Recensie

Lianne La Havas brengt soul in Paradiso, zonder schreeuwerig te worden (****)

Ze mag president Obama tot haar fans rekenen en in de sector soul behoort ze tot de besten van Engeland. Zelf wil de ingetogen Lianne La Havas niet blijven hangen in het soulhokje en in een uitverkocht Paradiso klinkt zelfs eventjes zware rock.

De akkoorden die Lianne La Havas op de gitaar pakt zijn van het jazzy soort; rijk van klank en meestal mooi melancholiek. Beeld Paul Bergen

In de agenda van Paradiso werd ze omschreven als een jazz- en soulsensatie. Dat heeft Lianne La Havas, een Britse van Jamaicaans-Griekse afkomst, liever niet. Vindt ze te gemakkelijk, haar omschrijven als soulzangeres. Haar huidskleur is daar volgens haar doorslaggevend bij: oh, ze is donker, dus het zal wel soul zijn. Ne0-soulzangeres Jill Scott was haar grootste jeugdheldin, maar ze luisterde als tiener ook graag naar Slipknot en Limp Bizkit. En later ontdekte ze folk.

Je hoort het allemaal terug in de muziek van de 26-jarige Lianne La Havas. Maar hoe je het ook wendt of keert, jazz en vooral soul zijn daar toch de voornaamste bestanddelen van. Ze heeft er behoorlijk wat succes mee. Vooralsnog met name in Europa, maar in Amerika heeft ze fans in de hoogste kringen: Obama had haar nummer Is Your Love Big Enough op zijn voor Spotify samengestelde 'summer playlist' staan, Prince gaf - echt waar - een concert in haar Londense huiskamer.

Euforisch optreden Lowlands
Nederland is, sinds in 2012 haar debuutalbum verscheen, ook gek op Lianne La Havas. Geweldig was afgelopen zomer haar optreden op Lowlands. De uitbundige festivalsfeer leek de zangeres vleugels te geven in een optreden dat euforisch mag worden genoemd.

Die sfeer heeft haar show in Paradiso niet. Daar gaat het veel ingetogener toe, zowel op het podium als in de zaal. De nadruk ligt geheel en al op de muziek. En die is mooi. Op het gevaar af La Havas tegen het hoofd te stoten: in de sector soul behoort ze tot het beste dat Engeland tegenwoordig heeft te bieden.

Anders dan veel soulzangeressen is Lianne La Havas geen zangeres van het grote gebaar. Er zit heel veel emotie in haar zang, maar vrijwel nooit schreeuwt ze het uit. Elegant en luchtig, zo klinkt ze. En zo klinkt ook de begeleiding, waarin haar eigen gitaar de hoofdrol speelt. Ze wisselt heel vaak van gitaar, maar altijd gaat het om elektrische exemplaren, die ze tokkelend bespeelt. De akkoorden die ze pakt zijn van het jazzy soort; rijk van klank en meestal mooi melancholiek.

Ruimte voor improvisatie is er ook: in het nummer Au Cinema neemt ze een stukje mee uit Pharrell Williams' Happy, dat bij haar dromerig als een oude jazzballad klinkt. Lianne La Havas heeft veel vocale ondersteuning op het podium; er staat niet alleen een tweede zangeres, ook de vier muzikanten achter haar dubbelen ieder als zanger. Dat levert een mooi vol, maar nergens druk geluid op.

Dikke jazzgitaar
Maar even makkelijk pakt La Havas de zaal in haar eentje. 'Zo Paradiso, nu is het tussen ons,' zegt ze als halverwege de show haar begeleiders het podium verlaten. Met om haar nek een dikke jazzgitaar zingt ze solo een prachtige versie van No Room For Doubt. Op de plaat is dat een duet (met Willy Mason), maar in deze eenvrouwsuitvoering klinkt het nummer met de telkens terugkerende zinsnede We all make mistakes minstens zo overtuigend.

Als de muzikanten weer terug op het podium zijn, valt nog eens op hoe subtiel en ingetogen ook zij te werk gaan. Zouden die gasten helemaal nooit eens de behoefte hebben als een gek tekeer te gaan op hun instrumenten? Toch wel. En van de bazin mogen ze in Never Get Enough even helemaal los. Het is het gekste nummer op haar repertoire: deels klinkt het even beschaafd als haar andere songs, maar tot drie keer toe is er een echt enorme geluidsuitbarsting. In die erupties beuken de drums en razen de gitaren als in een wilde rocksong. En met behulp van een stemvervormer klinkt La Havas zelf als een metalzanger.

Je ziet een deel van het publiek schrikken. Inderdaad, dát heeft niets met soul te maken. Maar leuk is het wel.

Lianne La Havas

Ons oordeel: ★★★★☆
Gehoord: 30 november
Locatie: Paradiso
Nog te zien: 29 februari, Concertgebouw
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden