Plus Achtergrond

Lhbt-stellen moeten op reis soms terug in de kast

Lhbt-stellen kunnen op reis niet altijd op een warm welkom rekenen, weet Parool-redacteur Jesse Beentjes uit eigen ervaring. Hoe ga je daarmee om? ‘Soms moet je accepteren dat je terug in de kast moet.’

Beeld Alexandra España

“Nou, vooruit dan maar.”

Ik stond bij de balie van een middenklassehotel in Leeuwarden en vroeg om een tweepersoonsbed voor mij en mijn vriend. Op de kamer die we na het inchecken toegewezen hadden gekregen, stonden tot ons ongenoegen twee losse bedden, die zich met geen mogelijkheid tegen elkaar aan lieten schuiven. Ik voelde me kwetsbaar en klein, schaamde me haast dat ik moest gaan vragen of ik alsjeblieft bij mijn vriend in bed mocht slapen. “Ik had het op de reservering extra aangegeven, als opmerking,” hoorde ik mezelf zeggen tegen de man achter de balie. Hij ­reageerde niet op wat ik zei, maar ruilde de sleutels schoorvoetend om.

Achteraf denk ik dat ik razend had moeten worden om zijn reactie. Of in ieder geval had moeten zeggen dat het ongastvrij is, om een stel waarbij beide partners man zijn alsnog in twee losse bedden in te delen als ze een speciaal verzoek doen voor een tweepersoonsbed.

Op zijn minst had ik moeten zeggen dat “Nou, vooruit dan maar” niet de beste reactie is op zo’n moment. Dat hij geen idee heeft wat vier kleine woorden kunnen bewerkstelligen. Dat bedenk ik me allemaal later. In plaats van te reageren heb ik hem vriendelijk bedankt, en keerde ik terug naar mijn vriend die op mij wachtte op de eerste etage.

Publieke affectie vermijden

Het was maar een klein voorval. Er werd niet gescholden, niemand werd gewelddadig en we kregen uiteindelijk ­gewoon het bed dat we wilden. Maar het voelde niet goed. Oneerlijk, onveilig ook.

Het was niet onze eerste slechte reiservaring. In een klein dorp in Noord-Portugal waren we getuige van een ruzie tussen de twee eigenaren van een hotel, over de vraag of we bij elkaar in bed mochten slapen of niet. Afgelopen jaar kregen we na een bijzonder ongemakkelijk gesprek bij een balie in Ljubljana een kamer met een stapelbed. We hadden een tweepersoonsbed geboekt, maar het was laat op de avond en we besloten ons verlies te nemen. Gezellig was anders.

Een kleine rondvraag onder vrienden en collega’s levert soortgelijke verhalen op. Die gaan niet alleen over de situatie in hotels. Een lesbische vriendin van me vertelt hoe zij en haar toenmalige partner “Dat doen we hier niet hè, meisjes” werd toegebeten toen ze elkaar een zoen gaven in het zwembad, tijdens een cruise op de Middellandse Zee. Een collega vertelt hoe hij het gezicht van de eigenaresse van een Amerikaanse bed and breakfast zag vertrekken toen bleek dat er twee mannen in één bed hadden ­geslapen.

Beeld Alexandra España

Ik realiseer me dat het op de grote discriminatieschaal klein bier is. Dat er leden van de lhbt-gemeenschap, ik noem een trans vrouw van kleur, veel zwaardere misstanden ervaren. Dat dit artikel met name over homoseksuele mannen gaat. En dat het een privilege is om überhaupt op vakantie te kúnnen. Maar deze ongelijkheid tussen homo- en heteroseksuele mensen bestaat nu eenmaal wel.

“Ik heb nooit dat soort dingen meegemaakt,” vertelt Amsterdammer David Ladiges (31). “Maar dat komt ook doordat ik nadenk over de plekken waar ik heenga. Voor onze huwelijksreis hebben mijn man en ik echt gekeken naar de situatie voor lhbt’ers in verschillende landen. Uiteindelijk zijn we naar Griekenland gegaan. Sowieso willen wij niet op vakantie naar plekken waar je als lhbt’er crimineel bent of vervolgd kan worden. Dat betekent dat je dan niet naar bepaalde landen kan reizen, maar dat is dan maar zo.”

‘Huiswerk’ doen

Deze manier van, al dan niet onbewust, keuzes maken en voorbereiden is wijdverbreid onder lhbt-reizigers, vertelt toerismeconsultant Peter Jordan. Hij is gespecialiseerd in het lhbt-aandeel van de toeristische sector. “Als lhbt-stel, maar ook als single, is het belangrijk om je ‘huiswerk’ te doen. Je moet je verdiepen in het land waar je heen reist: hoe zijn de rechten voor lhbt’ers daar? Loop je risico? Maar ook: hoe is de gangbare cultuur daar? Moet je als je naar ­bepaalde landen reist accepteren dat je op een bepaalde manier weer terug in de kast moet, door bijvoorbeeld als broers te reizen?”

Er zijn allerlei praktische manieren om dat huiswerk aan te pakken. Zo bestaat er een heuse gay-reisgids (Spartacus) en een internationale lhbt-reisorganisatie, de IGLTA. Daarnaast is er een ruime keuze aan blogs, met specifieke doelgroepen als homomannen, lesbische vrouwen en in mindere mate transgender reizigers.

Sommige van deze blogs bieden, naast foto’s en reistips, praktische aanwijzingen over hoe je als lhbt’er reist in ­bepaalde landen. Zo beschrijft Jennifer Riley van The Rainbow Route per bezocht land de situatie voor lhbt’ers, en hebben Stefan Arestis en Sebastien Chaneac van Nomadic Boys voor een aantal ‘moeilijke’ landen, zoals Tunesië, Myanmar en Indonesië, concrete reistips. Ze schrijven over India dat het daar gebruikelijk is dat mannen vriendschappelijk hand in hand lopen, en over Abu Dhabi juist dat je daar niet openlijk je seksuele oriëntatie moet ­laten zien – op homoseksualiteit staat de doodstraf. Voor buitenlanders is een celstraf of deportatie echter gebruikelijker, zo schrijven ze. “Voor ons was Abu Dhabi alsof we terug in de kast moesten. We gedroegen ons als ‘vrienden’ en vermeden publieke affectie.”

Amsterdammers Daan Colijn en Karl Krause runnen met zijn tweeën het gay-friendly travelblog Couple of Men: het stel reist de wereld rond en schrijft over uitjes, steden en bezienswaardigheden. Zij kiezen ervoor om landen als Abu Dhabi te mijden. “Vanwege onze veiligheid, en die van onze volgers,” zegt Colijn. “Het is een overweging die je maakt: reis je naar zo’n plek om de lokale queer community te ondersteunen, of boycot je die landen?” Krause: “Ik zou zo graag naar Rusland willen, maar het is er simpelweg niet veilig als open lhbt-persoon.”

Avontuurlijkere bestemmingen

Peter Jordan adviseert de toeristische industrie over lhbt-reizigers, en deed in opdracht van de UNWTO, de toerismeorganisatie van de Verenigde Naties, en de Europese Unie onderzoek naar het lhbt-marktsegment. Hij is niet negatief over de huidige stand van zaken, met name in ­Europa. “De zichtbaarheid en acceptatie van lhbt’ers zijn de afgelopen jaren enorm toegenomen. Je ziet dat reizigers, en met name millennials, geen genoegen meer nemen met traditionele reisbestemmingen. Vroeger had je Sitges en Mykonos, waar sinds de jaren 60 met name homomannen heen trokken, op zoek naar veiligheid en ontspanning. Later kwamen daar steden als Amsterdam en Barcelona bij. Nu zie je dat lhbt-reizigers avontuurlijker worden en nieuwe bestemmingen opzoeken.”

Volgens Jordan staat Europa er goed op bij niet-Europese reizigers. “Je ziet dat hotels die zich op families richten, ook bezocht worden door lhbt-stellen. Dat kan wel spanningen opleveren. Ik ken een voorbeeld van een jongen die zijn vriend bij het zwembad van een hotel in Barcelona ­insmeerde. Een Russisch gezin ging toen klagen bij het management.”

Door meer zichtbaarheid van lhbt’ers zullen ongemakkelijke situaties zoals mijn vriend en ik in Leeuwarden ervoeren hopelijk ooit tot het verleden behoren. Volgens Daan Colijn van Couple of Men moet allereerst het begrip voor de situatie van lhbt-reizigers groeien. “Wij hebben ook een aantal negatieve ervaringen gehad in hotels. Het gaat er vooral om dat je feedback kan geven op zo’n moment: dat het echt vervelend is. Als personeel er nog nooit over heeft nagedacht, heeft het ook geen idee. Dat geldt ook voor transpersonen of niet-binaire mensen: je moet eerst begrijpen waar zij mee te kampen hebben om ze te helpen. Een goede training kan daarbij helpen.”

Dat vindt ook Peter Jordan, die dergelijke trainingen voor hotelpersoneel verzorgt. “Een hotel moet veilig en verwelkomend voelen, een hotelmedewerker moet de lhbt-reiziger begrijpen en respecteren.” Over de situatie die ik in Leeuwarden meemaakte is hij kort. “Je had het duidelijk aangegeven dat je een tweepersoonsbed wilde. Dan is er echt geen excuus.” 

Lhbt-vriendelijke accommodaties

Er bestaat een aantal hotelketens die zich richten op de lhbt-reiziger, zoals World Rainbow Hotels. Hotel Mercier in de Jordaan keert het om: het noemt zich ‘straight friendly’. Reizigers die liever in een appartement verblijven, kunnen terecht op MrBnb, een gay-friendly airbnb. Reizigers die in een ‘gewoon’ hotel willen verblijven, maar wel zeker willen weten dat het lhbt-vriendelijk is, zijn aangewezen op blogs met tips. Grootste hotel­aanbieder Booking.com laat desgevraagd weten geen discriminatie te tolereren in hotels, en zegt te kijken naar de mogelijkheden voor een ‘lgbt-friendly’-filter op de site.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden