PlusFilmrecensie

Les plus belles années d’une vie: mogelijke levens maken onuitwisbare indruk

In Les plus belles années d’une vie zijn Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant opnieuw Anne en Jean-Louis; ruim vijftig jaar eerder speelden ze diezelfde rollen in Un homme et une femme

Film kan de tijd versnellen en vertragen, hem doen verspringen en verdubbelen. In Les plus belles années d’une vie wordt ruim vijf decennia omspannen. Tachtigers Anouk Aimée en Jean-Louis Trintignant spelen Anne en Jean-Louis, maar vooral spelen ze de geschiedenis die tussen hen ligt en die begon in 1966.

In dat jaar ontmoetten de personages elkaar voor het eerst, in Un homme et une femme, van de destijds 28-jarige Claude Lelouch. De film, die de Gouden Palm won in Cannes en Oscars voor beste scenario en beste buitenlandse film, is onlangs gerestaureerd en wordt gelijktijdig met Les plus belles années d’une vie opnieuw uitgebracht.

Het is een zondag en Jean-Louis brengt zijn zoontje naar de kostschool. Daar biedt hij een lift terug naar Parijs aan Anne aan, die haar dochtertje kwam afzetten en haar laatste trein heeft gemist. Er volgen nog vele autoritten tussen Parijs en Deauville. Vaak in de regen. Soms praten ze, soms zwijgen ze. Geregeld draait Lelouch het geluid weg en toont alleen de sprekende gezichten, de steels opzij geworpen blikken en glimlachjes. Met veel gevoel voor de kleine gebaren van de liefde toont Lelouch hoe de autocoureur en de scriptgirl steeds dichter tot elkaar komen.

Un homme et une femme is een film over een opbloeiende liefde, waarin de herinnering aan die liefde al besloten lijkt te liggen. Waarschijnlijk was dat in 1966 minder het geval. Maar wie de film nu ziet, kijkt automatisch door het kader van de verstreken tijd. Dat wordt versterkt door Les plus belles années d’une vie, waarin Lelouch Anne en Jean-Louis opnieuw samenbrengt en dat doorsnijdt met beelden uit de film van 1966.

Twinkeling

Als vanzelf zoek je naar sporen die de tijd hebben doorstaan, zoals de twinkeling in de ogen van Trintignant. Het is prachtig om te zien hoe de inmiddels hoogbejaarde acteur dat licht in zijn ogen langzaam laat aanwakkeren hoe vaker Anne hem bezoekt in het verzorgingstehuis waar Jean-Louis zit met geheugenproblemen. En wanneer Aimée als Anne recht in de camera spreekt over het einde van hun relatie, legt ze daar een leven aan emotie en herinnering in.

Les plus belles années d’une vie is een film die constant omkijkt. Niet alleen met die flashbacks, maar ook door in het heden de plekken uit het verleden te bezoeken. Het strand waar Jean-Louis en Anne naartoe gingen met de kinderen, de hotelkamer waar ze de liefde bedreven. ­Destijds filmde Lelouch die ruimtes met veel tempo en dynamiek. Inmiddels is de tijd vrijwel tot stilstand gekomen en wordt er niet meer gescheurd over racecircuits, maar rondgekacheld in een eend.

Jean-Louis Trintignant in Un homme et une femme, 1966.

De film kabbelt aangenaam voort, maar leunt wel erg nadrukkelijk op de ontroering van het weerzien met vroeger – en dat terwijl Lelouch in Un homme et une femme juist zo’n interessante dialectiek creëerde tussen heden en verleden. Anne en Jean-Louis verloren beiden een geliefde en vooral Anne had moeite de hare los te laten. Dat verbeeldde Lelouch door Anne’s herinneringen aan hem dwars door de eerste ontmoetingen tussen haar en Jean-Louis heen te monteren, in felle kleuren die afsteken tegen de in zwart-wit gefilmde autoritten.

Liefdesreünie

Op momenten vindt Les plus belles années d’une vie eenzelfde zeggingskracht in de dialoog tussen vroeger en nu. Zoals wanneer de kinderen van Anne en Jean-Louis elkaar spreken en beelden worden getoond van een scène uit 1966 waarin de twee, gespeeld door dezelfde acteurs, lopen te dollen in een restaurant. Destijds een jaar of vijf, nu vijftigers. En er is een prachtige sequentie waarin wordt gememoreerd hoe Jean-Louis terug naar Parijs reed nadat Anne hem een telegram met ‘ik houd van je’ had gestuurd. Lelouch stapelt beelden van de liefdes­reünie op beelden uit zijn korte film C’était un rendez-vous uit 1976 van een door Parijs scheurende auto. Zo ­worden er letterlijk lagen tijd over elkaar heen gelegd.

In 1986 maakte Lelouch ook al een vervolg: Un homme et une femme: vingt ans déjà, waarin het verhaal van Anne en Jean-Louis allerlei nieuwe en weinig bevredigende paden in sloeg. De film werd geen succes en in Les plus belles années d’une vie wordt hij nagenoeg genegeerd. Toch zit er op z’n minst één ontroerend moment in, ­wanneer Anne vraagt om toestemming een film te maken over hun verhaal. “Welk verhaal?” vraagt hij, waarop zij antwoordt: “Het verhaal dat we nooit zijn begonnen.”

Tachtigers Trintignant en Anouk Aimée als Jean-Louis en Anne in Les plus belles années d’une vie.

Het raakt de kern van de reden dat Un homme et une ­femme nog steeds zo resoneert. Dagelijks schampt ons leven ontelbare andere, mogelijke levens. Misgelopen ontmoetingen, kortstondige liefdes die we uit het oog ­verloren, soms zonder dat we echt begrijpen waarom.

Het zijn de levens die we nooit geleefd hebben. En zoals Les plus belles années d’une vie laat zien zijn het soms juist die onaf­gemaakte verhalen die een onuitwisbare indruk achterlaten in een mensenleven. 

Les plus belles années d’une vie

Regie Claude Lelouch
Met Anouk Aimée, Jean-Louis Trintignant
Te zien in Cinecenter, City, Eye, Filmhallen, Tuschinksi

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden