Plus

La Monte Young is waanzinnig hoogtepunt van Minimal Music Festival

The Second Dream van La Monte Young was moeiteloos het hoogtepunt van editie vijf van het World Minimal Music Festival.

Bizar genoeg zat de zaal zondagmiddag niet afgeladen vol Beeld anp

Het was de bedoeling dat het publiek na afloop van The Melodic Version of the Second Dream of the High-Tension Line Stepdown Transformer From the Four Dreams of China, zondag in het Muziekgebouw aan 't IJ, niet zou ­applaudisseren. Dat was de uitdrukkelijke wens van de componist, La Monte Young.

Door niet te klappen zou de stemming van de muziek in de lucht blijven hangen en in onze herinnering. 'Let us remain in the world of the music, together,' voegde Young daar in het uitgebreide, zelfgeschreven programmaboekje nog aan toe.

Indringendste concertervaring
Maar de mensen klapten toch na de Nederlandse première van het stuk met de lange titel, dat 75 minuten moet hebben geduurd, hoewel het voelde als hooguit een half uur (het was in een ommezien voorbij) of juist een eeuwigheid (elk besef van tijd was zolang de muziek duurde verdwenen).

Het was een van de indringendste concertervaringen in een recensentenleven en daarmee moeiteloos het hoogtepunt van editie vijf van het World Minimal Music Festival dat de afgelopen dagen in het Muziek­gebouw verheugend veel belangstellenden trok.

Bizar genoeg zat de zaal zondagmiddag niet afgeladen vol. De schitterend zonnige dag zal er iets mee te maken hebben gehad, of anders de relatieve onbekendheid van La Monte Young (83 jaar inmiddels), die dat trouwens geheel aan zichzelf te wijten heeft.

Ontmoedigingsbeleid
Zijn werk wordt, behalve in zijn ­eigen Dream House op Church Street 273 (derde etage) in New York weinig uitgevoerd, omdat hij uitvoeringen slechts toestaat aan een selecte groep van vertrouwelingen.

Aan cd's doet hij niet, partituren zijn vrijwel onmogelijk te krijgen en peperduur. ­Concertorganisatoren die zijn muziek willen programmeren, moeten diep in de buidel tasten. En waartoe dit ontmoedigingsbeleid? Omdat hij zijn werk wil beschermen tegen ­kwezels en beunhazen.

En wie denkt die La Monte Young dan wel dat hij is? Nou, dé pionier van de minimalmuziek dus en een van de invloedrijkste componisten van onze tijd.

Unieke klankervaring
Voor de Nederlandse première van The Second Dream was The Theatre of Eternal Music Brass Ensemble gekomen. De acht trompettisten (allemaal gebruikten ze een harmon mute; een demper), onder aanvoering van ­Marco Blaauw en Ben Neill, zaten verspreid opgesteld in de zaal en zorgden voor een unieke, hallucinante klankervaring.

Het stuk bestaat uit louter zeer lang aangehouden tonen, vier in totaal, die zorgden voor de meest ongelooflijke combinaties van boventonen, combinatietonen en verschiltonen, waarin ook nog eens bewegende ­patronen waarneembaar worden die later door Reich en Glass expliciet zijn gemaakt.

Het krankzinnige is ook dat je de enkele toon door al die boventonen als een in essentie dissonante entiteit gaat waarnemen, waarmee Young, bedoeld of onbedoeld het hele westerse harmonische stelsel relativeert. Waanzinnig.

World Minimal Music Festival

Wat La Monte Young - The Second Dream
Door The Theatre of Eternal Music Brass Ensemble o.l.v. Marco Blaauw en Ben Neill
Gehoord 9/4, Muziekgebouw aan ’t IJ

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 de Persgroep Nederland B.V. - alle rechten voorbehouden