Plus Achtergrond

Kunstenaar Ravian Derrière is een echte billenman

Kunstenaar Ravian Derrière (28) – de naam zegt het al – is gefascineerd door billen, en schildert vrijwel niets anders. Oké, zo nu en dan borsten. Of couture. Vanaf zondag hangt zijn werk in café Hoppe.

Kunstenaar Ravian van Beele, alias Ravian Derrière, voor een van zijn werken: ‘Ik ga niet over het randje.’ Beeld Jakob van Vliet

Over de vraag wie het mooiste achterwerk ter wereld heeft, moet Ravian van Beele even nadenken. Dan na een korte pauze gedecideerd: “Kim Kardashian, zij is toch wel de ­oppergodin van de billen. Daar kom je niet onderuit.”

Als deze kunstenaar het zegt, zal het haast wel waar zijn. Onder zijn artiestennaam Ravian Derrière schildert de ­geboren Zeistenaar al zes jaar haast niets anders dan billen. Daarmee begon hij per toeval eigenlijk. “Ik schilderde met mijn vader weleens. Een keer maakte ik voor de grap een schilderij van een mooie bil. Daar werd zo positief op gereageerd door vrienden dat ik besloot er een serie van te maken. Daarmee ben ik nooit opgehouden.”

Inmiddels heeft hij zijn atelier in de Jordaan en zie je de herkenbare popart-achterwerken van Ravian Derrière overal in Amsterdam. In stickervorm op fietsen, lantaarnpalen of wc’s, en geschilderd op muren van woonkamers en kroegen, en op picknicktafels zoals die van café Skek op de Zeedijk.

Denk aan een schilderij met drie paar billen op rij met een felgekleurde achtergrond, een met een vrouw die op haar achterste een fles champagne balanceert. Of Van Beeles persoonlijke favoriet en tevens een van de weinige doeken die hij niet verkoopt: Homer Simpson die met een poezelig tongetje een ferme bilpartij likt.

Hoewel naakt een van de meest prominente thema’s in zijn werk is, moet dat niet worden verward met pornografie. In zijn schilderijen zoekt de kunstenaar het spannende op van het vrouwelijk lichaam, maar wil daarin geen ordinaire weg inslaan. “Ik ga niet over het randje, daar hou ik niet van. Flamoezen laat ik ook nooit echt zien.”

Vroeg in de ochtend

Zo nu en dan schildert hij ook iets anders; borsten bijvoorbeeld. Of een paar Guccischoenen. Wel altijd in dezelfde stijl. Maar die schilderijen zijn uitzonderingen tussen de vele felgekleurde billenschilderijen die je tegemoet stralen in zijn atelier in de Derde Looiersdwarsstraat.

Daar werkt hij drie tot vijf dagen per week – “als ik niet brak ben” – aan zijn kunst. Bij voorkeur vanaf vroeg in de ochtend. Van Beele: “Mensen hebben vaak zo’n beeld van kunstenaars: lekker biertje erbij en schilderen. Dat kan ik niet. Als je naar mijn lijnwerk kijkt, moet je dat niet met een bibberende hand doen.”

Het is het fundament van zijn stijl: de strakke zwarte lijnen met acrylstift en de heldere kleurvlakken in acrylverf. Of in zijn woorden: “Geen poespas qua licht-donker. Het is gewoon wat je ziet.”

‘Vaak zeggen mensen als ze mijn kunst zien: dat kan ik ook wel. Maar je ziet het verschil toch altijd duidelijk in de details en het lijnwerk.’ Beeld Jakob van Vliet

Die techniek en zijn stripachtige schilderstijl heeft hij niet geleerd op de kunstacademie. Die bleek niet aan hem besteed: binnen twee jaar was hij met de Amsterdamse Hogeschool voor de Kunsten gestopt. Te conceptueel. “Ik wil kunst maken waarvan je denkt: wauw, dat ziet er mooi uit. Niet: wat zie ik eigenlijk? Op de kunstacademie ging het veel meer om het idee, en niet om hoe het eruitzag. Dan deed ik mijn best om iets moois te maken en kreeg ik een 5, terwijl anderen die alleen een goed concept hadden een 8 kregen.” Dan lachend: “Ik heb ook nog een keer een schilderij van billen ingeleverd, maar dat werd mij niet in dank afgenomen.”

Spijt dat hij de kunstacademie niet heeft afgemaakt, heeft hij niet. Eerder spijt dat hij er ooit aan is begonnen. “Ik had een opleiding Art & Design afgerond op het ROC. Daarna had ik meteen alles op mijn eigen ding moeten storten, maar ik liet me leiden door het idee dat je een ­papiertje moet hebben. Dat blijkt helemaal niet nodig.”

Hij maakt naast nieuwe ontwerpen ook steeds meer werken op commissie voor mensen die een schilderij van hem willen. Vaak gaat het om een reprise van een bestaand schilderij, maar soms willen mensen zichzelf of hun partner nageschilderd hebben. “Laatst kreeg ik een naaktfoto toegestuurd, met de vraag of ik haar kon ­naschilderen. Geen voorstelrondje, geen aankondiging. Ineens een volledige blote foto.” Het schilderij in kwestie heeft ie uiteindelijk wel gemaakt. “Daar kon ik niet echt meer omheen.”

Puntige mannenbillen

Van het schilderen van mannenbillen is het nog nooit ­gekomen, maar daar staat hij evengoed voor open. “Een mens is een mens, daar ben ik niet zo moeilijk in. Mannenbillen zijn wat puntiger dan die van vrouwen, dus zijn ze misschien zelfs makkelijker te schilderen.”

Zijn stijl lijkt misschien eenvoudig na te doen, maar is dat volgens Van Beele niet. “Vaak zeggen mensen als ze mijn kunst zien: dat kan ik ook wel. Maar je ziet het verschil toch altijd duidelijk in de details en het lijnwerk.”

Op Instagram zag Van Beele een paar weken geleden dat een Amerikaanse kunstenaar met bijna exacte kopieën van zijn werk op beurzen stond. Zelfs stickers van zijn ­logo, een bil in de vorm van een hartje, verkocht hij.

“Hij dacht waarschijnlijk dat ik er niet achter zou ­komen,” zegt Van Beele. “Ik heb hem een paar boze berichten gestuurd en toen heeft ie alles verwijderd.”

Dat mensen zijn werk proberen na te maken, vindt hij in principe niet erg. Hij ziet het ook wel als een grote eer. “Maar iemand die ermee exposeert zoals die Amerikaan en er geld mee verdient, dat is een ander verhaal. Ik pak ook weleens een plaatje van internet voor een schets, maar ik vertaal het ten minste naar mijn eigen stijl. Hij had niet eens de moeite gedaan er een eigen draai aan te ­geven.”

In Café Hoppe, de kroeg op het Spui die hij zijn tweede huiskamer noemt, opent zondagmiddag om vijf uur een expositie van zijn werk. De twee weken durende expositie met zo’n twintig van zijn werken is zijn grootste tentoonstelling tot nu toe. De volgende stap? “Dat mijn schilderijen in zo veel mogelijk huizen komen te hangen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden