Kleurrijke 'happy go lucky'-pop van MGMT

Zanger Andrew VanWyngarden van de Amerikaanse band MGMT eerder dit jaar in de Melkweg in Amsterdam. Foto ANP Beeld
Zanger Andrew VanWyngarden van de Amerikaanse band MGMT eerder dit jaar in de Melkweg in Amsterdam. Foto ANP

Een merkwaardige groep, MGMT. Een stel Amerikaanse twintigers die maandagavond het eerste van hun twee uitverkochte shows in Paradiso eindigden met een lofzang op Brian Eno. En dat voor een publiek waarvan een niet gering deel een kleinkind van de Britse multimediakunstenaar zou kunnen zijn en waarschijnlijk nooit van diens Music for airports of The Shutov Assembly hebben gehoord.

Het zijn de mix van generatie en sociaal circuit die MGMT en zo'n groot publiek in Amsterdam bij elkaar brengen. Het publiek dat eerder zijn weg vond naar Yeasayer en Vampire weekend en deels ook naar Sufjan Stevens. Groepen die zich in Brooklyn vestigden en daar creativiteit combineerden met een happy go lucky-mentaliteit.

Het waren de twee studievrienden Ben Goldwasser en Andrew VanWyngarden die begin deze eeuw tijdens hun opleiding aan de kunstacademie van Middletown in de staat Connecticut MGMT begonnen. Een indie-EP en een tournee trokken de aandacht van het nog altijd grote Columbia Records en als duo maakten ze in 2008 hun debuutalbum Oracular spectacular. Het werd een hit in alternatieve kring. Voor concerten trokken ze drie extra musici aan, die ook meewerkten aan de volgroeider klinkende tweede plaat Congratulations.

Met dat gelijknamige nummer begon gisteren in Paradiso het concert en prompt bewees de band op het podium nog overtuigender te zijn dan op cd. Er zijn ragfijne vocale harmonieën van Goldwasser, VanWyngarden en drummer Will Berman, die herinneren aan de prachtige zangarrangementen die de Amerikaan Curt Boettcher in de jaren zestig schreef voor groepen als The Millennium en The Association.

Ook live openbaren de MGMT-songs een bijna Beatlesque ideeënrijkdom, waarvan pop echter altijd de basis blijft. Daarnaast zijn er de laatste jaren wel vergelijkingen gemaakt met de even weelderig uitwaaiende psychedelische pop van The Flaming Lips en het ongegeneerd jongleren met popmotieven door de de 'naamaak-broers' Dean en Gene Ween. Maar voor zowel The Lips als voor Ween gold dat zij een recalcitrantie hadden die bij MGMT ontbreekt.

MGMT mag dan nog zo kleurrijk en speels overkomen in Amsterdam, de groep blijft vooral chill. Geen provocaties. Een regenboog aan zomerse sferen en muzikale rijkdom. Voor de passie van het bloed, de geur van het zweet, en de smaak van tranen is bij deze Amerikanen geen ruimte. Wellicht dat de muziek daarom zo goed aanslaat bij een generatie middle class twintigers voor wie dat ervaringen zijn die hooguit hun ouders of grootouders nog kennen. Want we hebben het natuurlijk niet over sportschoolzweet, bloedneusbloed of relatietranen. (PETER BRUYN)

MGMT. Gehoord: Maandag 4 oktober, Paradiso. Dinsdag aldaar (uitverkocht).

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden