Review

Klassiek: Bach, Ysaÿe - Liza Ferschtman *****

Hoed af, pet af, fez af, alle denkbare hoofddeksels af voor violisten die zich wagen aan de sonates en partita's van Johann ­Sebastian Bach en aan de sonates van zijn twintigste-eeuwse Belgische muzikale erfgenaam Eugène Ysaÿe. En nog meer hoeden, petten en fezzen af voor violisten die erin slagen de luisteraar tijdelijk te laten vergeten dat hier gigantische technische horden moeten worden genomen en werkelijk muziek weten te maken van het schier onspeelbare.

In het geval van de onverschrokken Nederlandse violiste Liza Ferschtman komen we hoeden, petten en fezzen tekort. Op haar tweede cd voor het label Challenge speelt ze in Bachs Sonate nr. 1 en Partita's nr. 3 en Ysaÿe's Sonate nr. 2 de sterren van de hemel.

Meteen al het openingsarpeggio in Bachs Sonate nr. 1 wil je honderd keer achter elkaar horen. Pure poëzie. Is het ooit zo mooi gespeeld? En Ferschtman houdt het torenhoge niveau de hele cd lang vast. De fugalijnen zijn helder, de toon is altijd prachtig en de muzikale diepte is peilloos (er is altijd een geheimzinnige melancholie aanwezig).

De Sonate van Ysaÿe, die met een Bachcitaat begint en is doorweekt van het Dies irea-motief, is als uitsmijter zelfs ronduit spectaculair. Aanschaffen. (ERIK VOERMANS)
(Challenge)

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden