Amsterdammer Helpt Amsterdammer

Keely wil haar kinderen rust en zekerheid bieden: ‘Het lukt me beetje bij beetje het verleden af te sluiten’

Keely Cleton: ‘Als mijn jongste volgend jaar ook drie dagen naar de voorschool gaat, kan ik langzaam weer beginnen met mijn studie op te pakken.’ Beeld Eva Plevier
Keely Cleton: ‘Als mijn jongste volgend jaar ook drie dagen naar de voorschool gaat, kan ik langzaam weer beginnen met mijn studie op te pakken.’Beeld Eva Plevier

Na een turbulente tijd kan Keely Cleton haar kinderen rust en zekerheid bieden nu ze een eigen huis hebben. Maar de beschimmelde badkamer baart zorgen en moet grondig opgeknapt. Kosten: 550 euro.

Bien Borren

Stroken schimmel ontsieren het plafond. Langs de tegelvoegen kleurt het donkergrijs en er hangt een muffe geur. De armoeiige badkamer van Keely Cleton (29) steekt lelijk af bij de rest van haar nette appartement. “Ik heb alles eigenhandig opgeknapt toen we hier een jaar geleden introkken. Dat was nog een hoop gedoe want we zaten midden in een lockdown en alle winkels waren gesloten.”

Alle beperkingen ten spijt, Cleton was dolblij dat ze na de noodopvang haar vier kinderen eindelijk de ruimte en het plezier van een eigen huis kon bieden. Maar de badkamer was en is een doorn in het oog. Er is een aanhoudend vochtprobleem en van goede ventilatie is geen sprake. De familie hanteert een strikt doucheregime om de schimmelgroei enigszins in toom te houden. “We houden de deur open en mijn kinderen gaan gezamenlijk onder de douche zodat ik de wasbeurten een beetje kan combineren. Leuk is anders, want van privacy is geen sprake. Vroeger gold douchen als een rustmomentje, nu staat het hele feestcomité mee te genieten als mama d’r benen scheert. En als iedereen is geweest, ga ik met handdoeken de tegels af om elk beetje vochtigheid weg te nemen.”

Met het opendeurbeleid valt uiteindelijk wel te leven, zegt Cleton monter. Het zijn de gezondheidsgevolgen voor met name haar jongste kinderen die haar grote zorgen baren. Haar driejarige dochtertje is astmatisch en was in november een week geveld door een longontsteking. “Ik weet zeker dat haar klachten zijn verergerd door die badkamer en dat ze aan de antibiotica moest is ook een gevolg van de schimmel.”

Ook haar jongste (1) moet inmiddels een puffer gebruiken. “Schimmel is gewoon een bacterie, de huisarts heeft het me uitgelegd. Als je al een jaar daarmee een strijd moet leveren, is het niet gek dat het uiteindelijk op je lijf slaat.”

Op de woningbouwvereniging wil ze niet meer wachten. “Die zien het niet als urgent. Ze komen eens in de zoveel tijd de boel witten, maar het probleem daadwerkelijk oplossen: ho maar. Er is geen goede ventilatie mogelijk dus de schimmel zal altijd terugkomen.”

Haar huidige partner is loodgieter en een vriend van hem tegelzetter. De mannen hebben aangeboden de badkamer grondig op te knappen, maar voor de benodigde materialen is geen geld.

Cleton zit in de schuldsanering en moet van 80 euro per week rondkomen. Dat is pittig, met vier opgroeiende kinderen. “Een uitdaging, op z’n zachtst gezegd. Die schulden heeft mijn ex opgebouwd, maar ik moet ze aflossen. Dat maakt dit traject er ook niet makkelijker op.”

Aan de tienjarige relatie met de vader van haar oudste drie kwam enkele jaren geleden acuut een eind toen hij haar en hun kinderen op straat zette. “Hij had een ander en die trok bij hem in. Ik was plotseling een alleenstaande moeder met drie kinderen zonder dak boven mijn hoofd.”

In dezelfde tijd werd haar dochtertje ernstig ziek, ze bleek allergisch voor koemelk. Onderwijl bivakkeerde het viertal dan weer bij haar moeder, dan weer bij vrienden. Ze leefden uit rugtassen en Cleton sjouwde heel wat af met het kinderbedje. Uiteindelijk kwamen ze in de noodopvang terecht en met hulp van HVO-Querido kregen ze hun huidige woning toegewezen.

Het contact met haar ex verliep slecht, inmiddels is er helemaal geen contact meer. “Ik heb het nodige met hem meegemaakt, er zijn vervelende dingen gebeurd. Hij begon ons ook de stalken dus we staan hier anoniem ingeschreven.” (zie kader) Met haar nieuwe partner heeft Cleton een zoontje, maar hij is ook als een vader voor haar oudere kroost. “We zijn een groot, gelukkig samengesteld gezin.”

Nu er meer stabiliteit is, vindt Cleton langzaamaan rust in haar dagelijks leven. De buurt vindt ze geweldig, de kinderen kunnen lopend naar school, ze doet vrijwilligerswerk in het buurthuis en heeft inmiddels een fijne groep mensen om zich heen verzameld.

“Het lukt me beetje bij beetje het verleden af te sluiten door hier mijn draai te vinden. Als mijn jongste volgend jaar ook drie dagen naar de voorschool gaat, kan ik langzaam weer beginnen met mijn studie op te pakken. Ik wil in de uitvaartbranche gaan werken. Het verzorgen van en helpen bij het opbaren van overledenen vind ik mooi en dankbaar werk.”

Verzoek tot geheimhouding

Mensen die in een blijf-van-mijn-lijfhuis wonen na huiselijk geweld, kunnen een verzoek tot het niet verstrekken van persoonsgegevens bij de gemeente indienen. Als geheimhouding van de persoonsgegevens wordt toegekend, is het voor maatschappelijke instellingen onmogelijk de persoonsgegevens uit de Basisregistratie Personen (BRP) op te vragen. De gemeente blijft persoonlijke informatie in alle gevallen wel delen met overheidsinstellingen die ze nodig hebben voor het uitvoeren van hun wettelijke taak.

De wens van vorige week

De Regenboog Groep wil zo veel mogelijk Amsterdamse daklozen van een smartphone voorzien, want wie zijn zaken op orde wil hebben, heeft toegang tot de digitale wereld nodig. Aan de oproep te doneren, gaven vele Amsterdammers gehoor.

Dat een smartphone een basisbehoefte is geworden, blijkt wel uit de moeilijkheden die daklozen ondervinden wanneer zij geen toegang hebben tot het internet. Veel hulpinstanties communiceren via e-mail of portals waar een digitale inlog wordt vereist. Maar ook het aanvragen van een uitkering, belastingaangifte doen of het regelen van bankzaken gaat via het internet. Zelfs voor een bezoek aan de bibliotheek – het grootste inloophuis van de stad – moet men tegenwoordig digitaal een werkplek reserveren. Daarnaast worden daklozen in hun gaan en staan beperkt nu op meer plekken het coronatoegangsbewijs moet worden overlegd. “Veel daklozen zijn gevaccineerd, maar zonder QR-code kom je de kroeg waar je vroeger weleens een kopje koffie kreeg niet binnen,” zegt Jola Gosen (40) van De Regenboog Groep. “Kort samengevat: om weer op te krabbelen uit een rotsituatie moet je makkelijk online kunnen.”

Daarom is de organisatie een inzameling begonnen zodat ze smartphones en beltegoedkaarten kunnen aanschaffen voor Amsterdamse dak- en thuislozen. Vele Paroollezers besloten de actie te steunen en doneerden in de eerste week ruim 9100 euro. Geweldig nieuws, aldus Gosen. “Een heel fijn bedrag. Smartphones zijn immers duur.”

Ook met gebruikte, maar nog goed werkende exemplaren is De Regenboog Groep erg blij. Die kunnen bij de inloophuizen worden ingeleverd, maar dat gebeurde vooralsnog weinig. “De campagne is ook deels bedoeld om een beetje bewustwording te creëren. Een veelgehoorde reactie is dat mensen zich nooit hadden gerealiseerd dat dit keihard nodig is. Een warme winterjas is een eerste levensbehoefte, dat klopt, maar een smartphone is dat inmiddels ook. En dat is meteen het lastige: iets wat noodzaak is, is tegelijkertijd heel duur. Daarom is elke steun, elk bedrag dat mensen kunnen missen, heel erg welkom.”

Wilt u een bijdrage leveren aan de telefooncampagne? Gebruikte maar nog goed werkende telefoons kunnen in een van de negen Amsterdamse inloophuizen worden ingeleverd of sms TELEFOON naar 4333 om eenmalig 3 euro te doneren.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden