Amsterdammer helpt Amsterdammer

Kaltoum El Oikili wil met een driewieler haar buurtje uit

Als Kaltoum El Oikili haar vrijwilligerswerk niet had, zou ze nauwelijks buiten komen. Een robuuste driewieler met elektrische aandrijving maakt haar kleine wereld een stuk groter. Kosten: 600 euro.

Kaltoum El Oikili Beeld Eva Plevier
Kaltoum El OikiliBeeld Eva Plevier

Sinds Kaltoum El Oikili (51) in Nederland woont vertoeft ze in de Indische Buurt. Eerst op de Javastraat, later aan de Zeeburgerdijk. Ze was achttien jaar toen ze vanuit het Marokkaanse Rifgebergte via het Spaanse San Sebastian naar Amsterdam verhuisde. Haar echtgenoot, een vriend van haar vader, woonde hier al. “Mijn jeugd was best zwaar, ik groeide op in een gezin met veel kinderen. We moesten al vroeg beginnen met werken omdat er weinig geld was. Daarom kon ik ook niet naar school.” Toen El Oikili een tiener was, besloot haar vader zijn geluk te beproeven in Spanje en zodoende kwam het gezin in Baskenland terecht. “Het werd ietsje beter, maar pas in Nederland werd het echt wat makkelijker.” El Oikili lacht stroef. “Nog steeds was het een hard bestaan, maar wel iets comfortabeler.”

Complicaties

Algauw raakte El Oikili zwanger van een dochter. “Het is nu dertig jaar geleden, maar ik weet nog hoe ik tegen haar praatte in mijn buik.” Door complicaties redde het kindje het niet. Ze werd doodgeboren. “Ik denk elke dag nog aan haar. Negen maanden lang waren we samen, en toen was ze er opeens niet meer. Het was een zware klap, waar ik nooit helemaal overheen ben gekomen.” Vier gezonde kinderen volgden, drie jongens en een meisje. De opvoeding kwam met name op het bord van El Oikili terecht, omdat haar man in Spanje zat. Wat hij daar deed, wist El Oikili niet precies, maar dat het geen zuivere koffie was begreep ze wel. Als echtgenote werd ze overal buiten gehouden. De Indische Buurt en haar hechte gemeenschap fungeerde als een thuishaven, al kon die soms ook verstikkend werken. “Er wordt veel gepraat over elkaar. Je moet wel een dikke huid kweken.”

Tien jaar terug werd bij El Oikili’s man een hersentumor ontdekt. De gruwelijke ziekte trok een zware wissel op het gezin. El Oikili nam de zorg voor haar echtgenoot op zich en probeerde de jaren die hij nog had zo aangenaam mogelijk te maken. “Maar hij was erg ziek, en had heel veel hulp nodig. Dat gaf mij veel stress, en onzekerheid.” Haar man overleed vijf jaar na de diagnose, net op een moment dat El Oikili op familiebezoek was in Marokko. “Het ging plotseling heel slecht met hem, hij ging in korte tijd hard achteruit. Ik twijfelde al over die reis omdat ik hem niet achter wilde laten, maar ik moest naar Marokko vanwege dringende familieproblemen. Dat ik niet bij mijn man was toen hij overleed, vind ik moeilijk te verwerken.”

Breuklijnen

Na het overlijden van haar man raakte El Oikili in een isolement. Veel wil ze er niet over kwijt in de krant, maar haar man’s dood veroorzaakte hevige breuklijnen in het gezin. Ze trok zich terug en hield deuren en gordijnen potdicht. “Ik kwam de deur niet meer uit vanwege het verdriet,” zegt ze. “Het werd me te zwaar, alle opgestapelde ellende uitte zich in één keer.” Ze zag nauwelijks nog mensen en sliep bar slecht. Ook haar financiële situatie bezorgt haar nog altijd kopzorgen. Ze heeft een hoop schulden op haar naam staan, die buiten haar om zijn ontstaan. De stress van alle jaren zorgen vertaalde zich twee jaar geleden in een gemene hernia, vertelt El Oikili. “Ik slik nog dagelijks hele zware pijnstillers omdat de pijn te erg is.”

Een van de enige redenen dat El Oikili nog buiten komt, is haar vrijwilligerswerk. Voor de hulporganisaties Life & Style brengt ze maaltijden rond, en bestiert ze de recent opgerichte weggeefwinkel vanuit activiteitencentrum Vonk (zie kader). “Op veel dagen ben ik eenzaam. Daarom is het vrijwilligerswerk zo goed voor me.” Ook heeft ze hulp durven vragen bij haar schuldenlast. “Ik wist niet meer wat ik ermee aan moest, maar nu is er licht aan het einde van de tunnel.” Een elektrische driewieler is naast een grote hulp bij het rondbrengen van maaltijden, ook de belichaming van de wens van El Oikili om haar vertrouwde, maar ook kleine buurt achter zich te laten. “Dan kan ik eindelijk wat meer van de stad zien.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl

Centrum Vonk

In de majestueuze Gerardus Majellakerk aan het Ambonplein in Oost huizen allerlei organisaties, waaronder activiteitencentrum Vonk. Vanuit hier wordt onder meer elke woensdagmiddag de weggeefwinkel van stichting Life & Style opgezet. Vonk wordt beheerd door welzijnsorganisatie Civic, maar veel van de wekelijkse initiatieven zijn opgezet door betrokken buurtbewoners: van taalcursussen en sportklasjes tot een wekelijks spreekuur met maatschappelijk werkers.

De wens van vorige week: ‘Een bijzondere plek, zeker voor kinderen voor wie niet alles even vanzelfsprekend is’

Maaike Belder van café Flink vroeg een bijdrage voor een leemoven. Ritva van Loo en collega’s doneren.

Rondom de Jan Tooropstraat in Nieuw-West verrezen tien jaar geleden zes klimaatneutrale huizenblokken. In een van deze blokken begon Maaike Belder (40) buurtcafé Flink. Bij alles wat ze onderneemt betrekt ze haar buurtgenoten. Het is daarom voor vele buren een vertrouwd treffen in Flink. Naast het café bestieren Belder en consorten ook de tegenovergelegen stadskas, Tuin van Toorop. Wie wil tuinieren, kan er gereedschap lenen en mag naar hartenlust zaden pakken uit de voorraad.

Een leemoven zou een mooie aanvulling zijn. De droom is met de buurt broden bakken, zodat buren hun eigen keuken kunnen delen en recepten en kooktechnieken kunnen uitwisselen. Zo’n oven is prijzig, de eerste 1000 euro is inmiddels verzameld, maar voor de overige 2000 is geen plek in de begroting.

Ritva van Loo (53) is een bekende van Belder want ze werkt op de Alexander Roozendaalschool, die uitkijkt op café Flink. “Precorona genoot ik van hun koffie.” Van Loo besloot onder meer met collega’s Eline Kotylak, Jolanda Brogge en Carry Schaap een deel van het bedrag te doneren. “We hebben de buurt heel positief zien veranderen sinds Maaike is neergestreken. Zij is echt een verbinder.” Van Loo werkt in het speciaal onderwijs en ook haar leerlingen zijn altijd welkom bij Flink. “Een bijzondere plek, zeker voor kinderen voor wie niet alles even vanzelfsprekend is.” Naast Van Loo en haar collega’s reageerden veel Paroollezers. Dankzij vereende krachten is het volledige resterende bedrag opgehaald.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden