PlusInterview

Journalist Renée Koudstaal: ‘Parisienne kun je worden, het is mij ook gelukt’

Parisienne in Amsterdam Rene KoudstaalBeeld Nosh Neneh

Paris fait rêver – en aan dromen hebben we behoefte, gezien de vele publicaties over de stad. Journalist Renée Koudstaal (44) schreef het boek Leef als een Parisienne. Een interview aan de hand van stellingen. 

Alwéér een boek over de Parisienne, na onder meer Franse kinderen gooien niet met eten, opvoedtips uit Parijs, Altijd een Parisienne en Wonen als een Parisienne.

“Met mijn boek wil ik het cliché over de je ne sais quoi-Parisienne uit de parfumreclames voor altijd uit de wereld helpen. De vrouwen die ik heb ontmoet in de twintig jaar dat ik Parijs woonde, zijn veel leuker; niet alleen elegant, maar ook zelfstandig, intellectueel, politiek geëngageerd en geëmancipeerd. Mijn boek is een hommage aan de Parisiennes die wél echt bestaan.”

Parisienne ben je, dat kun je niet worden.

“De meest iconische Parisiennes zijn niet geboren en getogen in Parijs: Coco Chanel, Inès de la Fressange. Je kunt wel degelijk Parisienne worden, het is een manier van leven. Het is mij tenslotte ook gelukt. En in Amsterdam zet ik de Parijse levensstijl voort; door vaak buiten de deur te eten of thuis uitgebreid te koken met goede producten, door geregeld tijd voor mezelf te nemen en door niet alles strak te plannen, want juist uit het spontane komen de leukste momenten voort. Parisiennes houden ruimte voor een beetje chaos in het leven, een supersonische keuken of een perfect opgeruimd huis zijn niet interessant, vrienden rondom een rommelige tafel met lekker eten wél.”

Kan het wat zachter? Een Parisienne houdt niet van Nederlandse luidruchtigheid.

“Naar Franse maatstaven is alles snel trop: te veel. Parisiennes doen niet aan té veel make-up en sieraden, té veel logo’s en printjes, té uitbundig lachen of begroeten of té hard en te openhartig over gevoelens praten. Ik heb hier echt moeten leren om de volumeknop hoger te zetten, want niemand hoorde me.”

De Parisienne snackt niet, maar luncht wel elke dag buiten de deur (mét wijn).

“Ook hiervoor geldt: alles met mate. Er wordt alleen gegeten op vaste tijden, niet tussendoor. Parisiennes kunnen best een glas wijn drinken bij een uitgebreide lunch, maar dronken zul je ze niet meemaken. De Parisiennes eten alles, ook kaas en zoetigheid, maar in kleine porties én van goede kwaliteit.”

Franse kinderen gooien echt nooit met eten.

“De kinderen draaien in Frankrijk meer mee in het geheel. Het eetmoment is een heilig samenzijn, daar heb je respect voor, dat wordt met de paplepel ingegoten. Het is misschien ook net iets makkelijker om rustig te blijven zitten voor een overheerlijke gratin de coquillettes au­ ­jambon.”

Amsterdamse moeders hebben het beter. De Parijse moeder werkt fulltime en moet de kinderen grotendeels laten opvoeden door de nounou, de oppas.

“Een gelukkige moeder is een leuke moeder, dat weten Parisiennes als geen ander. Zij willen niet kiezen tussen zichzelf, gezin, vrienden, carrière. Ze willen alles, en zetten zichzelf hiermee op één. Ze werken vaak fulltime, investeren in zichzelf, om mentaal maar ook financieel onafhankelijk te zijn; als er iets gebeurt kunnen ze prima de hypotheek of de huur doorbetalen én de studie van de kinderen. Er is wat mij betreft geen goede of slechte manier, zolang je maar heel bewust de keuzes maakt die bij jou passen.”

Regenkleding op de fiets: nooit aan beginnen!

“Parisiennes nemen de metro als het regent, maar in Amsterdam doen we alles met de fiets. Kwestie van je kleding aanpassen. Investeer niet in weer een paar peperdure Nikes, maar in mooie regenkleding, daar heb je hier tenslotte vrijwel elke dag plezier van. Een doorzichtige paraplu van de Hema, rijlaarzen van Décathlon, een paar chique leren handschoenen en een ceintuurtje om je trenchcoat: comfortabel kan zeker elegant zijn.”

Amsterdammers zijn kil, in Parijs is er altijd en overal erotische spanning.

“In het dagelijks leven is er zeker spanning voelbaar, er wordt geflirt en gekeken, maar op een leuke manier, vind ik. Een man kan een vrouw een welgemeend compliment geven. Dat mis ik in Amsterdam. Misschien zijn mijn antennes stuk, maar ik ontvang geen spanningsveld. Toen ik hier weer kwam wonen kreeg ik ook regelmatig een deur in mijn gezicht, met hoffelijkheid hebben de Nederlanders gewoon minder. Twee kussen op de wang is dé Franse manier om te groeten – nu tijdens corona is er in Parijs een campagne die mensen aanspoort elkaar te begroeten zonder aan te raken. Leg dat maar eens uit aan een Fransman!”

De Parisienne kiest voor elegant, de Amsterdamse voor praktisch.

“Parisiennes gaan voor klassiek versus trendy, voor elegantie versus praktisch en voor nonchalance versus perfectie. Ze zijn nooit opgedirkt, ze gaan niet van top tot teen in één merk, maar ook niet voor honderd procent klassiek, er zit altijd een hedendaagse twist aan. De Parisienne is een combinatie van diepgang en oppervlakkigheid. Voor haar is Celine zowel een mooie handtas als een van de meest gerenommeerde Franse auteurs. Waarom kiezen?”

Parijzenaars zijn arrogant en afstandelijk, het is vrijwel onmogelijk met ze bevriend te raken.

“Parijzenaars kijken eerst de kat uit de boom, ze zijn minder toegankelijk dan Amsterdammers. Ze zijn ook niet goed in koetjes en kalfjes, maar willen echt converseren en de diepte in. Als dat niet kan, door de taalbarrière, raken ze onzeker, wat over kan komen als arrogantie. Je moet ook meer moeite doen om vriendschap te sluiten met Parijzenaars, maar als ze je eenmaal in hun hart hebben gesloten, ben je vrienden voor het leven en onderdeel van de familie. Bij mijn Parijse vrienden kan ik altijd binnenvallen, op elk tijdstip, en ik kan ook onaangekondigd iemand meenemen. Als er echt iets is staan ze voor me klaar, dat onvoorwaardelijke vind ik heel bijzonder.”

T-shirts met Franse teksten moeten verboden worden.

“Ik kan me wel ergere kledingstukken bedenken die ‘verboden’ moeten worden in het Nederlandse straatbeeld, zoals de bulldozer sneakers die je nu veel ziet of de vrolijke bloemetjesjurk op een legging. Wat mij betreft is er maar één voorwaarde bij het dragen van een T-shirt met een Franse tekst erop: dat je begrijpt wat er staat.”

Renée Koudstaal: Leef als een Parisienne – ook als je hartstikke Nederlands bent, Kosmos, €17,50 

Wegdroomstad

Parijs is altijd al een wegdroomstad geweest, maar nu – tijdens corona – lijkt het wel alsof we er maar geen genoeg van kunnen krijgen. Op 6 november verschijnt bij uitgeverij Boom Met Parijse pen – literaire omzwervingen van auteur Margot Dijkgraaf en fotograaf Bart Koetsier, met daarin een tiental routes door Parijs aan de hand van Nederlandse literaire werken, waaronder Au pair van Willem Frederik Hermans.

Wie nog niet van de Netflixhype Emily in Paris (van de makers van Sex and the City) heeft gehoord, heeft duidelijk onder een steen gelegen. De serie heeft wereldwijd miljoenen fans en Emily’s kledingstijl is een hit, maar wordt ook verguisd vanwege het stereotype beeld dat er wordt geschetst. Veel Parisiennes maken zich daar overigens niet druk om, zij zien de serie voor wat het is: pretentieloos escapisme, wat de pandemie even heel ver weg doet lijken.

Parijsgevoel in Amsterdam

Renée Koudstaal: “Er zijn veel Parijse restaurants in Amsterdam, kiezen is moeilijk, maar als het moet: alle restaurants van Alain Caron, Libertine Petit Café en Auberge Jean & Marie (mét Franse épicerie.) Voor brood en patisserie ga ik naar Le Fournil de Sébastien, My Little Patisserie en de Gebroeders Niemeijer.” 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden