PlusAchtergrond

Je hoeft geen vijftigplus te zijn om in kunst te handelen: ‘Kunst moest onderdeel van mijn leven worden’

Het begon met een stenenverzameling, een uitje naar het Kröller-Müller of een dag op een kunstveiling. Deze vier jonge kunsthandelaren volgden hun passie voor kunst en wisten een weg te vinden in de kunsthandel. ‘Ergens hoop je altijd dat je een meesterwerk vindt.’

Lisette van Dalen

Bob Scholte (23), Haarlem, kunstadviseur en handelaar in vooral schilderijen, tekeningen, fotografie en prenten uit de 17de tot en met 20ste eeuw.

Bob Scholte: ‘Als je het vermoeden hebt dat je iets op het spoor bent, sta je helemaal op scherp.’ Beeld Sophie Saddington
Bob Scholte: ‘Als je het vermoeden hebt dat je iets op het spoor bent, sta je helemaal op scherp.’Beeld Sophie Saddington

“Mijn moeder had een antiekzaakje en ging regelmatig naar veilingen. Op mijn vijfde ging ik voor het eerst mee, daar begon mijn passie. Het was alsof ik in een film belandde. Mensen trokken schilderijen van de muur, draaiden stoelen om en inspecteerden keramiek. Een veiling is als een museum waar je alles aan mag raken.

Bijna alles wat ik koop zou ik ook zelf willen houden, maar daar heb ik de ruimte niet voor. Er hangt een schilderij van Louis Soonius aan mijn muur, over hem schrijf ik mijn masterscriptie. Die werken zijn heel waardevol voor mij, ik zou er moeilijk afscheid van kunnen doen.

Maar bij de meeste werken is het verhaal van de vondst en bijvoorbeeld de toeschrijving aan een kunstenaar voldoende. Ik vind het veel leuker als ik er iemand blij mee kan maken. Laatst verkocht ik vier schilderijen van Jan Mankes aan een Amerikaanse verzamelaar die er al lang naar op zoek was. Mankes liet maar een klein oeuvre na en veel van zijn werk staat vast. Het was heel bijzonder dat ik vier schilderijen vond.

Als je het vermoeden hebt dat je iets op het spoor bent, sta je helemaal op scherp. Ik ben altijd vrij sceptisch. Soms zit je op Marktplaats of op een online veiling en zie je een bijzonder object, dan waag je de gok. Maar je moet altijd in het echt gaan kijken. Er kunnen namelijk beschadigingen op zitten, de signatuur kan vals zijn, of er kunnen overschilderingen zijn.

Ergens hoop je altijd dat je een meesterwerk vindt. Dat gebeurde mij voor het eerst bij een werk van de Franse kubist André Lothe, anderhalf jaar terug. Met het kapitaaltje dat ik daarmee verdiende kan ik nu wat serieuzere schilderijen kopen. Nu werk ik praktisch gezien dertig uur. Als ik mijn master heb afgerond wordt het een fulltime job.”

Babette Claassen (27), Oegstgeest, art consultant en handelaar 19de en vroeg 20ste-eeuwse schilderkunst.

Babette Claassen: ‘Ondernemerschap is belangrijk, maar om dit vak te beoefenen is liefde voor kunst onmisbaar.’ Beeld Sophie Saddington
Babette Claassen: ‘Ondernemerschap is belangrijk, maar om dit vak te beoefenen is liefde voor kunst onmisbaar.’Beeld Sophie Saddington

“Het eerste schilderij dat ik verkocht, kan ik me nog goed herinneren. Een Zuid-Frans landschapje. Ik heb een persoonlijke band met Zuid-Frankrijk en de man die het kocht ook. Hij stuurde een foto van hoe het hing en was er heel blij mee. Ik had het werk laten restaureren en er een mooie lijst om laten zetten. Het gaf echt een boost dat hij het werk zo kon waarderen. Dat is ook het leukste, om iemand blij te maken met een schilderij.

Voor mezelf beginnen was een droom die ik eigenlijk wat meer voor op de langere termijn zag. Maar die is toch sneller uitgekomen. Het ondernemerschap heb ik van huis uit meegekregen, mijn vader had een eigen bedrijf. Ondernemerschap is belangrijk, maar om dit vak te beoefenen is liefde voor kunst onmisbaar.

In het Kröller-Müller Museum werd ik voor het eerst verliefd op kunst. Ik was acht jaar en hield daarna alleen nog maar spreekbeurten over Rembrandt en kunst. Uiteindelijk ben ik kunstgeschiedenis gaan studeren. Ik handel nu voornamelijk in Hollandse meesters uit de negentiende en twintigste eeuw. Het stuk historie dat erbij komt kijken vind ik interessant, en het is relatief betaalbaar voor de startende kunstverzamelaar.

Voor mijn bedrijf koop ik vooral dingen die ik zelf ook mooi vind. Soms hangt het ook nog even bij ons aan de muur. Mijn vriend is maritiem historicus, dus er hangen ook prenten van zeeslagen. Maar we hebben ook grote vintage foto’s, ons huis is heel eclectisch.

Met de huidige ontwikkeling op het gebied van de NFT’s (non-fungible token, red.) heb ik niet zoveel, ik houd me liever bezig met tastbare kunst. Ik wil niet oordelen over wat kunst is, maar ik zie nu veel mensen die het uitsluitend als financiële belegging zien. Bij het ‘flippen’ van kunst verdwijnt er een stuk emotie en dat vind ik heel jammer.”

Niek Schoenmakers (32), Amsterdam, architect en cultureel ondernemer, design en toegepaste kunst.

Niek Schoenmakers: ‘Zonder achtergrond in de kunstgeschiedenis moet je jezelf wel wat meer bewijzen.’ Beeld Sophie Saddington
Niek Schoenmakers: ‘Zonder achtergrond in de kunstgeschiedenis moet je jezelf wel wat meer bewijzen.’Beeld Sophie Saddington

“Hoe ik dingen vind? Geen idee, het komt op mijn pad, ik struikel er soms letterlijk over. Veel kunst kom ik tegen door te praten. Als ik ergens een interessant verhaal in herken, dan koop ik het. Onlangs vond ik een schilderij online en was onder de indruk van het werk. Ik vroeg naar de herkomst, de kunstenares bleek overleden en de verkoper was haar zoon. Ik raakte verliefd op het werk en heb inmiddels haar hele archief van schilderijen, tekeningen en sculpturen overgenomen voor een tentoonstelling in mijn galerie.

Als kind verzamelde ik stenen, ik wilde archeoloog of bioloog worden. Ik was altijd op zoek naar bijzondere dingen. Sinds mijn zestiende verzamel ik keramiek en stoelen. Voor mijn verjaardag kreeg ik een bureaulamp van Artemide, in de kringloop kwam ik toen een stoel van hetzelfde merk tegen, dat vond ik erg leuk. Toen ben ik me verder gaan verdiepen in kunst en dat is nooit meer gestopt.

In mijn huis staat veel kunst: een bronzen portret van Egon Schiele, grafische werken, een lichtsculptuur van Ai Weiwei, maar ook fotografie en veel Dutch Design, bijvoorbeeld lampen uit de jaren zeventig.

Ik heb bouwkunde gestudeerd en ben de kunstwereld eigenlijk ingerold vanuit mijn passie. Zonder kunstgeschiedenisachtergrond moet je jezelf wel wat meer bewijzen. Maar met mijn achtergrond kijk ik met een andere blik en kan ik juist iets toevoegen. Ik ben ervan overtuigd dat kunst, architectuur en design één wereld zijn. Objecten zijn interessanter als je ze in een context plaatst. Het creëren van die context is mijn focus, soms als architect, soms als curator en soms als kunsthandelaar.

Mijn grootste verkoop was voor een interieurproject voor de overheid. Ik heb ontwerper Dirk van der Kooij gevraagd om een stoel te ontwerpen. Die is nu in productie en ik pas hem toe in het project.”

Daniel Wesselius Gonçalves Pereira (25), Amsterdam, salesmanager Ron Mandos, hedendaagse kunst.

Daniel Wesselius Gonçalves Pereira: ‘Ik kwam een Amsterdamse handelaar tegen, die een soort mentor voor me werd.’ Beeld Sophie Saddington
Daniel Wesselius Gonçalves Pereira: ‘Ik kwam een Amsterdamse handelaar tegen, die een soort mentor voor me werd.’Beeld Sophie Saddington

“De familie-uitjes naar musea herinner ik me tot op de dag van vandaag. Ik wist als tiener al dat kunst onderdeel van mijn leven moest worden en ging communicatie studeren om zo de creatieve sector in te rollen. Per toeval raakte ik in contact met de kunstwereld in Amsterdam. Ik kwam een Amsterdamse handelaar tegen, die een soort mentor voor me werd. Zo groeide kunst van een passie uit in een obsessie.

De eerste keer op een kunstbeurs voelde ik me gelijk thuis. Ik begon met het controleren van kaartjes op beurzen, nu werk ik in een galerie als salesmanager en kan ik minder tijd besteden aan het handelen.

Het is mooi als je kunst aankoopt waarvan je weet dat het een goede investering is, maar het moet je in eerste instantie visueel aanspreken. Zoals bij het werk van de Japanse kunstenaar Takeru Amano. Ik zag dat het werk van hem enorm populair was en ik vond het ook erg mooi, die twee factoren maken dat ik er dan ook een van in de woonkamer wil hebben hangen.

De hedendaagse kunst is leuk omdat je nu de kunstenaars kan ontmoeten. Maar ik wil me nu nog niet specialiseren, dus ik verdiep me zo breed mogelijk.

Toen de Non-Fungible Tokens opkwamen was ik er al een tijdje mee bekend. Dat kunst en crypto ineens bij elkaar kwamen vond ik leuk. Ik sprak een vriend die kunstenaar is en vertelde hem dat hij NFT’s moest gaan maken. Twee weken later barstte het helemaal los. Achteraf had ik toen ook moeten instappen. Dat ‘had-ik-maar-moment’ kent iedere kunsthandelaar. Het voordeel is dat ik nog jong ben. Als ik me blijf ontwikkelen, ga ik deze bewegingen en trends steeds meer en sneller zien, dan ga je ook steeds vaker toeslaan.”

JAP: nieuw netwerk voor jonge kunstprofessionals

Deze maand richtten Bob Scholte en Daniel Pereira de stichting Junior Art Professionals (JAP) op. Het viel Pereira op dat er voor bijna ieder vakgebied groepen of organisaties zijn die starters met elkaar verbinden. Voor jonge kunstprofessionals waren die er nog niet. JAP is een netwerk voor de nieuwe generatie kunstprofessionals, die elkaar vaak moeilijk weten te vinden. Maar het biedt ook de mogelijkheid seniors met juniors te verbinden en zo kennis en contacten uit te wisselen. Dominique van der Mee, hoofdredacteur van Tableau Fine Arts Magazine, is medebestuurder van JAP.

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden