Review

Jazz: Jason Moran - Ten ****

Afgelopen vrijdag stond de 31-jarige Amerikaanse pianist Jason Moran op het North Sea Jazz Festival en speelde hij muziek van zijn nieuwe album Ten (zijn tiende inderdaad).

Met bassist en drummer gaf hij een fascinerend concert. Contact met het publiek was er nauwelijks - een rookmachine aan de zijkant van het podium trok een wit gordijn op - maar dat was ook niet nodig. Moran schrijft en speelt beeldende composities waarin je kunt opgaan als in een film. Een aantal van zijn nummers is gelardeerd met bestaande geluidsopnames, van conversaties, samples tot - zoals in Feedback pt.2 - een vervormd fragment van het gitaarspel van Jimi Hendrix.

Of Moran en zijn band de Bandwagon nu het eigen postbopwerk, dat van Thelonious Monk, Jaky Byard en Andrew Hill of klassiek repertoire spelen van bijvoorbeeld Leonard Bernstein, ze kiezen altijd voor het avontuur. De ene keer verandert een romantische ballad geleidelijk en ongemerkt in een duister woud van klanken met diepe afgronden, een andere keer is precies in het ritme steeds harder een sample van een rap te horen. Nooit verzanden de geïmproviseerde gedeeltes in gepriegel en oeverloze solo's. Hier wordt met veel kennis, creativiteit en warmte muziek gemaakt. (MAARTJE DEN BREEJEN)
(Blue Note)

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden