Plus Recensie

Jagger draaft nog altijd rond als een hond die mee mag naar het strand

Gevaar gaat er al lang niet meer uit van de muziek van The Rolling Stones, maar op het podium draait alles nog naar behoren. En zie dat kippenvel maar eens te onderdrukken als de groep 'Sympathy for the devil' inzet.

De anderen doen het inmiddels wat rustiger aan, maar voorman Jagger draaft nog altijd enthousiast als een hond die mee mag naar het strand in het rond. Beeld anp

Hoe het gaat met ons voetbalteam, Ajax, wil hij weten. Een luid gejoel stijgt op in de Arena. Quasi-verbouwereerd zegt Mick Jagger: 'Sorry, just checking.' De zanger van The Rolling Stones bereidt zich altijd terdege voor op shows. Het leidt er in de Johan Cruijff Arena toe dat hij een deel van zijn aankondigingen in het Nederlands doet. En jawel, hij vindt het heel fain weer teroech in Mokoum te zain.

Jagger maakt bij zulke praatjes handig gebruik van de monitoren vooraan op het podium. Evengoed blijft het een prestatie dat de tongbreker 'achtendertig' hem in verstaanbaar Nederlands over de lippen rolt. Het is het 38ste optreden van zijn groep in Nederland, weet hij. En later vertelt hij, man van de cijfers, er ook nog bij dat het al de achtste keer is dat ze in de Arena staan.

Stoneskoorts
Verreweg de meeste van die 38 Nederlands shows gaven The Stones in het latere deel van hun carrière. In hun hoogtijdagen, de jaren zestig en zeventig, zag je ze hier zelden, vanaf de jaren negentig des te meer. Was het daarom dat de komst van de groep dit keer met opvallend weinig opwinding gepaard ging? Van de Stoneskoorts van eerdere tours was de afgelopen week niets te merken. Het is inmiddels gewoon dat de groep om de zoveel jaar Nederland aandoet.

Maar toch, zie het kippenvel maar eens te onderdrukken als The Stones in de Arena openen met maar meteen Sympathy for the devil. Percussie, oerwoudgeluiden. Jagger met die nog altijd lekker snerende stem: 'Please allow me to introduce myself...' En kom er maar in, hakkende en snijdende gitaren van Keith Richards en Ron Wood.

Niet eens idioot
Hier staat geen groep, hier staat een instituut. Gevaar gaat er al lang niet meer uit van de muziek van de Britten, het is ook al honderd jaar geleden dat ze een plaat van belang uitbrachten, maar op het podium draait alles nog naar behoren. De anderen doen het inmiddels wat rustiger aan, maar voorman Jagger draaft nog altijd enthousiast als een hond die mee mag naar het strand in het rond. Best een wonder: het ziet er voor een 74-jarige niet eens idioot uit.

Twintig songs telt de setlist. En ze komen bijna allemaal uit de jaren zestig en zeventig. Twee nummers spelen The Stones van Blue & lonesome, het eind vorig jaar verschenen album met bluescovers. Dat hadden er best meer kunnen zijn, want net als op de plaat klinkt die terugkeer naar hun wortels ook in de Arena goed. Bij Keith Richards, groot liefhebber van dit soort muziek, is de grijns op zijn gezicht nog net even breder dan de rest van de avond en Mick Jagger laat nog eens horen echt goed overweg te kunnen met de mondharmonica.

Eenvoudig

In dat bluesrepertoire zijn The Stones weer echt even echt een bandje; alsof ze niet in een reusachtig stadion staan, maar in een club. Maar een heel uitbundige en bonte show is dit sowieso niet. Het podium is voor concerten van deze omvang relatief eenvoudig, vuurwerk blijf beperkt tot wat knallen helemaal aan het einde van de avond. Muziek is waar het hier om draait.

Goed klinkt vooral het repertoire uit de late jaren zestig, vroege jaren zeventig. Honky tonk women, Midnight rambler en Brown sugar krijgen lekker lange uitvoeringen waarin de gitaren van 'Keef' en 'Ronnie' mooi om elkaar heen draaien. Bij die twee heeft de tijd heel wat meer sporen nagelaten dan bij Jagger. Maar voor iemand bij wie eerder dit jaar een longtumor werd verwijderd, ziet zelfs Ron Wood er opvallend levenslustig uit. En roken is nu echt uit: Keith Richards steekt de hele avond niet één peuk op.

In beeld: Stones rocken in de Arena

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden