PlusOuder & kind

Jacqueline & Pippa: ‘Zolang ik goeie cijfers haal, krijg ik veel vrijheid’

Pippa doet de kunstvakschool, maar is volgens eigen zeggen totaal niet creatief. Haar moeder bewondert haar om haar lef, zelfstandigheid en humor. ‘Als ik haar wakker maak, liggen we vaak al in een deuk.’

Pippa en Jacqueline. Beeld Harmen de Jong
Pippa en Jacqueline.Beeld Harmen de Jong

Jacqueline Huijbers (54)

“Pippa zit op het IVKO, een kunstvakschool. Voor haar toelating is ze de buurt ingetrokken om indringende portretten te maken van mensen die in de Jordaan wonen. Ze spreekt makkelijk mensen aan en omdat ze zo innemend is, krijgt ze snel contact. Dat vind ik zo stoer, ik had dat vroeger nooit gedurfd. Ik hou niet van in de belangstelling staan, dat heeft Pip niet, zij stapt er gewoon op af.

Terugkijkend was een creatieve school misschien ook iets voor mij geweest. Ik ben, net als Joppe, mijn oudste zoon, dyslectisch. Als kind wist ik niet dat dat bestond, ik dacht dat ik dom was omdat ik zo veel spelfouten maakte.

Gelukkig is Pip niet dyslectisch. Ze schreef vroeger altijd verhalen. Die waren zo spannend dat je benieuwd was naar het einde. Pip hield als baby al enorm van knuffelen, en gelukkig nog steeds. Je kunt enorm veel lol met haar hebben. Als ik haar wakker maak, liggen we vaak al in een deuk. Ze heeft echt humor.

Ik ben onder de indruk van de moeite die leraren doen om de lessen tijdens corona interessant te houden. Haar geschiedenisleraar heeft bijvoorbeeld een podcast gemaakt over de Tweede Wereldoorlog, met geluidseffecten. Wij vonden het ook leuk om ernaar te luisteren.

Pippa heeft veel verantwoordelijkheidsgevoel. Ze regelt haar schoolwerk zelf. Toen ze een paar weken geleden per ongeluk op het Museumplein belandde tijdens de demonstraties, ging ze meteen weer weg omdat ze zich niet veilig voelde. Ik geloof dat alle kinderen vinden dat hun ouders streng zijn, maar ik probeer echt te luisteren waarom ze iets willen en dan een oplossing te zoeken. We komen er altijd uit.

Joppes vader en ik zijn uit elkaar gegaan tijdens mijn zwangerschap. Toen Joppe vier was, kreeg ik een relatie met Rogier, mijn huidige partner. We woonden eerst in Bergen en zijn naar Amsterdam verhuisd toen ik zwanger was van Pip. Opgroeien in een dorp is heel anders dan in een stad. Hier zijn de mensen minder veroordelend en heeft een kind meer ­keuzes.

Het enige wat ik enorm mis is de natuur. We hebben sinds een paar jaar een zomerhuisje op het strand van IJmuiden. Daar is Pippa altijd buiten. Als het mooi weer is, blijven we er doordeweeks soms slapen. Ik ben blij dat ik haar naast het stadse leven die natuur en rust kan meegeven.”

Pippa Stuurman (14)

“Papa en mama lijken op elkaar. Ze hebben dezelfde humor, van die ouwelullenhumor. Soms snap ik totaal niet waar ze om lachen.

Ze zijn gewoon goeie en leuke ouders. Mama is lief en zorgzaam, ze denkt graag mee. Soms zijn mijn ouders boos, maar dat hoort erbij. Zolang ik goeie cijfers haal, krijg ik veel vrijheid. Mama kan helpen bij wiskunde en papa bij talen, maar ik werk het liefst zelfstandig.

Mensen zeggen dat ik uiterlijk op mijn vader lijk, maar innerlijk meer op mijn moeder. We vinden dezelfde dingen leuk en zij heeft een geweldige kledingstijl: netjes, maar ook lossig en modern. Haar kast is mijn kast.

Ik ben niet creatief. Knutselen, ­priegelen en tekenen kan ik niet. Sommige mensen in mijn klas zijn heel goed. Ik teken nog poppetjes met streepjes als armen en benen; als je onze tekeningen naast elkaar ziet, moet je gewoon lachen.

Fotografie en film vind ik het leukst. Dan kan ik er lekker op uit om foto’s te maken en gesprekken met mensen aan te knopen. Laatst moesten we drie covers van platenalbums opnieuw schieten. Als ik blij ben met iets, laat ik het aan mijn ouders zien. Die covers vonden ze geloof ik wel mooi. Ze zouden het ook zeggen als ze het niet goed vinden.

Toen mijn opa hoorde dat mijn ouders mij Pippa hadden genoemd, zei hij dat hij zijn hond niet eens die naam zou geven. Daar herinneren we hem nog weleens aan. Ik zal mijn kind geen Pippa noemen; Robin, mijn tweede naam vind ik leuker. Maar ik weet niet zeker of ik een Robin ben.

Voor corona gingen opa en ik vaak samen met de trein. Op het station besloten we waar we naartoe zouden gaan. Soms gingen we alleen naar Brabant om een Bossche bol te eten. Gelukkig heb ik al corona gehad, net als papa en Joppe. Alleen mama had het niet. Het voelt nu veiliger als ik naar opa en oma ga. Ik zou het echt vreselijk vinden als ze door mij ziek zouden worden. Ik blijf op afstand, maar ik zou het zo fijn vinden om ze weer te knuffelen.

Als we terugreden van familie in Bergen, schreef ik vaak verhaaltjes op mijn telefoon. Daar heb ik steeds minder zin in, ik kijk liever Netflix of YouTube.

Bij ons strandhuisje in IJmuiden zijn we één grote familie met de andere mensen, dat vind ik heel gezellig. In Amsterdam doet iedereen zijn eigen ding, op het strand zijn we samen. Als ik aan IJmuiden denk, ruik ik de zee en de barbecue.”

Ook samen in Het Parool? ouderenkind@parool.nl

Jacqueline Huijbers (54), eigenaar fysiotherapie Amsterdam Fysio
Rogier Stuurman (53), zelfstandig ondernemer
Joppe Huijbers (21), 2de jaar bedrijfskunde, HvA
Pippa Stuurman (14), 3de jaar havo, IVKO

Jacqueline Huijbers, Rogier Stuurman, Joppe en Pippa wonen in een huis in de Jordaan.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden