Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Is een leven in de ene gemeente minder waard dan in de andere?

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tuğrul Çirakoğlu

“Ze geven mij de schuld van zijn dood,” zei de buurvrouw met verdriet in haar stem. Volgens de buren had zij beter op haar buurman moeten letten. Ironisch, aangezien niemand in het gebouw om deze man leek te geven behalve zij.

Ze had het moeilijk met de onuitgesproken veroordelingen. “Op deze wijze doodgaan wens ik mijn ergste vijand niet toe.” Ze had altijd contact proberen te onderhouden met haar buurman. Maar hij was een einzelgänger. Moeilijk in de omgang. De communicatie bestond enkel uit een incidenteel goedendag en goedenavond.

Zelf woonde ze al 53 jaar in het appartementencomplex. Ze behoorde tot de eerste lichting bewoners. “Vroeger hielp iedereen elkaar en was er goed contact,” zegt ze. “Nu is het enkel ikke, ikke, ikke.”

De woning van de man stond op knappen. Een appartement van circa 80 vierkante meter. Ik schat dat er voor ruim 80 kuub aan rotzooi stond. Je kon nergens gaan of staan zonder het risico te lopen bedolven te worden onder het vuil.

De achterkant van zijn appartement bestond uit grote raampartijen. Hij had geen gordijnen. De bewoners van het flatgebouw pal tegenover het zijne hadden dag in, dag uit bij hem naar binnen kunnen kijken. Misschien hadden sommigen hem zelfs op zijn keukenvloer zien liggen. Zes weken lang lag hij daar voordat zijn lichaam werd aangetroffen.

Volgens zijn buurvrouw leefde hij al minstens twintig jaar zo. De politie, GGD, gemeente, woningbouw en verschillende maatschappelijke instanties: allemaal waren ze langs geweest. Iedereen wist ervan, maar niks veranderde, omdat hij geen hulp accepteerde. Een hoarder ondersteuning aanbieden met opruimen is net alsof je hem vraagt vrijwillig zijn benen te amputeren. Natuurlijk zal hij weigeren. Dit zijn ernstig zieke mensen die gedwongen hulp nodig hebben. Waarom durfde niemand de regie te nemen?

Het is te gek voor woorden dat in sommige gemeentes mensen aan hun lot worden overgelaten en er in andere proactief wordt opgetreden. Is een leven in de ene gemeente minder waard dan in de andere?

Na jaren van de daken schreeuwen ben ik blij dat de Tweede Kamer eindelijk heeft besloten dat er een landelijke werkwijze moet komen om nabestaanden niet meer te laten opdraaien voor de reiniging na een moord of zelfdoding. “Ik vind gewoon dat dit geregeld moet worden,” zei de minister voor Rechtsbescherming daarover. Ook voor deze mensen moet het gewoon geregeld worden. Desnoods met dwang.

null Beeld

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden