PlusProefwerk

In Le Petit George kunnen ze vooral opwarmen en afbakken (5)

null Beeld Lin Woldendorp
Beeld Lin Woldendorp

Culinair recensent Mara Grimm eet bij Le Petit George. Het ziet er allemaal op en top Frans uit, maar voelt onecht. Opwarmen en afbakken, dat kunnen ze.

Het was liefde op het eerste gezicht. Van het verwarmde terras met bistrostoeltjes tot de perfect ontworpen menukaart vol klassiekers als oeuf mayonnaise en confit de canard: alles aan Le Petit George schreeuwt Parijs – en ik hou van Parijs. Deze goed bedachte buurtbistro leek me dan ook de ideale aanwinst voor het George-imperium, dat ooit begon op de Leidsegracht en inmiddels maar liefst acht zaken telt.

Helaas was de liefde van korte duur. Aan de styling – Dat servies! Die kleedjes! – ligt het niet. Aan de aardige, maar bijzonder onervaren bediening evenmin, al vergeten ze onze tafel in te dekken en hebben ze werkelijk geen idee wat er op onze borden ligt. Ook de 4,50 euro die we moeten betalen voor een mandje afbak-stokbrood kunnen we nog vergeven en vergeten. Hetzelfde geldt voor het feit dat we geen karaf water bij onze wijn kunnen bestellen, maar het moeten doen met een lullig glaasje.

Het zijn per slot van rekening slechts details. Het probleem is alleen dat het bij Le Petit George wemelt van dit soort details. Zo ziet de klassiek ontworpen wijnkaart er weliswaar geweldig uit, maar is over de inhoud duidelijk niet lang nagedacht. Dat er voor een Franse bistro best veel Spaanse en Italiaanse wijnen op staan, is tot daaraan toe, maar prosecco? Een betaalbaar alternatief voor champagne is een prima idee, maar schenk dan gewoon een crémant de Bourgogne – negen van de tien keer lekkerder dan welke prosecco ook en stukken beter op z’n plek in een zaak als deze.

Gemiste kans

Voor het eten geldt hetzelfde: het ziet er allemaal heel Frans uit, maar daar is veel mee ge­zegd. Zo is de oeuf mayonnaise uitstekend gepresenteerd – drie halve eitjes, gelijkmatig bedekt met aangelengde mayonaise, mooier kan bijna niet – maar de mayo blijkt waterig en de eieren zijn volledig smaakloos. Een gemiste kans; júíst een simpel gerecht als dit valt of staat met de kwaliteit van de gebruikte producten.

Ook de gegratineerde uiensoep is een plaatje; eenvoudig, maar aantrekkelijk gepresenteerd en goed gegratineerd. Hij is ongelooflijk rijk gevuld, maar helaas zo zout dat we niet verder komen dan een paar happen. Bovendien bekruipt ons het gevoel dat hij niet zelfgemaakt is. Bij navraag blijkt dat te kloppen; de soep komt uit de keuken van een ander filiaal van George en wordt hier slechts opgewarmd en gegratineerd. Op zich is dat niet onlogisch als je meerdere restaurants hebt, maar hier schieten ze door in opwarmen en afbakken: van de taartjes tot de friet, het is voor een groot deel ingekocht of ergens anders gemaakt. Daardoor mis je letterlijk en figuurlijk vuur in de deels open keuken, met als resultaat dat alles onecht voelt. En een gebrek aan authenticiteit is een heikel punt.

Te droog, te taai

Dan de hoofdgerechten. De vegetarische vol-au-vent van champignons komt met een zeer ­smakelijk bladerdeegbakje en de ragout is zeker niet slecht, maar had wat krachtiger gemogen. Bovendien heeft hij zo lang onder de warmtelamp gestaan dat hij deels is ingedroogd.

Maar het dieptepunt is de entrecote frites. Die komt niet zoals gevraagd medium rare op tafel, maar veel te ver door­gegaard – te droog, te taai. De beurre de Paris die we erbij krijgen kan het niet redden: die is te koud en weinig uitgesproken van smaak. Het is vervelend om te zeggen, maar het enige goede aan dit gerecht is de friet – en die komt van de groothandel.

We bestellen voor de vorm een dessert. De chocolademousse mist zowel lucht als een pure chocoladesmaak. Wat ook niet helpt, is dat de bediening het ­terras om ons heen al begint weg te halen terwijl wij nog ­zitten te eten. En for the record: het is pas half negen.

null Beeld Mara Grimm
Beeld Mara Grimm

Dan maar snel een espresso, mét madeleines. Maar die blijken ingezakt, waardoor ze wat verdrietig kijken. Dat doen wij inmiddels ook.

Gedesillusioneerd fietsen we naar huis. Onderweg komen we langs de grote broer van Le Petit George even verderop, George W.P.A. We stappen af en bestellen een glas om ons verdriet te verdrinken.

Tot ons grote geluk worden we ouderwets goed geholpen door enthousiaste bediening, zit het terras hier wél bomvol en is de sfeer als vanouds. Ze kunnen het dus duidelijk nog steeds bij George. Er is dan ook zeker hoop voor deze nieuwe aanwinst, maar dan moet er wel snel iets gebeuren. Want nu is het weliswaar een Franse bistro, maar dan wel een zonder ziel.

Cijfer: 5

Best

De huisstijl is perfect ontworpen.

Minder

De entrecote is kurkdroog.

Opvallend

Dit is alweer de achtste zaak van het George-imperium

Leukste tafel

Op het verwarmde terras.

Le Petit George

Willemsparkweg 223
ma-zo 10-01 uur
020-2219414
lepetitgeorge.nl

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden