Plus

In Find Me a Boring Stone krijgt somberte geen kans

Naber klinkt kalm, alsof er niet zojuist iets onafwendbaars is gebeurd Beeld anp

Het is een troostrijke gedachte: het universum dat uitdijt en weer ineenkrimpt zodat alles in omgekeerde richting nog eens gebeurt.

"Dat het slechts een kwestie van miljoenen jaren wachten is tot een rouwstoet achterwaarts terug naar huis komt rijden, een stoffelijk overschot met plechtige blik terug in bed wordt gelegd. Er met een schok een ademtocht in terugkeert, en een oogopslag. Slechts miljoenen jaren tot ze opveert en weer voor je staat."

Meanderende gedachtestroom
De man in Find Me a Boring Stone heeft iemand verloren die hem dierbaar is. Is het zijn moeder? Hij staat voor het raam en denkt hardop. Een meanderende gedachtestroom, maar niet over de overledene.

Op verzoek van regisseur Erik Whien schreef Rik van den Bos een monoloog voor Theater Rotterdam: een tekst die het hele leven omvat.

Dat is een nogal ambitieuze opdracht maar de heren zijn indrukwekkend geslaagd. Bij Van den Bos vormt de dood slechts de katalysator, de aanleiding tot een vernauwd maar ook verscherpt bewustzijn. Achter het glas is de man gescheiden van de mensen buiten. Een safe haven van waaruit hij de wereld kan waarnemen zonder eraan deel te nemen. Tegelijk beseft hij dat deze pas op de plaats geen stand kan houden en hij ooit weer het volle leven in moet.

Ingetogen
Gijs Naber speelt de man, maar eigenlijk is Find Me A Boring Stone een monoloog voor twee. Singer-songwriter Stan Vreeken voegde vier Engelstalige nummers toe. Zichzelf begeleidend op akoestische gitaar zingt hij kleine liedjes over familiegeluk en verlies - ingetogen, mooi.

Ogenschijnlijk gebeurt er weinig. Naber zit op een stoel, staat op, loopt een stukje. Er is een donkere cirkel die op de grond ligt en later wordt opgehesen en een warme gloed verspreidt. Van de duisternis naar het licht. Nabers stem klinkt kalm, alsof er niet zojuist iets onafwendbaars is gebeurd.

Met compassie beschouwt hij het leven buiten. Voorbijsnellende fietsers, poetsende buurvrouwen, sportschooljongens. Zijn gedachten gaan met hem aan de haal, beelden van wat de voorbijgangers bezighoudt, dringen zich op.

Ook daarin schuilt troost: niet de goedbedoelde woorden van naasten maar het anonieme geploeter van onbekenden schept een gevoel van verbondenheid. Iedereen zwoegt zich door het leven.

Overpeinzingen
Whien laat de tekst z'n werk doen. Geen stemverheffing of grootse gebaren, maar Naber die mijmerend zijn overpeinzingen deelt.

Ondanks de tragedie krijgt somberte geen kans. Dat komt door de lichtheid van Nabers toon waarin elke vorm van bitterheid ontbreekt, maar ook door de haast achteloze, maar knap geconstrueerde tekst die als een lentebries zachtjes over het publiek heen waait.

En die boring stone uit de titel - waarom die niet Nederlands is, blijft onduidelijk - dat is het verhaal van een vader die zijn verveelde zoontjes op een kiezelstrand eropuit stuurt om één saaie steen te vinden. Die blijkt niet te bestaan. In de zinloosheid schuilt de waarde van het bestaan.

Find Me a Boring Stone

Door Theater Rotterdam
Gezien 1/4, Rotterdam
Te zien 7/4, Schouwburg Amstelveen, 18-22/4, Frascati

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden