Plus Interview

Illustrator Rachelle tekende de reizigers van de NDSM-pont in vier seizoenen

Drie jaar geleden verhuisden Rachelle Meyer (49) en haar man naar Noord. In de periode dat ze elke dag de NDSM-pont nam, begon ze reizigers te schetsen. ‘Ik had twaalf minuten, dus ik moest snel beslissen.’

‘Unwind’ Beeld Rachelle Meyer

“Toen ik mijn man leerde kennen, woonde ik in New York en hij in Los Angeles. Bij wijze van compromis bedachten we samen naar Europa te verhuizen. De keuze ging tussen Brighton, Zürich en Amsterdam. We zijn twee weken naar alle drie de steden geweest en Amsterdam beviel het best. Amsterdam is mooi, internationaal en kosmopolitisch en je hebt er nog een soort buitenleven, je kunt er fijn wandelen en fietsen. In veel Amerikaanse steden zitten mensen de hele dag in hun auto en hebben nauwelijks contact met elkaar. Amsterdam was ook de stad met de meeste kunst en ik zag er ruimte om als illustrator aan de slag te gaan.”

Rachelle Meyer komt net achter de zeefdrukpers vandaan in het AGA Lab in West (voorheen het Amsterdams Grafisch Atelier), waar ze de laatste hand legt aan haar serie Faces on the Ferry: zestien zeefdrukken van mensen op het NDSM-pontje, verdeeld over vier seizoenen.

Schetsboekje

In 2006 verhuisden Meyer en haar man naar Amsterdam, naar de Transvaalbuurt in Oost om precies te zijn. Drie jaar geleden vonden ze een huis in Noord. Omdat ze destijds nog een atelier had in het centrum, nam Meyer dagelijks twee keer de NDSM-pont. Tijdens de twaalf minuten durende overtocht begon ze te schetsen in een schetsboekje dat in de palm van haar hand paste. “Ik vond het leuker om naar mensen te kijken dan door mijn telefoon te swipen. Ik probeer bewuster met mijn tijd om te gaan en vond dit een zinvolle invulling. Zo kon ik zien hoe andere forenzen hun tijd gebruiken of verspillen. Het was bovendien een goede manier om ’s ochtends op te warmen.”

Het handzame schetsboekje. Beeld Rachelle Meyer
Beeld Rachelle Meyer

Het viel haar op dat mensen bijna altijd een fiets bij zich hebben en dat ze comfortabeler en sportiever zijn gekleed dan in New York. “In New York dragen vrouwen hakken, hier dragen ze sneakers. Ik ook hoor, ik ben intussen helemaal thuis. Ik ben opgegroeid in Texas, toen ik 27 was ben ik naar New York verhuisd omdat ik op zoek was naar een creatievere omgeving. Ik vond het daar heerlijk, maar nu voelt Amsterdam als mijn thuis. De balans tussen werk en privé is hier gezonder dan in New York; mensen genieten hier meer van het leven.”

Discreet

Het was niet haar bedoeling om perfect gelijkende portretten te maken en ze denkt dat de meeste mensen zichzelf niet zullen herkennen. “Het ging me niet per se om de gelijkenis, maar om hoe mensen hun tijd op het pontje gebruiken. Sommige mensen lazen zo gefocust een boek of keken zo strak op hun mobieltje, dat ze vanzelf als een echt tekenmodel de hele vaart in één houding bleven staan. Vaak hadden ze niks in de gaten, want mijn schetsboek is heel klein. Het gebeurde heel discreet. Maar ik ben wel aan de praat geraakt met mensen op de pont, en er waren er ook die mijn schetsboek hebben bekeken. Ze vonden het bijna altijd leuk, juist omdat het iets anders is. En als iemand naar me keek en ik zag dat hij niet blij was, koos ik iemand anders.”

‘Winter: Exit Here.’ Beeld Rachelle Meyer
Zomer: Golden Time. Beeld Rachelle Meyer

Door elke dag te tekenen, werd Meyer een betere tekenaar. “De tijd is beperkt, dus ik moest snelle beslissingen nemen. Vaak kon ik alleen maar een ruwe schets met potlood maken, die ik dan met een kopje koffie erbij in een minuut of twintig uitwerkte in mijn studio.”

Flipfilmpje

Het was bedoeld als oefening, maar de schetsen werden steeds mooier en na een jaar had ze een schetsboek vol. “Toen ik door het volle schetsboek bladerde, ontdekte ik dat het niet alleen een verhaal over verschillende mensen is, die allemaal dezelfde reis maken, maar ook een verhaal over het verglijden van de tijd van seizoen naar seizoen. In de winter staat iedereen dik gekleed binnen en in de lente zoeken de meesten op het buitendek het zonnetje op. Het gaat over tijd in micro- én macrovorm.”

‘Diamonds (Father & Son)’ Beeld Rachelle Meyer

Meyer plaatste een flipfilmpje van haar schetsboek op YouTube. Ze kreeg zoveel positieve reacties dat ze besloot een crowdfundingsactie te beginnen om briefkaarten en zeefdrukken te maken. “Toen ik twintig jaar geleden op de kunstacademie zat, heb ik weleens zeefdrukken gemaakt, daarna niet meer. Het is een zeer tijdrovend proces, een beetje als slow food, met heel veel aandacht voor elke stap. Maar het was het waard: het was heel nuttig om mijn stijl als illustrator verder te ontwikkelen. Je moet alles heel precies plannen voordat je aan de slag gaat. Als je tekent of met de computer werkt, kun je veel losser zijn. Dat vind ik ook leuk hoor, om lekker los te schetsen.”

Faces on the Ferry van Rachelle Meyer. 1 t/m 17 november in NDSM Fuse, NDSM-plein 85. FacesontheFerry.nl. 

Rachelle Meyer maakte de serie Faces on the Ferry: zestien zeefdrukken (24x30cm) van mensen op de pont. Beeld Lin Woldendorp
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden