PlusOuder & kind

Ibi over Annette: ‘Ze is mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin’

Als puber zat Ibi niet lekker in haar vel en werd ze, volgens haar moeder, afgeleid door het leven. Dat zorgde voor heel wat botsingen, maar uiteindelijk werd hun band beter. Annette: ‘Mijn relatie met haar is het dierbaarste wat ik heb.’

Anette Visser en Ibi Vialaron. Beeld Harmen de Jong
Anette Visser en Ibi Vialaron.Beeld Harmen de Jong

Annette Visser (62):

“Op onze wc hangt een kunstwerkje dat Ibi maakte toen ze heel jong was. Ze heeft twee rozen getekend en erbij geschreven: ‘Deze rozen staan voor A. en I. Wij zullen elkaar nooit in de steek laten, want we zijn altijd aan elkaar verbonden. Kijk maar naar de rozen.’ Een mooiere liefdesbetuiging kan je niet krijgen. De verbondenheid die daaruit blijkt, is er nog steeds. Ibi is de persoon die het dichtst bij me staat, mijn relatie met haar is het dierbaarste wat ik heb.

We zijn heel graag met elkaar. Het enige wat we niet samen doen, is kijken naar sommige tv-programma’s. Terwijl zij enorm kan genieten van programma’s als Ex on the beach, denk ik: hoe kun je naar die bullshit kijken? Gelukkig houden we ook allebei van goede documentaires.

Ibi is iemand die midden in het leven staat. Zelf denk ik een paar keer na voor ik in het diepe spring. Ibi springt gewoon. Toen ik op de middelbare school zat, had ik andere ­prioriteiten dan zij. Na school bleef ik wel even hangen, maar ik ging vrij snel mijn huiswerk maken zodat ik daarna meteen naar de balletschool kon. Ibi werd, meer dan ik, op de middelbare school afgeleid door het leven. Dat moet geleefd worden, door naar feestjes te gaan en leuke dingen met vrienden te doen. Dat kost ook tijd. Bij Ibi ging die tijd vaak ten koste van school.

Ondanks dat de middelbare school niet makkelijk was, heeft ze bij de studie verpleegkunde haar plek gevonden. Ze doet wat ze leuk vindt en helpt de maatschappij.

Bij Ibi denk ik aan de Franse woorden plein de vie, dat betekent letterlijk ‘vol met leven’. Dat is Ibi. Toen we in Frankrijk woonden, riep ze altijd: ‘Encore!’ – nog een keer, nog een keer. Ze wilde altijd alles volop doen. Dat doet ze nog steeds. Ze moet voelen, ervaren. En dat kan nou eenmaal niet in boeken.

Ik ben blij dat nu ze volwassen is en dat mijn taak als opvoeder erop zit. Ik blijf natuurlijk haar moeder, maar ze kan nu voor zichzelf zorgen. Toen ze 19 was, stonden we een keer samen in de keuken. Ik merkte aan haar dat ze die avond bepaalde plannen had, waardoor ik bij mezelf dacht: oei, daar gaat ze weer. En meteen daarna: ze is nu volwassen, ze kan dit zelf gaan doen. De opvoeder, degene die het zogenaamd beter weet, doet op zo’n moment een stapje terug. Ik zie die verschuiving als een bevrijding: ik kan me nu veel meer focussen op liefde, in plaats van normen en waarden doorgeven.”

Ibi Vialaron (23):

“Mijn moeder en ik gaan graag samen de natuur in. We overleggen over een bepaalde locatie en een thema, en dan doen we samen yoga buiten. Dat is heel chill. Ik voel me op zo’n moment echt een eenheid met haar. We doen iets waar we samen gelukkig van worden, het is een magisch moment.

Ze was altijd al veel bezig met yoga, maar toen er door corona andere dingen wegvielen, had ze er plots veel meer tijd voor. We hebben samen een Instagramaccount voor haar opgezet, @yogannetteamsterdam, waarmee ze mensen kan bereiken. Daardoor is er nu een soort samenwerking tussen ons ontstaan, waar we allebei heel blij mee zijn.

Mijn moeder en ik hebben heel lang met z’n tweeën in onze eigen bubbel gezeten. Mijn vader is Frans, van mijn zesde tot mijn negende hebben we in Frankrijk gewoond. Toen mijn ouders uit elkaar gingen, ben ik met mijn moeder naar Nederland teruggegaan.

Ik heb de scheiding als heel heftig ervaren. Ik vond het heel erg om te zien dat de mensen die mij gemaakt hebben elkaar zo veel verdriet deden en zo veel pijn hadden. We gingen van een drietal naar een tweetal, en dan was mijn vader ook nog zo ver weg. Hij woont nu in Nederland en we hebben weer een goede band, maar dat heeft tijd gekost. We hebben alles uitgepraat en nu genieten we van de liefde die er is.

In de puberteit zat ik niet goed in mijn vel. We hadden toen veel ruzie. Ik had wilde haren, maar mijn moeder wilde me op het goede pad houden. Ik was heel erg zoekende. Toen ik erachter kwam wie ik was en wat ik graag wilde, werd onze band weer beter.

Tegen het einde van die moeilijke periode waren we de ruzies allebei zo zat, dat we een weekendje Wijk aan Zee boekten. Het waaide heel erg hard daar. We zijn toen op het strand gaan staan en mijn moeder zei: ‘Roep alles in de wind wat je kwijt wilt, alle scheldwoorden, alles wat je wilt zeggen.’ We hebben gescholden, gehuild en gelachen in de wind, de periode ervoor hebben we echt uit ons laten waaien. Daarna hebben we een heel mooi weekend gehad.

Ze is nu niet alleen mijn moeder, maar ook mijn beste vriendin. We hebben vaak geen verbale communicatie nodig, maar genoeg aan een blik om elkaar te begrijpen. Ik kan alles waar ik mee zit tegen haar zeggen. Als ik een kater heb na een feestje, kan ik daarover klagen, maar we bespreken ook hoe relaties in elkaar zitten. Ik heb geen filter nodig bij haar: ik kan alles vertellen.”

Annette Visser (62), yogadocent, collagemaker en model

Ibi Vialaron (23), tweedejaars verpleegkunde aan de HvA

Annette woont in een appartement in de Rivierenbuurt, Ibi woont in een studio op de Zuidas.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden