Plus

Humanz van Gorillaz is zachtaardig en melancholiek

Ondanks de veelheid aan stemmen en stijlen weet Damon Albarn zijn eigen stempel op het vijfde album van Gorillaz te drukken. 

Jerry Goossen
null Beeld Gorillaz
Beeld Gorillaz

Het concept van een virtuele band heeft na bijna twintig jaar een achterhaalde, bijna potsierlijke klank gekregen.

Ooit, toen het internet nog in zijn kinderschoenen stond, moet het een opwindende gedachte zijn geweest; de muzikant die de ketens van de celebritycultuur van zich afwerpt en avatars het vuile werk laat opknappen.

Maar hoewel Gorillaz' vijfde studioalbum werd voorafgegaan door een baanbrekende virtualrealityvideo waarin de geanimeerde bandleden 2-D, Noodle, Russell en Murdoc opnieuw de hoofdrollen vervullen, is de illusie van virtuele band - zo die ooit al heeft bestaan - lang geleden verdampt.

iPodgeneratie
In Azië bestaan populaire VR-bands waarbij de digitale poppenspelers zich permanent achter hun creaties verscholen houden. Terwijl Gorillaz het nadrukkelijke geesteskind is van Damon Albarn, steevast gesecondeerd door een parade van indrukwekkende namen uit alle geledingen van de popmuziek.

Zoals de Beatles ooit het idee populariseerden dat een popgroep niet alleen liedjes van anderen vertolkt maar ook zelf componeert, zo rekent Gorillaz af met de regel dat een band uit vier jongens bestaat die zich tot een bepaald genre beperken.

Albarn ventileerde jaren geleden al de ambitie om albums te maken voor de iPodgeneratie. Humanz laat zich beluisteren als een zorgvuldig samengestelde Spotifyplaylist. Kernwoorden: hiphop, R&B, funk, soul. Zwarte, Amerikaans georiënteerde muziek. Beslist niet de natuurlijke muzikale habitat van Damon Albarn, de hagelwitte aartsvader van de Britpop.

Op het gros van de zeventien nummers (zogenoemde skits niet meegerekend) die de deluxe versie bevat, schuift Albarn een recordaantal gasten als artistiek zaakwaarnemer naar voren. Gangsterrapper Vince Staples, de Jamaicaanse dancehallsensatie Popcaan, zijn legendarische landgenote Grace Jones, gospelkoningin Mavis Staples, Savageszangeres Jehnny Beth, house/ soulzanger Peven Everett: de lijst is eindeloos.

Elegante discofunk
Wat ze gemeen hebben is een krachtige, uit­gesproken stem. Zelfs als die, zoals in het geval van Grace Jones, beperkt blijft tot sjamanistisch (lees: dronken) gebrabbel. Humanz meandert van elegante discofunk (Strobelight), naar the XX-achtige, smachtende fluisterpop (Submission) en electropunk (Charger).

Humanz

Gorillaz
Pop
Parlophone/Warner

Ondanks die veelheid aan stemmen en stijlen weet Albarn zijn eigen stempel op het album te drukken.

Zijn vocale bijdragen blijven, op één alleen door hem gezongen nummer na, beperkt tot losse frases, waarin zijn stem op weemoedige wijze contrasteert met de expressiviteit van zijn gasten. Het lijkt soms alsof hij zichzelf becommentarieert: blanke (Engels)man van middelbare leeftijd met een stem die steevast klinkt alsof ie uit een oude buizenradio komt. The ghost of rock-'n-roll past.

Melancholiek
Net als het voorgaande album, Plastic beach, ligt er een dystopisch thema aan Humanz ten grondslag. Albarn zou zijn gasten gevraagd hebben zich een Trumpachtige omwenteling voor te stellen, nog vóór die daadwerkelijk had plaatsgehad. Gelukkig valt het T-woord nergens en is de toon van de plaat niet grimmig of neerslachtig, maar zachtaardig en melancholiek.

Ondanks al die topzangers en de genres die hem niet eigen zijn, klinkt Humanz als Albarns solodebuut van drie jaar geleden. Maar dan
met beats en warmbloedige synths. Een van de hoogtepunten: het opzwepende We got the power, waarin Albarn met voormalig Brit-pop­rivaal Noel Gallagher, Jehnny Beth én ­rapper D.R.A.M. tot een liefdesrevolutie ­oproept.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden