Fotoserie

Humans of Amsterdam: de gezichten en verhalen van de straat

In de wekelijkse rubriek @humansofamsterdam gaat fotograaf en schrijver Debra Barraud op zoek naar gezichten en verhalen van de straat in Amsterdam.

Beeld Debra Barraud

“Mijn vader heeft me geleerd dat je altijd jezelf op de eerste plek moet zetten. Natuurlijk is het belangrijk om voor anderen te zorgen, maar je kunt niet voor anderen zorgen als je niet eerst goed voor jezelf zorgt.

Ik heb lange tijd last gehad van ondergewicht, terwijl ik altijd goed at en veel bewoog. Ik werd voornamelijk aan mijn ondergewicht herinnerd wanneer de schoolarts langskwam en ik werd gewogen. Ondanks dat ik dan aangaf dat ik mij gezond voelde, merkte ik aan de vragen van de arts dat ik niet altijd werd geloofd. Zelf had ik geen problemen met mijn lichaam, maar juist door al die vragen ging ik twijfelen aan mezelf. Soms keek ik dan in de spiegel en vond ik mezelf te mager.

Ik was zestien toen ik besloot dat er niks mis is met mijn gewicht en dat ik me er ook geen seconde langer zorgen om ging maken. Dat hielp, want binnen no time was ik op gewicht. Ik denk dat niemand perfect is, maar het belangrijkste is om jezelf te accepteren zoals je bent. Zoals mijn vader zegt: ‘Altijd jezelf op de eerste plek zetten.’”

Beeld Debra Barraud

“Het was een zaterdagochtend. Ik was twaalf jaar oud. ­Ik liep in mijn pyjama de keuken in en aan de keukentafel zat mijn moeder met een kaal hoofd. Ik schrok en rende direct de keuken uit. Terwijl ik op de trap in de gang voor me uit staarde, kwam mijn moeder naar me toe. Ze troostte me en legde uit dat het kwam door de chemotherapie.

Mijn moeder heeft elf jaar lang gevochten. De tumor kwam keer op keer terug en elke keer wist ze hem te verslaan. Ik hoorde verhalen over mensen die stierven aan kanker, maar ik wist ook dat mijn moeder het toch wel zou overleven.

Dat deed ze ook, tot mijn tweeëntwintigste. Toen stond opeens mijn oma voor de deur met de boodschap dat mijn moeder die nacht was overleden. Op dat moment wist ik dat mijn moeder niet onsterfelijk was.

Na de begrafenis ben ik gaan reizen. Ik ben al zeven jaar onderweg. Ik weet soms niet meer precies wanneer ze is overleden. Ik denk omdat de pijn nooit minder is geworden. Mijn moeder is er niet meer, maar ze bestaat nog steeds. Ik hoor nog elke dag haar stem in mijn hoofd.

Ze is dicht bij mij.”

Beeld Debra Barraud

“We waren wel even in shock toen we op de echo zagen dat we twee kindjes kregen. Mijn vriendin is zelf ook onderdeel van een tweeling, maar toch hadden we niet verwacht er zelf ook een te krijgen.

Tijdens mijn vriendins zwangerschap was het vader worden nog een vrij abstract concept voor mij. Dat veranderde direct toen de meisjes werden geboren en ik ze voor het eerst in mijn armen had. Dat gevoel is heel bijzonder en onwerkelijk. Dat gevoel kun je eigenlijk niet in woorden omschrijven.

Tegelijkertijd heb ik weinig tijd gehad om erbij stil te staan. Het was direct hard werken weinig slapen. Philippa en Juliëtte zijn nu anderhalf en ze hebben beiden al echt een eigen karakter. Het zijn pittige dametjes met beiden een sterke wil. Ze vormen samen echt een team, maar heel af en toe maken ze ruzie. Dan bijten ze elkaar.

Ik werk normaal gesproken in Utrecht, maar sinds de coronacrisis werk ik veel meer vanuit huis. In het begin was dat wel een uitdaging, maar ik ben vooral heel dankbaar dat ik zoveel tijd met mijn dochters heb kunnen doorbrengen.”

Beeld Debra Barraud

Hij: “We hebben elkaar op een datingapp leren kennen. Voor onze eerste date spraken we af in een supermarkt. We hadden direct een klik en het duurde niet lang voordat ik verliefd op haar was.”

Zij: “Ik ben heel voorzichtig als het om daten gaat. Ik wou hem eerst goed leren kennen voordat ik hem kon toelaten in mijn hart.”

Hij: “Ik heb me echt uitgesloofd voor haar. Ik nam haar elke keer mee naar nieuwe plekken. Vlak voordat we een relatie kregen, heb ik haar meegenomen naar een oud treinstation. Op een gegeven moment moesten we over een oude brug heen klimmen om de zonsondergang te zien.”

Zij: “Er zaten nogal wat gaten in die brug. Ik moest hem goed vasthouden en toen merkte ik dat ik geen moeite had om hem te vertrouwen. Toen realiseerde ik me dat het goed zat. We hebben nu vier jaar een relatie. Twee jaar geleden heb ik hem meegenomen naar Kameroen, waar een groot deel van mijn familie woont.”

Hij: “Ze heeft meer dan tweehonderd familieleden dus het duurde even voordat ik iedereen leerde kennen, maar ik heb me nog nooit zo welkom gevoeld. Die reis heeft ons nog dichter bij elkaar gebracht.”

Beeld Debra Barraud

“Mijn ouders waren alcoholist. Ik was negen toen de situatie thuis uit de hand liep en mijn grootouders mij adopteerden. Dankzij hun heb ik een redelijk normale jeugd gehad. Toch kreeg ik op mijn 21ste last van slapeloosheid. Met mijn studie ging het steeds slechter en uiteindelijk ben ik tot tweemaal toe opgenomen in een kliniek. Daar ben ik gediagnosticeerd met een bipolaire stoornis. Achteraf bleek deze diagnose niet te kloppen.

Toen ik uit de kliniek kwam, slikte ik vijf verschillende medicijnen per dag. Na mijn opname kwam ik tot de conclusie dat het slikken van medicijnen niet genoeg was om mijn trauma te verwerken en mijn problemen op te lossen. Ik ben in therapie gegaan en dat heeft mij enorm geholpen. Ik slik nu nog antidepressiva, maar dat ben ik langzaam aan het afbouwen.

Ik ben net met mijn vriend verhuisd naar Amsterdam en we beginnen aan een nieuw hoofdstuk in ons leven. Ik vind het spannend. Ik ken hier nog maar weinig mensen, maar heb het gevoel dat het allemaal wel goed gaat komen.”

Jayden.Beeld Debra Barraud

“Ik ben helemaal niet zo’n gevoelig mens, maar de geboorte van haar, mijn nichtje, raakte mij diep. Ik ­herinner me die dag nog heel goed. Mijn zus beviel thuis en we waren er met de hele familie bij. Toen Jayden werd geboren, keek ze ons allemaal aan met een glimlach. Ik weet nog dat ik haar voor het eerst vasthield. Ze rook naar brood en ­vanille.

Ik heb eigenlijk helemaal niks met kinderen. Ik werk zeven dagen in de week en ben vooral met mijn werk bezig, maar Jayden betekent alles voor me. Tante worden heeft me op een positieve manier beïnvloed. Ik kan het nauwelijks geloven, maar ze is al elf en kijk, ze is nu al een kop groter dan ik.

In verband met Covid-19 gaan we dit jaar niet op vakantie en spenderen we veel tijd samen bij mij op IJburg. Ik woon aan het water, dus zwemmen we nu veel. Ondanks dat ik vaak druk ben met werk probeer ik veel tijd met haar te door te brengen.

Ze noemt haar moeder ‘mama’ en mij ‘mamsie’. Het zou gek aanvoelen als ze me ‘tante Joan’ zou noemen.”

Beeld Debra Barraud

“Ik deed een studie technische informatica, maar na een jaar kwam ik erachter dat de hele dag achter een computer zitten niks voor mij is. Ik wil graag met mensen werken en iets voor hen kunnen betekenen. Daarom ben ik ­overgestapt op een studie culturele maatschappelijke vorming.

Inmiddels ben ik een paar jaar afgestudeerd en werk ik als jongerenwerker in Amsterdam-West. Dit is echt mijn buurt; ik ben hier geboren en getogen. Ik ben opgegroeid met veel Marokkaanse, Turkse en Antilliaanse vrienden. Door hen heb ik veel geleerd over diverse culturen. Ik denk dat ik daardoor makkelijk door de wijk kan manoeuvreren.

De laatste jaren is de buurt heel erg veranderd. Ik zie dat er veel nieuwe mensen komen wonen en dat de buurt steeds populairder wordt. Ik merk dat ik het lastig vind om aansluiting te vinden met de nieuwe bewoners van West.

Vroeger was ik ervan overtuigd dat ik voor altijd in deze buurt zou blijven wonen, maar door de huizenprijzen weet ik dat mijn plan niet meer realistisch is. Dat vind ik jammer, want ik voel me nergens zo thuis als in West.”

Beeld Debra Barraud

“Ik heb twee lockdowns meegemaakt. De eerste was in 2011, toen de oorlog in Syrië uitbrak en het in Damascus te gevaarlijk werd om naar buiten te gaan. Een jaar later ben ik op een studentenvisum naar Spanje gegaan. Sindsdien woon ik in Europa. Na mijn studie heb ik in Amsterdam gewoond en nu woon ik in Madrid.

Toen corona uitbrak, was er in Spanje binnen 48 uur een volledige lockdown; het leger patrouilleerde door de ­straten van Madrid. Vanaf dat moment heb ik thuis­gezeten. Het was de tweede keer in mijn leven dat mijn realiteit 180 graden draaide.

Ik ben dj en werk als lifecoach. Al mijn dj-boekingen werden vanwege de coronamaatregelen afgezegd, maar de coachingsessies konden doorgaan via Zoom. Dat was soms wel pittig. Veel van mijn cliënten hadden veel angst en stress door de lockdown. Terwijl ik ze probeerde te ­coachen, moest ik ook mijn eigen emoties een plek geven. Ik heb in totaal 75 dagen binnen gezeten.

Toen de grenzen weer opengingen, boekte ik een ticket naar Amsterdam. Ik verblijf hier nu een paar weken en het voelt als een verademing. Ik ben serieus aan het over­wegen om weer in Amsterdam te gaan wonen.”

Beeld Debra Barraud

“In mijn land, Guatemala, hebben jongeren over het algemeen weinig ruimte voor zelfontplooiing. Dat heeft vooral te maken met de economische situatie. Toen ik werd aangenomen op een Duitse universiteit om beeldende kunst te studeren, waren mijn ouders sceptisch. In mijn land is heel moeilijk geld te verdienen met het maken van kunst. Ze zagen me liever architect worden.

Mijn ouders hebben het niet breed. Ze hebben veel opgeofferd zodat ik in Europa kan studeren. Daardoor voel ik enigszins een druk om zo goed mogelijk te presteren. Nu mijn ouders zien wat ik maak, zijn ze trots op me. Mijn moeder vertelt al haar vriendinnen dat haar zoon een groot kunstenaar in Europa is.

Dit jaar verwacht ik mijn bacheloropleiding af te ronden. Ik heb zelf besloten langer te blijven en verder te gaan studeren. Nu ben ik een weekend in Amsterdam, ik heb wat geld gekregen van mijn grootvader die vroeger veel reisde en gek was op Amsterdam. Mijn master moet ik zelf bekostigen. Dit betekent dat ik vanaf september finan­cieel onafhankelijk moet zijn. Heel spannend vind ik dat. Ik heb geen vangnet, dus ik moet hard aan de bak.

Toch kijk ik ook wel uit naar deze nieuwe stap. Ik denk dat de druk me juist nog meer zal motiveren om verder te komen in het leven.”

Beeld Debra Barraud

“Mijn moeder is opgegroeid op een koffieplantage in ­Ecuador. Ze is altijd heel ondernemend geweest. Als jong meisje ging ze in haar eentje naar het dorp om langs de kant van de weg koffiebonen te verkopen. Langzamerhand begon ze steeds meer producten te verkopen en ­uiteindelijk had ze genoeg gespaard en opende ze haar ­eigen supermarkt.

Ze heeft bijna haar hele leven in haar eigen winkel gewerkt. Daarnaast heeft ze elf kinderen grootgebracht. ­Zowel mijn oudste als jongste broer zijn overleden. Daar hebben we het als familie nog steeds heel moeilijk mee.

Mijn moeder had geen makkelijk leven, maar bleef toch altijd positief. Toen mijn zus een Nederlandse man leerde kennen, verhuisde ze naar Nederland. Ik ben daarna ook met een Nederlander getrouwd en toen mijn moeder ons kwam opzoeken, besloot ook zij hierheen te verhuizen.

Hoewel mijn broers en zussen in verschillende delen van de wereld wonen, belt ze iedereen elke dag. Ik probeer zo veel mogelijk tijd met haar door te brengen. We wandelen veel samen met de hond en ik kook drie keer per week voor haar. Ze heeft altijd goed voor ons gezorgd. Nu ze ouder is, proberen wij zo goed mogelijk voor haar te zorgen.”

Beeld Debra Barraud

“Ik was twee toen ik op Amsterdam Centraal op het nippertje uit de trein werd gehaald. Mijn familie werd vervolgens afgevoerd naar de vernietigingskampen.

Tijdens de oorlog zat ik ondergedoken op de Weesperzijde in een tehuis voor kinderen uit probleemgezinnen. Ik herinner me vrij weinig uit die tijd, alleen dat ik me altijd moest verstoppen zodra er mensen voorbijkwamen.

Mijn leven lang ben ik blijven zoeken naar wat er precies met mij en mijn familie is gebeurd. Ik heb nooit iets kunnen vinden tot ik twaalf jaar geleden, tijdens een bezoek aan mijn pleegmoeder, opeens een telefoontje van mijn toenmalige vriend kreeg.

Er was een doos met dossiers, foto’s en verklaringen bij het vuilnis gevonden. Daaruit kwam in detail naar voren dat er misbruik, verwaarlozing en mishandeling had plaatsgevonden in het tehuis. De doos was bij een journalist terechtgekomen die er vervolgens diverse artikelen aan had gewijd. Mijn naam zat erbij en ook stond ik op verschillende foto’s in de krant. Een klein, volledig uitgemergeld meisje.

Dat was een heel aangrijpend moment. Tegelijkertijd voelde het als erkenning. Voor het eerst van mijn leven kon ik zeggen: dit is geen verhaal dat ik heb verzonnen. Dit is echt gebeurd.”

Beeld Debra Barraud

“Ik was op bezoek bij mijn tante toen we een telefoontje kregen met de boodschap dat mijn vader was overleden. Ik woonde op dat moment bij mijn moeder in Paramaribo, mijn vader woonde in Nederland. Ondanks de afstand probeerde hij zo vaak mogelijk langs te komen. Hij bracht dan altijd mooie dure merkkleding mee uit Nederland. Dat vonden de jongens uit mijn straat prachtig. De laatste keer dat ik mijn vader zag, was ik negen jaar oud. Tijdens zijn bezoek vertelde hij mij veel over zijn leven. Alsof hij wist dat het de laatste keer was dat we elkaar zouden zien. Mijn vader werd in Nederland begraven. Ik zou eigenlijk een paar maanden blijven, maar mijn moeder dacht dat ik een betere toekomst zou hebben bij mijn familie in Nederland. Zelf ging ze terug naar Suriname.

Beeld Debra Barraud

“Ik ben opgegroeid in Rusland. Mijn vader verliet ons toen ik drie jaar oud was. Mijn moeder was altijd veel aan het werk, waardoor ze weinig thuis was. Ik ben voornamelijk door mijn oma opgevoed. Zij betekent alles voor mij.

Ik was acht toen mijn moeder een nieuwe man leerde kennen en hertrouwde. Ik heb het nooit goed met hem kunnen vinden. Het moeilijkste vind ik dat wanneer ik in conflict met hem raak, mijn moeder meestal zijn kant kiest.

Drie jaar geleden kreeg mijn moeder een nieuwe baan aangeboden in Amsterdam. We zijn toen met het gezin naar Nederland verhuisd. Ik vond het verschrikkelijk om mijn oma in Moskou achter te laten.

Mijn stiefvader en ik kunnen het nog steeds niet goed met elkaar vinden, maar het contact met mijn moeder is sinds de quarantaine enigszins verbeterd. 

Ik heb altijd moeite gehad om mensen in vertrouwen te nemen maar nu ik ben begonnen aan mijn studie, heb ik voor het eerst in mijn leven echte vrienden gemaakt. Ik bel regelmatig met mijn oma om mijn hart te luchten maar beetje bij beetje begin ik langzaam mijn plekje in deze wereld te vinden.”

Beeld Debra Barraud

“Hoewel ik beter presteerde op school dan mijn broer, mocht hij wel studeren aan de universiteit en ik niet. Omdat meisjes vaak op jonge leeftijd trouwden, werd er zelden geld voor ze vrijgemaakt om te studeren. Ik ben uiteindelijk maatschappelijk werker geworden. Dat vond ik een prachtig beroep maar mijn ambitie om te studeren verdween niet.

Na vijf jaar werken besloot ik mijn baan op te zeggen en mij in te schrijven voor een studie psychologie aan de ­universiteit. Mijn moeder was het absoluut niet eens met mijn keuze. Om haar te kalmeren zei ik dat ik na een jaar weer zou stoppen. Ik was te oud om nog in aanmerking te komen voor een studiebeurs, dus verkocht ik mijn auto.

Studeren vond ik fantastisch. Ik haalde hoge cijfers waardoor de universiteit besloot mij alsnog een beurs aan te bieden.

Ik ben nooit getrouwd en ik heb ook geen kinderen ­gekregen. Daar heb ik nooit spijt van gehad. Ik heb een heel mooie carrière gehad als docent aan de universiteit. Ik heb zoveel vrijheid mogen ervaren in mijn leven. ­Daarnaast heeft het leven heeft mij ook nog eens ­gezegend met twaalf nichtjes en neefjes. Ik ben werkelijk de gelukkigste tante die er is.”

Beeld Debra Barraud

“Ik zal dat moment nooit meer vergeten. Ik was voor werk in Rotterdam toen ik een telefoontje kreeg van mijn moeder en ze mij vertelde dat ze gediagnosticeerd was met kanker. Ik heb toen gelijk de trein naar huis genomen. Een collega vroeg nog: kun je wel alleen reizen? Op dat moment drong het nieuws nog maar nauwelijks tot mij door.

In die periode probeerde ik zoveel mogelijk bij mijn moeder te zijn maar tegelijkertijd was ik net begonnen aan een baan als promovendus. Ondanks de situatie ben ik door blijven gaan met mijn onderzoek en heb ik uiteindelijk mijn PhD behaald.

Na ruim een jaar heeft mijn moeder na veel strijd de ziekte overwonnen. Ik ben mij er heel bewust van dat alles anders had kunnen aflopen. Tegelijkertijd probeer ik daar niet constant mee bezig te zijn omdat het juist zo goed gaat met mijn moeder nu. Mijn ouders zijn net begonnen aan het bouwen van een nieuw huis. Ik vind dat zo stoer van ze. Het feit dat ze aan een nieuw hoofdstuk beginnen in hun leven geeft mij hoop voor de toekomst.”

Beeld Debra Barraud

“Als kind bracht ik veel tijd door in de kleermakerij van mijn opa. Hij had een kleine winkel, maar iedereen in Istanboel kende hem. Ik was zes toen hij me de eerste kneepjes van het vak leerde. In het begin oefende ik de verschillende naai-technieken op kleine stukjes stof. Daarna mocht ik knoopjes aan de bloesjes naaien en weer wat later leerde ik om zelf kleding te maken. Ik was elf toen ik mijn eerste broek in elkaar naaide. Die broek heb ik nog steeds.

Op mijn zestiende overleed mijn opa en twee jaar later verhuisde ik naar Nederland. Kort daarop ben ik getrouwd en zijn onze vier kinderen geboren. Twee dochters en twee zoons. Kinderen zijn goud. Ik had nog wel meer kinderen gewild.

Twintig jaar geleden heb ik deze stomerij overgenomen en elke dag ga ik met plezier naar mijn werk. In mijn gedachten is mijn opa altijd dichtbij. Nog steeds werk ik met hetzelfde vingerhoedje dat hij mij ooit gaf. Hij was een warme man. Van hem heb ik niet alleen het vak geleerd, maar ook hoe je met je klanten om moet gaan. Dat je altijd eerlijk moet zijn, goed moet communiceren en dat je je schulden direct moet afbetalen.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden