PlusAchtergrond

Hoe veilig is de bioscoopbiotoop voor bezoekers?

Is een film een besmetting waard? Paroolcriticus Bart van der Put wil de oneindigheid van de ruimte ervaren, maar niet tot elke prijs.

Om 2001: A Space Odyssey nog eens in Eye te zien, neemt Bart van der Put graag een griepje (maar ook niet meer) op de koop toe. Beeld Getty Images/Dmitri Kessel

Op de dag waarop Mark Rutte een versoepeling van het ­virusbeleid aankondigde en de deur van de bioscoop op een kier zette, publiceerde The Hollywood Reporter een alarmerend hoofdartikel over het afgelopen Sundance Film Festival. Het belangrijkste Amerikaanse filmfestival is jaarlijks in januari in het skioord Park City in Utah. Het evenement trok dit jaar 120.000 bezoekers uit de hele wereld – die niet allemaal in blakende gezondheid naar huis gingen. Grote internationale filmfestivals zijn kweekvijvers voor sociaal overdraagbare aandoeningen en januari is een piekmaand voor griepvirussen. De Sundancegriep is al jaren een begrip onder ­bezoekers: het is de prijs die je voor een geslaagd festival op de koop toe neemt.

Dit voorjaar maken Sundancebezoekers de balans op tijdens een pandemie met een escalerend dodental. Een aantal bezoekers vraagt zich nu af of ze in Park City wellicht met Covid-19 besmet zijn geraakt. Ze waren in februari wekenlang zieker dan ooit tevoren en konden geen sluitende diagnose krijgen. Het is daarom niet uit te sluiten dat ze op Sundance een ongebruikelijk zware premièrebesmetting kregen. Zeker van hun zaak zijn ze niet, omdat ze nog steeds niet op antistoffen zijn getest. Met die testen wil het in de Verenigde Staten maar niet vlotten. In het plaagjaar 2020 is Amerika het land van de onbegrensde moeilijkheden.

Intussen maakt men zich in andere landen op voor een heropening van de bioscopen. Een maand geleden werden in China al zalen geopend. Dat duurde niet lang: na een paar dagen werd het besmettingsrisico alsnog te hoog bevonden. Desondanks kondigden grote bio­scoopketens op vier continenten in de afgelopen week hun geplande openingsdata voor de komende maanden aan.

In Australië wil de marktleider in juli met de première van Christopher Nolans Tenet openen. Het is de vraag of Nolan en distributeur Warner Bros. daarmee akkoord gaan. De openingsweek van Nolans derde Batmanfilm, The Dark Knight Rises (2012), kreeg een rouwrand toen een doorgedraaide schutter tijdens een nachtvoorstelling in Aurora, Colorado, een bloedbad aanrichtte. De Britse filmmaker zal toch niet weer een premièreweek met een gruwelijke nasleep op zijn naam willen zetten?

Er zijn optimisten die ervan uitgaan dat bioscoopbezoek tijdens een pandemie ongevaarlijk kan zijn. De Nederlandse Vereniging van Bioscopen en Filmtheaters (NVBF) publiceerde na Ruttes aankondiging afgelopen week een Protocol Verantwoord Bioscoop- en Filmtheaterbezoek. Het veertien pagina’s tellende handvest voor filmvertoners biedt zicht op een hygiënisch avondje uit zoals we dat nooit eerder meemaakten. Je kunt je afvragen of het plezier niet wordt overschaduwd door alle dwingende ­omgangsvormen en toegangsregels, die het verkleinen van het besmettingsrisico nadrukkelijk tot leidend principe maken. Wilt u wellicht een 100 procent coronavrij bakkie popcorn bij uw aangepaste plaagvoorstelling?

Een lichtpuntje

De uitbaters van de kleinere filmtheaters die bij de NVBF zijn aangesloten, stuiten op talloze struikelblokken in het bioscoopprotocol, dat niet op hun karakteristieke kruip-door-sluip-doorbehuizing is toegesneden, maar alleen geschikt is om de grote nieuwbouwcomplexen veiliger te maken. Rendabel zullen de voorstellingen voor hooguit 30 of 100 bezoekers ook daar niet zijn, maar: ‘De leden van de NVBF vinden het belangrijk om in de periode dat het voor mensen lastig is om vertier te vinden een lichtpuntje te zijn.’

Dat is een nobel streven, maar sta mij toe voorlopig meer dan 1,5 meter afstand tot dat vertier te bewaren. Ik heb ­bedenkingen over het gesloten karakter van de bioscoopbiotoop. En ik neem het risico op een besmetting niet snel op de koop toe, als vijftigplusser met familie in de kwetsbare groepen.

Toen de ernst van de plaag duidelijk werd, rees de vraag voor welke film je als cinefiel de dood zou riskeren. Female Trouble, zei een oude Amerikaanse vriend meteen. Hij heeft die kostelijke provocatie van John Waters sinds 1974 al tientallen keren in volle zalen in de VS en Europa gezien en er was altijd rumoer. Het was een jeugdige cinefiele openbaring, die zijn leven richting gaf. Mijn keuze zou ook naar een openbaring teruggrijpen.

Zet mij nog maar een keer in de grote zaal van Eye voor Stanley Kubricks 2001: A Space Odyssey op 70 millimeter filmprojectie en ik verlies mezelf weer in de raadselen van de oneindige kosmos. Daar is een immens doek voor ­nodig, met een optimale filmprojectie en overweldigend geluid. Voor vertier een besmetting riskeren is iets voor jonge mensen die zichzelf nog onkwetsbaar achten. Wie het virus vreest, mag niets minder dan een meesterwerk en vervoering verwachten wanneer de zaallichten doven en de laatste voorstelling begint. Een Sundancegriepje neem ik dan graag op de koop toe, maar de hoogste prijs betalen? Mij niet gezien.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden