Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Hoe konden ze iemand zo in de steek laten?

PlusTuğrul Çirakoğlu

Daar stond ik dan in de zoveelste vervuilde woning. Telkens wanneer ik denk dat het niet erger kan, weet men me toch weer te ver­rassen. De omstandigheden waarin deze persoon had geleefd, waren ronduit onmenselijk. Woorden kunnen niet omschrijven hoe ernstig de woning in verval was geraakt. Het aanwezige gevoel van eenzaamheid zoog alle levenslust uit mij.

De bewoner was zielsalleen op de vloer komen te overlijden. Tussen de lege bierblikken en zakken met huishoudelijk afval. Als ik met een foto het woord ‘mensonterend’ zou moeten uitbeelden, zou ik dat doen met een foto van deze locatie.

De buurtbewoners leken elkaar allemaal bij voornaam te kennen. Een keurige wijk waar alles pico bello werd onderhouden. Men wist wat er zich in de woning afspeelde, maar niemand deed iets. Nu keken ze van een afstand toe hoe de woning door ons werd leeggehaald.

Lange tijd kon ik hier erg kwaad om worden. Het leek alsof de levens van deze mensen er niet toe deden. Ik nam het nabestaanden en buren bijna persoonlijk kwalijk. Hoe konden ze iemand zo in de steek laten?

Met de tijd ben ik gaan begrijpen dat ook zij in zekere zin slachtoffer zijn. Onze westerse cultuur voedt een psychologie die het meest egoïstische en vrekkige in ons naar boven haalt. Ons wordt massaal aangeleerd dat dit gedrag acceptabel, misschien zelfs wel bewonderenswaardig is.

Onze kapitalistische maatschappij op steroïden dwingt ons ertoe het maximale uit iedere seconde te halen. Er is geen tijd voor anderen. Alles draait om ons eigen succes. We zijn hier zo erg in doorgeslagen dat we het zelf niet eens meer zien. En we kunnen het ook niet zien. Er is in alle hectiek geen tijd meer voor meditatie of diepe gedachtes. We moeten door, door, door.

Zelfs momenten als de dood van een familielid worden snel ‘afgehandeld’, alsof het een zakelijke transactie is. De woning wordt binnen de kortste keren leeggehaald, de persoon wordt begraven en we gaan door met de alledaagse sleur.

Persoonlijke vooruitgang is lovens­waardig. Maar we moeten niet vergeten dat we allemaal op de eerste plaats mens zijn – en daarmee onderdeel van een ­groter geheel. De wereld draait niet enkel om onszelf.

Idealiter zouden we allemaal voorstanders worden van alles en iedereen die de mensheid profijt brengt. Door een betere balans te vinden tussen het individuele en collectieve belang zouden we niet alleen veel ongeluk kunnen verhelpen, maar het ook voorkomen.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden