Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Hoe help je iemand die geen hulp wil?

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

De ammoniaklucht was ­buiten op straat al te ruiken. Ook het gehele trappenhuis stonk ernaar. Mijn keel en ademhalingswegen gingen ervan prikkelen en ik kreeg tranen en pijn in mijn ogen. Om enigszins te kunnen ademhalen, gooide ik bij binnenkomst direct alle ramen en deuren open en liet ik de boel een kwartier luchten.

De woning was gedurende een periode van vermoedelijk tien tot vijftien jaar continu ondergepoept en -geplast door vier forse honden. Zelfs het beton onder de dikke, houten vloeren was totaal zwart uitgeslagen door de urine.

Afgaande op de staat van de woning ging het al enige tijd niet goed met de bewoner. Douchen was onmogelijk: de waterdruk was te laag, de afvoerput was verstopt en er was geen warm water. In de hoek stond een emmer met vuil servies. De badkamer diende ook als afwasruimte. De rest van de woning zag er niet veel beter uit.

Het strippen, schoonmaken en ont­geuren van een woning van dit formaat zou ons normaliter niet meer dan een dag kosten. Ditmaal waren we echter ruim drie dagen bezig. Alles moest eruit. Bijna iedere vierkante centimeter moest behandeld worden.

Na afloop voelde het raar om door de lege woning heen te lopen. Ik was blij dat ik had kunnen helpen, maar ik voelde me ook verdrietig dat het zover had moeten komen. Ik geef mensen liever een frisse start dan dat ik de sporen van hun bestaan uitwis.

De bewoner, een man van middelbare leeftijd, was overleden. Of, zoals de kinderen uit de buurt zeiden: “Onze buurman bestaat niet meer.” Hij kwam onopgemerkt op bed te overlijden en lag vermoedelijk één tot drie weken dood in huis.

Omdat zijn honden geen voeding meer kregen, wendden ze zich tot het lichaam van hun overleden eigenaar. In hoeverre zijn lichaam was aangevreten, was mij niet verteld. Maar gezien de bloedspetters die ik van de muren had geschrobd, kon ik me er wel een voorstelling van maken.

Volgens de nabestaanden en buren was het een zeer vriendelijke, lieve man geweest. Hem was meerdere malen hulp aangeboden, maar hij wilde met niemand contact. Zijn honden waren zijn alles, meer had hij niet nodig.

Zijn verhaal, hoe triest het ook moge zijn, is geen uitzondering. Ik blijf het keer op keer zien. Mensen die elk aanbod van hulp weigeren en uiteindelijk onder afschuwelijke omstandigheden komen te overlijden. Maar hoe help je iemand die niet geholpen wil worden?

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden