Amsterdammer helpt Amsterdammer

Hij wil zijn moeder vaker opzoeken: ‘Ik ben blij dat het contact weer hersteld is’

Een rotjeugd en een onstuimig leven lieten hun sporen achter bij Henk van de Worp. Met een elektrische fiets zou hij zijn moeder vaker kunnen opzoeken. Kosten: 600 euro.

Henk van de Worp: ‘Het was een uitgeleefde jungle toen ik hier vorig jaar zomer introk.’ Beeld Eva Plevier
Henk van de Worp: ‘Het was een uitgeleefde jungle toen ik hier vorig jaar zomer introk.’Beeld Eva Plevier

In de postzegeltuin van Henk van de Worp (61) bloeien de narcissen. De zon schijnt en de tuindeur staat open. “Het was een uitgeleefde jungle toen ik hier vorig jaar zomer introk. Zowel binnen als buiten. Gelukkig ben ik een handige jongen.” De nicotinegele muren werden gewit, met het welig tierend onkruid werd korte metten gemaakt. Het huisje in Slotervaart is inmiddels zijn grote trots. “Toch komen de muren op mij af, zeker nu we door corona nergens heen mogen. Ik ontmoet nauwelijks mensen en daar baal ik van.”

Vanwege een chronische longziekte is Van de Worp al een jaar lang extra op zijn hoede. “Ik moet niet besmet raken, dan leg ik het loodje.” Hij weet dat het menens is, en dat een corona­besmetting grote gevolgen voor hem kan hebben. “Daarom ga ik ook niet naar de supermarkt hier op het plein, daar is het altijd megadruk. Ik ga naar zo’n gigawinkel op het Osdorpplein.”

Het omfietsen is voor Van de Worp geen eenvoudige opgave; als longpatiënt put het trappen hem gauw uit. “Dat gebeurt al tijdens het stofzuigen: na afloop ben ik uitgeput.” Toch zou

de zestiger graag meer buiten komen, ook om zijn zieke moeder in het verzorgingstehuis in Buitenveldert te bezoeken. Daarom zou een elektrische fiets met trapondersteuning een uitkomst zijn. Altijd met de wind in de rug, zegt een vrolijke Van de Worp. “Dan ben ik zo bij m’n moeder.”

Getto

De relatie met zijn moeder lag lange tijd erg ­ingewikkeld, ruim tien jaar spraken ze elkaar niet. “Vijf jaar geleden belde ik haar voor het eerst weer eens op. Het was tijd dat ons contact werd hersteld.” Het was óók rond die tijd dat Van de Worp had besloten zijn hele leven om te gooien. In plaats van naar drank en drugs te grijpen, ging hij op zoek naar structuur en stabiliteit. Een halve eeuw stress en onrust had hij er inmiddels opzitten, en nadat hij een openhartoperatie had moeten ondergaan om verstopte kransslagaders te verhelpen, was het tijd om voor eens en voor altijd met zijn drugsverslaving af te rekenen. “Tot die tijd was er weinig wat mij uit mijn oude leventje kon halen.”

Dat oude leventje startte al op jonge leeftijd. Van de Worp groeide op in De Pijp, in een bovenetage aan het stille stuk van de Albert Cuyp. “Dat was toen echt nog een getto. Alles vervallen en kapot.” Naar school ging hij nauwelijks, en thuis was het ook niet mals. “Ik wil liever niet in detail treden. Schrijf maar op dat ik een kutjeugd heb gehad, dat dekt de lading wel.”

De straat was zijn leerschool, verzorgde zijn opvoeding. “Ja, en dan ga je lopen klieren en stelen. Mijn eerste diefstal was in de Hema, ik zag een mooie vulpen. Gek hè, ik kon op school niet meekomen, maar ergens wilde ik dat wel graag, vandaar die vulpen. Maar goed, men kwam erachter en ik moest ’m terugbrengen.”

Van de straat belandde hij in het café en ‘dan gaat het van kwaad tot erger’. “Ik heb veertig jaar lang geëxperimenteerd, en net zo vaak geprobeerd af te kicken. Maar na twee weken Jellinek stonden de dealers binnen de kortste keren weer voor de deur.” Ten einde raad vertrok Van de Worp naar Dordrecht, waar hij in het begeleidwonenproject De Ark terecht kon (zie kader). “Ik moest het oude circuitje uit, daar bleef ik maar cirkeltjes maken.”

Beroerte

Hij vond er de rust en het overzicht waar hij al zo lang naar op zoek was, maar na anderhalf jaar stond hij weer op straat en moest hij zijn eigen boontjes doppen. Dit keer besloot Van de Worp niet in oude gewoontes te vervallen, maar zijn moeder te bellen. “En die wilde het heel graag bijleggen. Niet lang na ons herstelde contact kreeg ze een beroerte. Dat is wel verdrietig, maar ik ben blij dat we weer tijd samen doorbrengen.” Met een elektrische fiets zou hij het ritje van Nieuw-West naar Buitenveldert vaker kunnen afleggen. “Zo’n bezoekje betekent veel voor mij. De dagen zonder zijn lang en eenzaam.”

Begeleidwonenproject De Ark

De Ark is een woon- en behandel­locatie in Dordrecht, bedoeld voor mannen die kampen met verslavingsproblematiek en psychiatrische ­problemen in combinatie met een (licht) verstandelijke beperking. Het gedeelde project van Profila Zorg en De Hoop GGZ is speciaal voor deze doelgroep opgericht omdat deze mannen, wanneer ze vastlopen in hun leven en op zoek gaan naar hulp, vaak tussen de wal en het schip belanden. Tijdens hun verblijf in De Ark krijgen de bewoners hulp bij het aanleren of versterken van vaardigheden op het gebied van wonen, werken en gezond leven.

De wens van vorige week ‘Ze neemt een risico zodat haar kind het beter heeft’

Vorige week vroeg Sharisca Richardson een bedrag voor een opleiding tot personal trainer. Ference Lamp doneert.

In het voorjaar van 2020 verruilde Sharisca Richardson (45) Curaçao voor Amsterdam, zodat haar elfjarige zoontje passende hulp voor zijn leerproblemen kan krijgen. Op het eiland bestierde ze een goedlopend restaurant, maar toen bleek dat haar zoon dyslectisch was en op het eiland niet de juiste hulp kon krijgen, was het besluit gauw genomen. Het achterlaten van haar moeder maakte het er echter niet makkelijker op.

In Nederland begint Richardson in feite van voren af aan. Het beetje geld dat ze overhield na de verkoop van haar zaak begint op te raken. Daarom wil ze graag snel een opleiding tot personal trainer volgen, zodat ze aan de slag kan als fitnessinstructeur. “Ik wil dat mijn zoon de ondersteuning krijgt die hij nodig heeft, zodat hij later genoeg kansen heeft op een gelukkig leven. Om dat te kunnen doen moet ik geld gaan verdienen en daarvoor heb ik een opleiding nodig.”

Ference Lamp Beeld Eva Plevier
Ference LampBeeld Eva Plevier

Ference Lamp (49), ook afkomstig van de Antillen, schiet Richardson te hulp. De medewerker van een Amerikaanse bank las haar verhaal en was ontroerd. “Het is niet niets om alles achter je te laten, daar heb je veel durf en moed voor nodig. Het is een risico, maar ze neemt dat voor haar kind. Het is niets anders dan mijn wens dat ik haar dat duwtje mag geven.”

Daarnaast gaat Christine van de Poll van begeleidingsinstituut Basisclub de zoon van Richardson helpen bij zijn schoolwerk. De eerste les heeft afgelopen week plaatsgevonden.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden