Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Hij leefde niet, hij bestond alleen nog maar

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Ik stapte wederom een identiteitsloze woning in. Zoals bij alle ­on­opgemerkte sterfgevallen van de afgelopen tijd hingen ook hier ­nergens foto’s, kaartjes of andere persoonlijke objecten. Het interieur was verouderd, met veel bruintinten. Het voelde alsof ik dertig jaar terug in de tijd ging. In de hal hing een vreemde lucht. Een leek zou de geur niet herkennen, maar voor mij was het direct duidelijk: de kenmerkende geur van pikzwarte, plakkende ontlasting als gevolg van een maag­bloeding.

Toen ik de toiletdeur opentrok, werd mijn vermoeden bevestigd. Hoogstwaarschijnlijk begon hier het begin van zijn einde. In paniek liep hij naar boven toe om in bed te liggen. Daar werd hij wederom onwel, waarna hij bloed begon te braken en meer ontlasting liet lopen.

Uiteindelijk stortte hij in op bed en blies hij zijn laatste adem uit. Daar lag hij minstens een week alvorens zijn lichaam werd gevonden. Het witte stuk muur waar hij met zijn hoofd tegenaan had gelegen was zwart uitgeslagen.

Aanvankelijk werd mijn aandacht getrokken door de vervuiling. Het was ­duidelijk dat hij veel had moeten doorstaan tijdens zijn laatste momenten op aarde. Maar naarmate de ergste stukken werden opgeruimd, begon ik ook andere dingen op te merken.

Op de muren en plafonds waren sporen aanwezig van diverse lekkages die in het verleden hadden plaatsgevonden. De ­toiletpot was wankel. Alles was bedekt met een dikke stoflaag. De ‘gewassen’ kleding was vies. De handdoeken waren versleten en zaten vol met gaten. En ga zo maar door.

Omdat hij amper contact met anderen wilde hebben, zullen we de ware toedracht nooit weten. Maar alles duidde er voor mij op dat deze man de zin in het leven was verloren. Hij bestond alleen nog maar. Dit kon geen waardig bestaan worden genoemd.

Ik begon me in te beelden hoe de man ’s avonds na het werk stilletjes in zijn donkere, smoezelige woning zat. Hoe hij dan misschien tv keek of een boek las. Hoe hij iedere avond op zijn oude, versleten eenpersoonsmatras ging liggen en dan helemaal alleen in slaap viel. Dag in, dag uit dezelfde routine.

Iedere dag stierf er steeds verder een stuk van hem af, tot hij zichzelf compleet had weggecijferd. Of hij bestond of niet: het maakte niks uit. Nu hij er niet meer is, kan ik enkel hopen dat ik het helemaal verkeerd heb, en dat hij wel een gelukkig en gezond bestaan leidde.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden