Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Het voelde voor het eerst alsof ook wij eens werden gezien

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

“Hoe gaat het eigenlijk met jullie?” vroeg de opdrachtgever me ­telefonisch na afloop van de schoonmaak. Ik wist niet goed wat ik hierop moest antwoorden.

Het gaat altijd om de overledene en het leed van de nabestaanden. Dit was de eerste keer dat een klant deze vraag zo direct stelde.

“Goed,” zei ik. Meer kon ik op dat moment niet zeggen.

We reden terug naar huis nadat we de restanten van zijn overleden moeder hadden opgeruimd. Ze had vier weken dood op bed gelegen. Op het matras was een duidelijke lichaamsafdruk geëtst. Onder het bed lag een enorme plas met glinsterend lijkvocht en bloed. Doordat het tapijt was vastgelijmd, kwam het zeer moeilijk los.

Iedere keer dat ik er met volle kracht een trek aan gaf, kwamen er maar enkele centimeters aan tapijt los. Vaak scheurde het ook in meerdere stukken, waardoor het nog moeilijker werd. Dit was zonder twijfel een van de meest uitdagende opdrachten die ik de laatste tijd heb uit­gevoerd. Het leek haast een onmogelijke opgave om de kamer schoon te krijgen.

Los van het fysieke was er ook nog het mentale aspect. De bewoonster had door een leven vol alcoholmisbruik iedereen afgestoten. Tegelijkertijd had ze de wand boven haar televisie in de slaapkamer volgehangen met familiefoto’s.

Foto’s van zichzelf, van haar kinderen, van haar kleinkinderen, van vrienden en familieleden. Wanneer ze in bed lag, keek ze uit op deze muur vol foto’s. Iedere blik erop herinnerde haar aan het leven dat het alcoholmisbruik haar had ontnomen.

Ik voelde haar leegte en verdriet in de kamer. Tijdens het schoonmaken moest ik dan ook met regelmaat naar de muur met foto’s kijken. Ik beeldde me dan in hoe zij er tijdens haar laatste momenten op aarde ook naar had gestaard.

Twee dagen na de schoonmaak ontving ik een kaart en twee tegoedbonnen. Een teken van dank en waardering van de opdrachtgever. We hadden met respect en discretie de restanten van zijn moeder opgeruimd. Hiervoor was hij ons enorm dankbaar.

Wederom wist ik niet hoe ik op dit hartverwarmende gebaar moest antwoorden. Waar wij altijd ons best doen om de over­ledenen het respect te geven dat zij ver­dienen, en hen werkelijk te ‘zien’, voelde het nu voor het eerst alsof ook wij eens werden gezien.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden