Plus

Het Vervoegde Leven is een intrigerende theatervoorstelling

Slechts kleine theatrale middelen in Het Vervoegde Leven zijn nodig om het publiek te intrigeren. In de losse scènes blijft de vrouw een voorbijganger zonder gezicht.

Adams zet de vrouw voor dat doek met minieme theatrale middelen neer, waarbij ze steevast in de derde persoon praat Beeld Sanne Peper

Leven is een werkwoord. Zelfs 'niksdoen' is een activiteit, en 'luieren'. Dus zeker 'werken', 'trouwen', en 'doodgaan'.

We zijn een rijtje werkwoordsvervoegingen, en via zo'n rijtje kun je een leven reconstrueren. Dat is wat toneelschrijver Joost Sickenga gedaan heeft in de intrigerende voorstelling Het Vervoegde Leven, nu te zien bij mugmetdegoudentand.

Een fruitautomaat van letters, daar doet de projectie op het achterscherm nog het meest aan denken. De klinkers en medeklinkers rollen in banen tot ze in woorden tot stilstand komen.

Werkwoorden, die de hoofdstukken in het leven afbakenen van een vrouw die hier wordt geportretteerd. Alix Adams is onze gids in deze lunchvoorstelling. De ouderen onder ons zullen haar nog kennen als Eva uit de tv-serie Hertenkamp.

Minieme theatrale middelen
Adams nodigt ons uit om als het ware naast haar te gaan staan en 'achter andermans ogen' mee te kijken. De ogen van een vrouw die in de 55 minuten van deze voorstelling haar leven aan zich voorbij ziet trekken. Letterlijk 'als een film', want het achterscherm dient als filmdoek.

Het toont de kamers in haar huis. Klassieke interieurs die haar plaatsen in de generatie van onze oma's en moeders. En we kijken neer op haar handen, schrobbend op de geblokte steentjes van een ouderwetse gootsteen.

Adams zet de vrouw voor dat doek met minieme theatrale middelen neer, waarbij ze steevast in de derde persoon praat. Als het over 'verlieven' gaat, vlijt ze zich neer op een bankje, de schouders verleidelijk ontbloot.

"Zij lag meestal als eerste in bed." De vieze doek waar de poepluiers van de kinderen in zitten, wordt even later een soort dwangbuis als de waanzin heeft toegeslagen in het hoofdstuk 'wanhopen'.

Een voorbijganger zonder gezicht
Bij elk hoofdstuk zijn andere videobeelden bedacht, die vrij willekeurig gekozen lijken en soms hinderlijk afleiden. Bij de rust van alleen een paar wapperende gordijnen waar het zonlicht doorheen valt, krijg je de poëtische teksten van Sickema veel beter mee.

Die hoofdstukken zijn duidelijk van elkaar gescheiden, dan gaat Adams weer even af om bijvoorbeeld een ander jasje aan te trekken. Zo blijft het een opeenvolging van losse scènes en wordt de 'zij' uiteindelijk niet een vrouw van vlees en bloed, maar blijft ze voor ons een voorbijganger zonder gezicht die is getrouwd, drie kinderen heeft gekregen, ooit iets met een vrouw heeft gehad, is mishandeld door haar man en dement eindigt. En dat is het wel zo'n beetje. En daarin zit nou juist het intrigerende van Het Vervoegde Leven.

Met een 'zij' zo algemeen dat we er altijd wel één van de vrouwen die we zelf hebben gekend in kunnen herkennen, omdat hun leven ooit ook zo is vervoegd.

Heeft ze toch wel iets van die zeurderige moeder die overal pijntjes heeft ('als ik ga staan zwiept mijn hele skelet'). En wordt ze zo toch een beetje van ons. Een beetje begrip, in een uurtje tussen de middag.

Theater: Het Vervoegde Leven

Door mugmetdegoudentand
Gezien 26/11, Bellevue Lunchtheater
Te zien t/m 3/12, aldaar

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden