Plus

Het prima amusement van Vastgoed B.V. leidt niet tot nieuwe inzichten

Targets, deals en bonussen, daar lijkt het om te draaien in de wereld van Vastgoed B.V., een fictief makelaarskantoor op het toneel waar de ambitieuze collega's het tegen elkaar op moeten nemen.

Alfamannetjes maken herrie, heel vertrouwd Beeld Tom Sebus

Een van de mooiste scènes van Vastgoed B.V., dat maandag in première ging, zit aan het begin. Acteur Huub Stapel laat even zien wat hij in huis heeft.

Als makelaar Miel Rappanje gaat hij in een paar minuten alle registers af om bij collega Remmers (Jelle de Jong) 'geile info' los te peuteren waarmee hij klanten kan winnen: hij blaast eerst hoog van de toren, vloekt en tiert, probeert de ander dan te lijmen, speelt op zijn gevoel en gaat nog net niet op de knieën maar wel diep door het stof. Als hij de hopeloosheid van zijn actie inziet, hangt hij murw gebeukt in de touwen.

Apenrots
Rappanje (een naam die erg lijkt op een bestaande makelaar) is in een concurrentiestrijd gewikkeld met zijn collega's op kantoor. Ideetje van de leiding: wie zijn 'targets' niet haalt en onvoldoende deals sluit, kan het schudden: geen bonus, je spullen pakken en opzouten.

Vastgoed B.V. is een bewerking van Glengarry Glen Ross van toneelschrijver David Mamet. Die wist waar hij het over had, toen hij het stuk in 1982 schreef. Mamet had zelf een tijdje op zo'n bureautje rondgelopen in Chicago, dus hij kon de archetypes uittekenen: de jongen die net komt kijken, de carrièretijger die over lijken gaat, de gladjanus en de oudere vennoot die het tempo eigenlijk niet meer bij kan benen.

Mamet schetste met deze apenrots waar het testosteron van afdroop een ontluisterend beeld van de Amerikaanse samenleving. Het was de tijd van de recessie. Fuck off met je solidariteit, ieder voor zich.

Prima bezetting
Glengarry Glen Ross werd gelauwerd met een Olivier Award en de Pulitzerprijs. De verfilming met Jack Lemmon, Kevin Spacey en Al Pacino was een hit in 1992. Datzelfde jaar bracht Toneelgroep Amsterdam het stuk hier op de planken in de regie van Johan Doesburg. Marcel Otten maakte toen de bewerking en dat deed hij anno 2017 weer.

De film bevatte 138 'fucks', Otten komt ook een 'focking' eind maar heeft gelukkig meer creativiteit in huis. Regisseur Job Gosschalk verzamelde een prima bezetting om zich heen, waarbij naast Stapel als oudere makelaar vooral Daniel Cornelissen opvalt als jonkie dat krampachtig overeind wil blijven tussen de groten. Hij heeft een mooie scène met gladjakker Haiie (sterke rol van debuterend acteur Jörgen Raymann!). Frederik Brom is de lekker foute makelaar Keska.

In het decor van Thomas Rupert, met losse tl-armaturen en een vloer met zwarte rubber korrels, lopen de spelers elkaar steeds tegemoet vanuit de coulissen alsof ze een arena betreden. Gosschalk knipte het stuk op in losse confrontaties waardoor het tempo telkens opnieuw moet opgebouwd, dat is jammer.

Vastgoed B.V. is niettemin prima amusement maar leidt niet tot nieuwe inzichten. We kijken naar een stelletje alfamannetjes waarvan we inmiddels de mores wel kennen. Hun omgangsvormen verrassen ons niet meer. Die zijn gewoon geworden. En dat is dan toch schrikken.

Vastgoed B.V.

Door KemnaSenf
Gezien 9/10, DeLaMar Theater
Te zien 8 t/m 16/12 aldaar. Tournee tot februari 2018
***

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden