Plus

Het museum even tussen het volk op het Amstelstation

Op het Amstelstation kun je ene verloren uurtje stukslaan bij de reizende tentoonstelling Face Time.

Tentoonstelling Face time in het Amstelstation.Beeld Charlotte Odijk

Het is een veilige aanname dat u gedurende uw leven niet al te vaak nadenkt over stationshallen. En dat is maar goed ook. Het zijn goedbeschouwd vreemde ruimtes: galmende vlaktes waar een constant veranderende mensenmassa zich onrustig richting metro of trein begeeft, en meer eigenlijk niet.

Echt ín de ruimte verblijf je eigenlijk zelden, tenzij er haastig een patatje oorlog van de Smullers verzwolgen moet worden of in het geval van een onvoorziene hoosbui een noodparaplu moet worden gekocht bij de Etos. De stationshal is eigenlijk ontworpen om er zo min mogelijk te zijn.

Nu zijn het meestal ook niet de gezelligeste ruimtes, dus u mist er weinig aan. Maar toch, sommige stationshallen zijn best de moeite waard om eens wat langer in rond te dwalen.

Die van het Amstelstation bijvoorbeeld, waar je een verloren uurtje stuk kunt slaan en op een bankje kunt gaan zitten kijken naar de beeldbepalende wandschilderingen van Peter Alma. Je loopt er altijd op een drafje onderdoor met je ov-chipkaart al in de aanslag, maar als je er even voor gaat zitten valt pas op hoe imposant zijn werken eigenlijk zijn.

Vechten voor kunst
Een andere manier om het volk wat langer in de sta­tionshal te laten verblijven is om er iets in te organiseren. De reizende kunsttentoonstelling is daarvoor de geschiktste kandidaat, en dat is dan ook exact wat er ­momenteel in de hal van het Amstelstation te zien is. De tentoonstelling Face Time is een samenwerking tussen de NS en de stichting Kunst in beweging die, u raadt het al, vecht voor meer kunst in de openbare ruimte.

Reizende tentoonstelling Face Time
Door
Peter Alma
Waar Amstelstation
Tot 1 oktober

Beeld Charlotte Odijk

Het leuke aan zo'n tentoonstelling is dat deze alle mogelijke vormen kan aannemen.

Je zou de meest wilde, extravagante exposities kunnen initiëren in zo'n ruimte: van confronterende naaktportretten tot aan absurdistische afbeeldingen van de courgette in al haar verschijningsvormen, maar in de praktijk komt het toch meestal neer op de wat veiliger opties.

Face Time is zo'n optie: een verzameling van zes foto's en zes schilderingen die de diversiteit van de portretkunst moeten vertegenwoordigen.

Handjevol
Die portretten zijn gemaakt door een nieuwe generatie, die weer reageert op de oude generatie. Dat levert een niet heel spannende, maar wel aangename verrassingsexpositie op, zeker omdat aan elk portret een podcast gekoppeld is waarbij meer achtergrondinformatie verkregen kan worden.

Maar laten we eerlijk zijn: daarvoor neemt slechts een handjevol haastige reizigers de moeite. De meerderheid zal er schichtig doorheen snelwandelen, en daarbij het volgende zien: een androgyne jongen in een zwart-witte jurk, een nors portret van een vrouw met een strakke ­zijscheiding, een vrolijke albino met op haar hoofd iets wat lijkt op koraal, en een man met een duikbril.

Het is een wat te lichte verstrooiing voor je je trein ­instapt, en wellicht iets te weinig eer voor de kunstenaars in kwestie. Maar iets is beter dan niets, moeten de initiators gedacht hebben, en daarin hebben ze groot gelijk. Komt het volk niet naar het museum, dan zetten we het museum gewoon even tussen het volk.

Tips of opmerkingen? straatbeeld@parool.nl

Beeld Charlotte Odijk

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden