PlusProefwerk

Het is erg feestelijk bij het oostmediterrane Mesiba, maar het eten blijft ver achter bij de sfeer (6-)

null Beeld Eva Plevier
Beeld Eva Plevier

Culinair recensent Mara Grimm dineerde bij het nieuwe Mesiba op de Lijnbaansgracht, met gerechten uit de oostmediterrane keuken en genoeg vegetarische opties. Het is één groot feest, maar het eten kan absoluut beter.

Mara Grimm

Als er één stad in de wereld is waar ze snappen dat eten en feesten perfect kunnen samengaan, is het wel Tel Aviv. Ik heb er ooit de meest waanzinnige gerechten geproefd terwijl er tussen de gangen door op de bar werd gedanst en iedereen volledig uit zijn dak ging – en dat op klaarlichte dag.

Ik kon dan ook niet wachten om naar het nieuwe Mesiba op de Lijnbaansgracht te gaan, ‘mesiba’ is per slot van rekening Hebreeuws voor feest. En feestelijk, dat is het er. Als we op een woensdagavond om zeven uur binnenkomen, zit het al bomvol jong, hip en bloedmooi publiek. Allemaal gekleed volgens de laatste trends: ik heb zelden op één avond zo veel Air Jordans en crop tops voorbij zien komen.

Ook het interieur is stijlvol. Het is ontworpen door Inves­terior (bekend van onder meer de Chin Chin Club en Hula Hula, dat eerst op deze plek zat) en is precies wat ik hoopte: mediterraan en huiselijk, met veel tegels, grof gestuukte muren, een discobal en olijfbomen. ­Eyecatcher is een prachtig matzwarte muurschildering van Laura Hersée.

Er zijn twee verdiepingen. Op de begane grond is een bar waar volop cocktails worden geshaket en de meeste tafeltjes staan, maar je kunt ook boven zitten. Daar is de open keuken, het domein van chef-kok Elad Ohana, die opgroeide in Jeruzalem. Zijn Engelstalige menukaart is origineel en redelijk goed doordacht, met invloeden uit de hele Méditerranée en genoeg vegetarische opties.

We krijgen het uitdrukkelijke advies niet te veel tegelijk te bestellen; de gerechten komen op tafel zodra ze klaar zijn en aangezien de meeste tafeltjes extreem klein zijn, passen er überhaupt nauwelijks meer dan twee tegelijk op. Onhandig voor de bediening, die aardig en best professioneel is, maar overduidelijk onderbezet. Bij sommige tafels worden gerechten en wijnen uitgebreid toegelicht, andere krijgen gewoon een bord en glas voor hun neus.

Onbeduidende toefjes

We starten met huisgemaakt brood, want dat is een van de specialiteiten: kubaneh, een melkachtig, lichtzoet Jemenitisch broodje dat normaal vooral bij het ontbijt wordt gegeten. Lekker is het zonder meer, zeker met de drie kleine schaaltjes dips die we erbij krijgen, maar de prijs (€8,50) is echt te hoog – zelfs met stijgende graanprijzen. De prijs-kwaliteitverhouding is sowieso een heikel punt. Zo blijkt het gerecht van wortel met harissa, gezouten citroen en amandelen te bestaan uit drie kleine worteltjes in een plas onaantrekkelijke dressing en wat onbeduidende toefjes. Het kost 9 euro, da’s 3 euro per worteltje. Ik wil hier niet de Dagobert Duck uithangen, maar dat kan echt alleen als het hemelbestormend lekker is – en dat is het verre van.

Ook de fattoush is niet best. Deze van oorsprong Libanese salade waarin oud flatbread wordt verwerkt, bestaat in dit geval uit een bordje met alleen wat komkommer, tomaat en keiharde, bremzoute croutons. In plaats van een friszure dressing met granaatappelmelasse of ­lekker veel sumak wordt hij geserveerd met een minimale hoeveelheid kruiden en een onaantrekkelijk kwakje yoghurtdressing. Ik ben een voorstander van chefs die een eigen interpretatie geven aan klassiekers, maar dit is bijna een belediging voor de altijd zo uitbundig smakende, gul geportioneerde, kruidige en friszure fattoush zoals hij hoort.

Pittig en rokerig

Wél goed is de tartaar van rund die is gemengd met gerookte aubergine en pijnboompitten. Een geweldige combinatie, pittig en rokerig, met een prettige structuur. Enige kink in de kabel is dat de beloofde labne weer uit één lullig toefje bestaat.

Ook de shishlik is niet slecht. We krijgen twee spiezen met op de barbecue geroosterde kippendij. De wat muffe groene tahini erbij had wat frisser gemogen en de beloofde kool wat guller gepor­tioneerd, maar het vlees is zeldzaam mals, heeft een heerlijke grillsmaak en de sumak-uien erbij maken veel goed.

Toch moet het beter. Dat ze hier een verfijnde keuken willen brengen, is inmiddels wel dui­delijk. Maar verfijning zit ’m in eerste instantie vooral in smaak, niet in toefjes en karige porties – zeker niet in de oostmediterrane keuken waar overdaad eerder regel is dan uitzondering. Bovendien lijkt het erop dat de keuken­brigade dusdanig onderbezet is, dat de over het algemeen prima bedachte gerechten nu worden afgeraffeld. Dat is ook weer zo bij het dessert: weliswaar goed smakende, maar slordige baklava waar een bol mierzoet ijs bij ligt dat al deels is gesmolten als het op tafel komt.

Het goede nieuws: lang niet iedereen stoort zich hieraan. Want het wordt drukker en drukker, een van de stelletjes naast ons zit inmiddels zoenend op de bank en het geluid van de cocktailshaker klinkt nog steeds onophoudelijk door de muziek heen. Een feest is het hier dus sowieso – alleen nog niet op het bord.

Mesiba

Lijnbaansgracht 161
020-244 1596
wo, do en zo 18.00-03.00 uur
vrij en za 18.00-04.00 uur

null Beeld x
Beeld x

6-

Best
De tartaar van rund en gerookte aubergine.

Minder
De fattoush is tenenkrommend.

Opvallend
‘Mesiba’ is Hebreeuws voor feest.

Leukste tafel
Aan de bar.

Mara Grimm. Beeld Sjoukje Bierma
Mara Grimm.Beeld Sjoukje Bierma

Bekijk ook ons overzicht: dit zijn volgens Mara Grimm de beste restaurants in Amsterdam.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden