Roos Schlikker Beeld Oof Verschuren

Het is allemaal een keuze

Plus

“Ik denk dat het donkerbruin wordt.” Op een bankje in Villa Arena zit een vrouw met ontblote armen, die ze als een dirigent wijd in de lucht steekt. Haar schoenen verraden een kordate tred en praktische inborst, haar stem reikt wijd in de hal van het vrijwel verlaten meubelparadijs. Een meisje achter de counter van de koffiehoek roostert verderop een panini plastic kaas voor een kerel die ritmisch een kinderwagen duwt.

Er is weinig zo deprimerend als een plek die duidelijk is ingericht op hele hordes, maar waar geen kip te vinden is. En geen normaal mens gaat voor zijn plezier naar een meubelboulevard, zeker niet de dag nadat Ajax de schaal heeft gewonnen en het bloed niet heerlijk helder meer is.

Ik had het ook liever niet gedaan, maar we moesten er een keer aan geloven. Onze bank bevat meer scheur dan stof. Bovendien hebben we, nu twee kinderen en vier katten er jarenlang op resideerden, geen idee wat voor microrganismes zich in de bekleding hebben genesteld.

“Oudroze kan natuurlijk ook. Maar daar zie je alles op,” buldert de dirigente. Naast haar zit een kalende man. Zijn gezicht heeft zich in de berusting geplooid van iemand die de ander al jaren lukraak gelijk geeft, want dat is beter dan dat ze maar door blijft praten om dat gelijk alsnog te krijgen.

“Jahaaa, Aleid. Het is allemaal een keuze.” De l’en liggen als luie lussen in zijn mond. Lodderig plukt hij aan zijn Ajaxshirt. Misschien draagt hij het al sinds zondag. Gelijk heeft ie, dezer dagen kan dat. De vuilnisman in mijn straat die ‘godenzoon’ boven zijn slaap heeft getatoeëerd, ziet er voor even ook stukken minder excentriek uit dan anders. Hoewel ik me nog altijd afvraag hoe hij wordt verwelkomd als hij een kerk betreedt.

“Je lúistert niet,” sist de vrouw.

“Jawel. Je twijfelt tussen…. Eeeh… de ene kleur”

“Brúin.”

“En … nou ja… de andere, zeg maar.”

“Zie je wel. Je luistert niet. Jij luistert nooit. Maar een vloerkleed is heel belangrijk. Dat máákt je kamer. Toch? Nou?”

“Zeker. Toch. Ja. Het is allemaal een keuze.”

“Nou luister je weer niet!”

Daar heeft de dirigente gelijk in, want net op dat moment zet het meisje van de coffeecorner de muziek harder. Lady Gaga brult dat ze hunkert naar liefde, ritmisch bewegen de prachtige billen van het kind heen en weer.

“Zeg, eeeeh, Aleid. Ik zou wel een broodje lusten. Jij?” murmelt de man. Snuivend staat de dirigente op.

“Nee. Niks brood. We moeten nog naar de Piet Klerkx. Kom op. Meekomen!”

Ze beent weg. De man kijkt haar na. Heel even denk ik dat er een revolutie gaat plaatsvinden. Laat zitten, dat vloerkleed. Een warme tosti, dat heb je nodig, moedig ik hem in mijn hoofd aan. De man staat op. Hij kijkt verlangend naar de coffeecorner. En sloft weg. Zijn vrouw achterna. Het is allemaal een keuze.

Roos Schlikker (1975) is journalist en schrijfster van boeken en toneelstukken. Elke zaterdag schrijft ze een column voor Het Parool.

Reageren? r.schlikker@parool.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden