Plus Proefwerk

Het Groene Paleis (5)

Ondanks de plek op het vernieuwde Rokin doet Het Groene Paleis kleinstedelijk aan. Op een koude koopavond kun je er prima tomatensoep eten, maar verder is het er rommelig en raar.

Het Groene Paleis Beeld Mats van Soolingen

Het grote Groene Paleis, dat de hele dag open is, bevindt zich onder de redactie van NRC Handelsblad. Toen die krant in 2013 van Rotterdam naar Amsterdam trok, werd op de begane grond een groot Café-Restaurant slash debatcentrum geopend, met een doorkijkje naar de redactieburelen. Dat peperdure project werd één van de grootste Amsterdamse horecaflops ooit. De zaak stond vervolgens twee jaar leeg.

Door de nieuwe uitbaters is de boel uitgebreid verbouwd, maar we kunnen weinig lijn in de inrichting aantreffen. We zien veel velours en paars en zwart, maar ook een spacy ronde bar met glimmende cirkels erboven.

Bij de ingang staat een vleugel, er zijn lichtgevende prints van schilderijen uit de Gouden Eeuw, nepbloemen en krijtborden met de (nu al half weggeveegde) namen van druivenrassen. Het oogt meer als een zaak die al sinds '97 in het centrum van Meppel of Goes zit dan een nieuw restaurant aan de grootstedelijke rode loper.

We gaan moeizaam van start. Als ik naast het aperitief om kraanwater vraag, kom ik met de eigenaresse in een ongemakkelijk gesprek terecht, waarin me duidelijk te kennen wordt gegeven dat dat niet de bedoeling is: "Mag ik ook een karaf water?"

"Wilt u een fles plat of bruis?" "Nee, een karaf." "Plat of bruiswater?" "Ik wil graag kraanwater. Mag dat ook?" Dan krijg ik zo'n lelijke blik toegeworpen dat ik er even van moet bijkomen, maar het water komt wel.

Steenkoude plak
Op de kaart (die wel even op spelling gecontroleerd had mogen worden) doen de voorgerechten €10, de hoofdgerechten rond de €20. Voor €35 kun je drie gangen kiezen, en er zijn nog wat soepen en salades.

Bij de vegetarische optie lijkt de samenstelling volstrekt willekeurig uit een hoge hoed te zijn getrokken: een stuk bloemkool is gaargekookt en in beslag gefrituurd, vervolgens is kerriemayonaise ín het korstje gespoten en daar natuurlijk lauw en dun geworden. Ernaast een lijmige flup parmezaanschuim uit een kidde, bimi, en dille-olie.

Zet een aap oneindig lang achter een typemachine en uiteindelijk zal hij een volledig werk van Shakespeare reproduceren, maar vele duizenden millennia eerder komt hij met dit voorgerecht.

Hiske Versprille Beeld Oof Verschuren

De 'Rillette (sic) van eend met eendenlevermousse, Amsterdams zuur en toast': de rillettes is geen rillettes, de mousse is geen mousse, de toast is geen toast en het zuur is niet Amsterdams: we krijgen een vierkante, steenkoude plak in plaats van smeuïge paté, en de eendenlever zijn halve bolletjes van wat nog het meest lijkt op gegeleerde likkepot. Er ligt een Franse cornichon en een kapperappeltje op, en een dunne crouton naast.

Smeulend hooi
Ik denk bij 'traditionele Hollandse tomatensoep' (€8,50) aan iets met vermicelli en balletjes - wat we krijgen is meer een tomatencrèmesoep. Maar daar zeuren we niet over, want hij is verrukkelijk, een flinke kom, niet te zoet maar met precies dat bevredigend hartig-kazige dat gegaarde tomaten en zuivel samen kunnen krijgen. Er ligt versgeroosterd, knapperig witbrood bij; het is precies waar je zin in hebt op koopavond.

We moeten lachen om het 'Kippetje in de pan' (€19,50), omdat dat stoofgerecht, dachten we, meestal 'kip in het pannetje' heet. Maar het blijkt geheel accuraat: op tafel komt een grote pan met daarin een klein geroosterd piepkuiken.

De kip is niet in de pan gegaard en er zit verder ook niks in, behalve een paar handenvol smeulend hooi, u leest dit goed. De kip is ingesmeerd met een kant-en-klaar cajunmengsel, maar wel sappig.

Best
De tomatencrèmesoep is er één om voor terug te komen: heet en hartig met goede witte toast.

Minder
De huisgemaakte appelcrumble blijkt de geprakte appeltaart van gisteren. De als goedmakertje aangeboden koffie verschijnt toch gewoon op de rekening.

Opvallend
Eerder keek je hier in het NRC-restaurant tegen de benen van de redacteuren; begin twintigste eeuw zat er het bordeel Het Groene Paleis.

De huisgemaakte friet en mayonaise zijn oké; het slaatje is goed aangemaakt, maar lauw van de warmtelamp. De gebakken kabeljauw met zuurkool (€21) is niet slecht, maar rechtop in het gerecht staan, ter garnering, twee enorme stukken kool die smaken alsof ze al maanden geleden zijn gefrituurd - naar oud, ­ranzig vet. Echt vies.

Sjoelsteen
De 'Rijstepap met gebakken ananas, kletskop en kokos' betreft een soort sjoelsteen van ongare, korrelige pudding met daarop drie halve postzegels kletskop.

De appelcrumble (die vier keer zo groot is als de pudding) blijkt idioot genoeg te zijn gemaakt van de geprakte appeltaart van gisteren: over de stukken korst en vlechtwerk zijn wat kruimels gestrooid en wat karamelsaus gespoten.

Als we er iets van zeggen, horen we dat dit inderdaad niet is zoals het hoort. Willen we een ander dessert? Of een kopje koffie van het huis? Nou, doet u die koffie maar.

Als ik de rekening bekijk, zie ik dat we 'm toch gewoon moeten betalen. Bij het vertrekken stoot ik keihard mijn hoofd tegen de lamp, die scheef boven de tafel hangt. Het voelt als een passend einde van de avond.

Vorige Proefwerken
Winterrestaurant Vuurtoreneiland (8)
Rozengeur (8-)
Bodon (7-)

Welke restaurants in uw buurt kwamen aan bod in Proefwerk? Het Parool zette alle recensies sinds begin 2015 op de kaart. Klopt er iets niet? Is een restaurant inmiddels gesloten? Mail ons dan.

Het Groene Paleis

Rokin 65
1012 KK Amsterdam

Dagelijks
9.30 – 22.00 uur

020 8203535
hetgroenepaleis.nl

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden