PlusBart van der Put

Het ­gebeurde 17 jaar geleden, er was champagne: ik werd gevraagd als jurylid

Leslie Nielsen en Raquel Welch in The Naked Gun 33 1/3: The Final Insult, waarin flink de draak wordt gestoken met halfbakken drama’s over belangrijke onderwerpen.Beeld Hollandse Hoogte / Imago Stock & People GmbH

De Gouden Leeuw is uitgereikt. De Oscarballotage staat ter discussie. Het seizoen van rode lopers, juryberaden en heisa is weer begonnen.

Het gedonder begon in Luxemburg. Er was een Europees filmgala waarop de jaarlijkse prijzen voor de beste lange en korte films in de fantastische filmgenres werden uitgereikt. Dat gala zou het plaatselijke filmfestival dat het evenement organiseerde tot een bankroet brengen, maar dat wist niemand die erbij was.

Er waren vermoedens. De genrefilmwereld doet normaal gesproken niet aan moeilijke hors-d’oeuvres, avondjurken of goodiebags met luxe schrijfwaren, maar Luxemburg is de Bijenkorf van Europa. Daar stond ik dan underdressed en overstuffed. Ingevlogen vanaf Schiphol in een passagiersvliegtuigje, als ik het me goed herinner. Het ­gebeurde zeventien jaar geleden, er was champagne.

In het creatieve en verslaggevende kamp heersten een opgelaten stemming en collectieve verbazing. Waar waren we nu weer in beland? Mensen met een punkverleden ­horen nooit ergens bij, dat gevoel verdwijnt niet met de ­haren. Maar we herkenden de chique dame die in het ­Europees Parlement over de culturele sector in 27 landen besliste. En de grote mensen van het grote geld, die de hele dag in de banken in de binnenstad met goudstaven en diamanten bezig waren. Wat weten die lui nou van The Texas Chainsaw Massacre?

Na twee krankzinnige dagen kwam het verzoek van een Portugese filmbons, die me een paar keer had horen orakelen: “U bent een interessante man, ik wil u in mijn jury.” Ik stemde toe. Veel gekker dan Luxemburg kon het niet worden.

Tien wereldpremières

Een klein jaar later begroette een festivalhost me op het Portugese vliegveld: “U moet de beroemde schrijver zijn, u staat in de krant vandaag.” Verdomd, daar stond mijn naam en het leek er inderdaad op dat ik tot gerenommeerd letterkundige was uitgeroepen. Hoe moest ik dat aan de andere juryleden uitleggen? Er zat een producent van de BBC bij. En een hoogleraar uit Oxford!

Na een lunch waren onze reputaties gebroken. De ‘professor’ bleek een verdwaalde operaliefhebber die in ­Oxford geboren was, de producente had ooit als stagiair een filmrecensie voor de BBC-website geschreven. Zij en haar even fotogenieke man kwamen uit de entourage van Siouxsie and the Banshees. Dat leek mij belangrijker. We hadden twintig jaar eerder in dezelfde concertzaal ­gestaan.

Het festivalprogramma zag er op papier interessant uit. We kregen in tien dagen 21 films uit alle windstreken voorgeschoteld en daar zaten maar liefst tien internationale wereldpremières tussen. Na een week wisten we waarom: de helft van het competitieprogramma was op geen enkel ander festival door de ballotage gekomen.

Het was afzien. Vooral bij het halfbakken Canadese drama over een vrouw die abortus overwoog, maar daar na twee uur staren en piekeren van afzag. Er was een flinke delegatie meegekomen, de sombere pianomuziek werd op het slotgala live gespeeld. Ik ging een beetje dood die avond.

Het juryberaad werd voorgezeten door de echtgenote van de festivalbaas, want dat zou de zaak bespoedigen. Er zat een Koreaanse spookfilm in de competitie. A Tale of Two Sisters blies de concurrentie op alle fronten weg. Bong Joon-ho van Parasite is niet enige Koreaan die zijn vak verstaat. Mevrouw de voorzitter maakte echter duidelijk dat het niet de bedoeling was dat alle prijzen naar Seoel werden verstuurd. De Canadezen waren nog in de stad, die konden zo het podium op.

Klatergoud

Het juryberaad duurde lang. Maar we kwamen eruit, met de nodige compromissen. De Canadezen kregen niets. Tot ze op het podium stonden. Mijn begrip van de Portugese taal en mores schoot tekort om te kunnen bevatten waar die prijs ineens vandaan kwam. De organisatoren hadden hun zin gekregen. De kranten maakten foto’s van internationale winnaars en de Banshees gaven het gala kleur. Mijn prestigieuze taak als beroemd schrijver zat erop.

Het jurywerk bood nuttige inzichten op het prijzencircus dat de internationale filmwereld kenmerkt. Het gaat om het plaatje, alles is klatergoud en er is altijd gedoe. De ­aftrap van het Oscarseizoen ging vorige week ook weer ­gepaard met gedonder, omdat de Oscarcommissie aankondigde dat de beste film over twee jaar aan voorwaarden op het gebied van diversiteit en representatie moet voldoen. Dat geeft producenten tijd om doelbewust films te maken die de belangrijkste Oscar kunnen winnen.

Dat doen ze al vijftig jaar, met halfbakken drama’s over belangrijke onderwerpen. Daar wordt in The Naked Gun 33 1/3: the Final Insult flink de draak mee gestoken, met ­nominaties voor een smakeloze film over boulimia in een hongerwinter en een musical over Moeder Teresa. Ik kon er in 1994 hartelijk om lachen. Luxemburg en Portugal ­lagen nog ver weg.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden