Amsterdammer helpt Amsterdammer

Herminia Panduro Montes wenst nieuwe pannen: ‘Het maakt me zo vrolijk om met eten mensen samen te brengen’

Herminia Panduro Montes in de keuken van de woongroep. Beeld Daphne Lucker
Herminia Panduro Montes in de keuken van de woongroep.Beeld Daphne Lucker

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Herminia Panduro Montes vraagt 500 euro om nieuwe pannen te kunnen kopen voor haar woongemeenschap Oudezijds100.

Jessica Kuitenbrouwer

“Oh, ik hou zo van koken,” verzucht Herminia Panduro Montes (40) in de Kajuit, de huiskamer van woongemeenschap Oudezijds100. “Wanneer iedereen hier samenkomt, en dat ze dan eten wat ik heb gemaakt – dat maakt me zo vrolijk.”

Maatschappelijk werker en medebewoner Merel Knipping (32) lacht. “Vier keer per week eten we samen met de gemeenschap, met wie wil. En als Herminia kookt is het opeens heel druk aan tafel.”

Samen zijn en voor anderen kunnen zorgen vindt Panduro Montes belangrijk, vertelt ze. Deel uitmaken van een grote woongemeenschap als Oudezijds100 vindt ze dan ook fijn, maar toch is ze erg blij dat ze binnen de woongroep haar eigen verblijf heeft. “Dat ik nu een plek heb die echt van mij alleen is, geeft me veel rust.”

Voor zichzelf opkomen en grenzen aangeven is namelijk iets dat Panduro Montes nog aan het leren is. Ze groeide op in Iquitos, in het Peruaanse deel van de Amazone. Als jong kind in een groot gezin moest ze altijd alles delen. “We hadden weinig geld en soms geen eten. Tot ik naar Nederland kwam had ik nooit een eigen kamer gehad. Ik deelde altijd alles met vier of vijf mensen. In Peru moet je heel hard werken om te overleven als je arm bent, of uit de lagere klasse komt. Er is daar heel veel ongelijkheid. ”

Enorm werkethos

Toen Panduro Montes acht jaar was, werd ze daarom naar een vriendin van haar moeder in Lima gestuurd, in de hoop dat ze daar meer kansen zou hebben. Maar ook daar werd haar al op zeer jonge leeftijd veel verantwoordelijkheid in de schoenen geschoven. “Kinderopvang bestaat niet voor mensen zonder geld waar ik vandaan kom. Als je gaat werken, neem je je kinderen mee of moet familie oppassen.”

Het enorme werkethos waar Panduro Montes mee opgroeide nam ze ook mee naar Europa. Toen ze begin twintig was verhuisde ze naar Luxemburg, waar een van haar zussen woonde, en een aantal jaar later naar Amsterdam waar haar toenmalige vriend woonde. Panduro Montes werkte in die tijd als schoonmaakster. Niet alleen om zichzelf te kunnen onderhouden, maar ook om geld naar Peru te kunnen sturen waar haar dochtertje nog woonde.

“Ik ben gewend om zelf dingen op te lossen. Je werkt zo hard als je kan, zodat je je hoofd boven water houdt,” vertelt ze. “Dat kan best wel zwaar zijn, om altijd het gevoel te hebben dat je door moet omdat het anders niet goedkomt.”

Tussen wal en schip

Die continue stress die Panduro Montes, in combinatie met onverklaarbare pijnen, brachten haar een aantal jaar geleden bij een psycholoog. Die legde haar uit dat ze te lang te hard door had gewerkt en beter moest leren haar grenzen aan te geven. Ook werd ze gediagnosticeerd met fibromyalgie (zie kader). Ze ging een hulptraject in en toen haar huurcontract in Oost afliep kon ze verhuizen naar woongemeenschap Oudezijds100.

“Oudezijds100 is een plek voor mensen die anders eigenlijk tussen de wal en het schip vallen,” legt medebewoner Klipping uit. “Een deel van de bewoners woont hier uit idealistische overtuiging, om handen en voeten te geven aan het christendom, en de andere bewoners zijn hier met een hulpvraag. Gemiddeld blijven ze een halfjaar tot een jaar, soms langer. Samen zorgen we ervoor dat iemand weer wat meer grip krijgt op het leven en zijn gewenste doelen bereikt.”

En deel daarvan is iets terug doen voor de gemeenschap. Oudezijds100 ondersteunt zijn bewoners, maar wel op de voorwaarde dat ze meehelpen in de organisatie en hun talenten laten gelden. In het geval van Panduro Montes betekent dat bijvoorbeeld dat ze, wanneer het gaat, meehelpt in de keuken, die best aardig uitgerust is, maar wel kampt met een pannentekort. Een bijdrage voor nieuwe, stevige, pannen voor Oudezijds100 is daarom zeer welkom. Dat zal niet alleen Panduro Montes’ kookplezier enorm helpen, maar ook de hele gemeenschap ten goede komen.

Fibromyalgie

Fibromyalgie is een aandoening die langdurig chronische pijn in de spieren en het bindweefsel veroorzaakt. Vaak gaat deze pijn gepaard met stijfheid, krachtverlies, vermoeidheid, slaapstoornissen en stemmingswisselingen.

Bij fibromyalgie zijn geen afwijkingen in de spieren, de gewrichten of het bindweefsel te vinden, daarom is het vaak moeilijk te diagnosticeren. Het is op dit moment ook nog onduidelijk wat precies in het lichaam fibromyalgie veroorzaakt.

Er zijn geen medicijnen om de aandoening te genezen. Wel kunnen je klachten verminderen met pijnstillers, en door beweging en rust af te wisselen. Sommige mensen met fibromyalgie hebben meer klachten als het buiten koud of vochtig wordt.

Gevers Kim Kesseler en Sander Peeters Beeld Eva Plevier
Gevers Kim Kesseler en Sander PeetersBeeld Eva Plevier

De wens van vorige week

Marijke Hendriks helpt graag anderen, maar om dat in deze moderne tijd te kunnen doen heeft ze eigenlijk een laptop nodig. Kim Kesseler doneert.

Marijke Hendriks (72) is een kleine beroemdheid in haar buurt De Banne, waar ze veel vrijwilligerswerk doet. Zo helpt ze mensen hun Nederlands bij te spijkeren, de financiën op orde te brengen, en probeert ze mensen structureel uit de armoede te helpen met behulp van haar actiegroep de Noordas.

Hendriks weet namelijk als ervaringsdeskundige hoe ingewikkeld, vermoeiend en ziekmakend een leven in schulden is. Met de Noordas helpt ze niet alleen mensen met geldzorgen, ook pleit ze bij wethouders en denktanks voor beter, menselijker, beleid. Bij al die werkzaamheden en bijeenkomsten zou een laptop zeker van pas komen, maar omdat Hendriks zelf ook in de schuldsanering zit is het voor haar moeilijk die te financieren.

Kim Kesseler (46) en haar echtgenoot werken allebei voor een computerproducent en weten dus als geen ander hoe handig een laptop kan zijn. “Ik zit er zelf ook de hele dag achter,” vertelt Kesseler. “Een laptop kan enorm je ontwikkeling stimuleren.” Daarbij sprak Hendriks’ verhaal haar erg aan. “Ik bewonder Marijke vanwege haar doorzettingsvermogen en omdat ze ondanks alle tegenslag toch een positieve glas-half-volhouding heeft gehouden. Sommige dingen overkomen je gewoon, helaas, daar verander je niks aan. Wat je wel in de hand hebt, is hoe je daarop reageert. En Marijke heeft van haar tegenslag haar kracht gemaakt.”

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden