Tugrul Cirakoglu. Beeld Nosh Neneh
Tugrul Cirakoglu.Beeld Nosh Neneh

Had de kaart van de buren, met een andere tekst en toon, haar redding kunnen zijn?

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tugrul Çirakoglu

Tussen de rotzooi op de vloer kwam ik een ansichtkaart tegen: ‘Dag buurvrouw. Een kaartje van de buren. Wij maken ons zorgen, om twee zaken. De eerste: hoe is het met je? We zien je al ruim een jaar niet meer buiten. Het tweede is een indringende drugsgeur. We krijgen een tweede kindje dat naast u gaat slapen. Dit is gevaarlijk voor de gezondheid van de baby. We vragen jullie dan ook om ervoor te zorgen dat wij deze geur niet meer in ons huis ruiken. Over drie maanden komt de baby.’

Ik zag dat de kaart anderhalf jaar geleden was verstuurd. De bewoonster had hem gelezen en daarna wegsmeten. Aan de staat van de woning te zien had ze overduidelijk andere dingen aan haar hoofd. Het welzijn van haar buren of van hun ongeboren kind was wel haar laatste zorg.

De geur waar de buren over hadden geklaagd, was buiten op straat al te ruiken. Een sterke ammoniaklucht, afkomstig van de enorme hoeveelheden kattenurine. En dat gecombineerd met een branderige drugslucht: overal en nergens lagen honderden lege cocaïne-envelopjes.

Ze kwam in de woonkamer te overlijden. Drie weken lag haar koude lichaam op de woonkamervloer tussen het huisvuil en de lege pizzadozen. De lijklucht was zelfs voor mij niet te harden. Ditmaal was er geen kaart verzonden. Pas nadat de maden door het plafond van de onder­buren naar beneden vielen, trok iemand eindelijk aan de bel.

Na afloop van de schoonmaak vertelde de opdrachtgever dat de overledene altijd een drugsprobleem had gehad. Haar echtgenoot, een vermogend, invloedrijk man, had haar jaren geleden ontmoet. Hij viel als een blok voor haar. Met zijn hulp kon ze afkicken en bloeide ze op. Uiteindelijk trouwden ze met elkaar. Hij scheen enorm veel van haar te hebben gehouden.

Na zijn dood ging het bergafwaarts. Ze begon weer met snuiven. Elk maand werd een riant nabestaandenpensioen op haar rekening gestort. Haar vaste dealer stond dan gelijk voor de deur. Van het geld dat overbleef, kocht ze sigaretten en eten. Ze leefde voornamelijk op magnetronmaal­tijden en andere goedkope kant-en-klare etenswaren.

Een twijg is voldoende om hoop te geven aan een drenkeling. Na de schoonmaak vroeg ik me af: had de kaart van de buren, met een andere tekst en toon, haar twijg kunnen zijn?

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden