Amsterdammer helpt Amsterdammer

Haar hondjes zijn alles voor Anneke van Kuyk: ‘Ik lig soms wakker van de dierenartskosten’

Op veel plekken in Amsterdam wonen mensen in armoede. Met hulp van Paroollezers laat de stichting Amsterdammer helpt Amsterdammer wekelijks een wens in vervulling gaan. Vandaag: Anneke van Kuyk wil haar twee hondjes indien nodig naar de dierenarts kunnen brengen. Maar geld heeft ze daar niet voor.

Bien Borren
Anneke van Kuyk met haar hondjes. Beeld Eva Plevier
Anneke van Kuyk met haar hondjes.Beeld Eva Plevier

Mousie en Ollie zijn respectievelijk veertien en elf. De twee stevige hondjes zitten het liefst bij hun baasje Anneke van Kuyk (48) op schoot, zo ook deze dinsdagochtend eind december. Het drietal bewoont, met evenzoveel kanaries, een bovenwoning in de Van der Pekbuurt in Noord. “Het was eigenlijk niet de bedoeling dat ik nieuwe dieren in huis zou nemen. Maar de gedachte dat dieren aan hun lot worden overgelaten, kan ik niet verteren,” zegt Van Kuyk.

Mousie en Ollie deelden hiervoor een huishouden met een verslaafde man in een tochtig kraakpand. Van Kuyk: “Ze werden verwaarloosd daar, het ging niet meer. Bovendien was het liefde op het eerste gezicht toen ik deze twee…” – Ze pauzeert even en kroelt Ollie achter z’n oren – “… voor het eerst ontmoette.”

De zus van haar partner had de dieren onder haar hoede genomen, maar het was nooit de bedoeling dat ze voor altijd bij haar zouden blijven. “Tja, en toen zag ik ze. Het zijn van oorsprong bange beestjes, want ze hebben een hoop meegemaakt hè, maar ze begonnen meteen m’n hand te likken. Toen wist ik: bij mij mogen jullie blijven, ik zal voor jullie zorgen.”

Honderd kanaries

In het leven van Van Kuyk hebben dieren altijd een grote rol gespeeld. Ooit stond er een volière van twee bij twee meter in de woonkamer, het onderkomen van honderd kanaries. “Het was een dolle boel, maar ja, waar moesten ze anders heen na de dood van mijn zwager, hun vorige eigenaar?”

Ze heeft ook negen katten gehad, waarvan ze de laatste afgelopen november moest laten inslapen. “Het beessie had een gigantische tumor, het ging niet meer. Ik wilde haar uit haar lijden verlossen. De buurvrouw kon gelukkig bijspringen, want op de hoge kosten van de dierenarts had ik niet gerekend.”

Van Kuyk staat onder curatele en krijgt zo’n twintig tot dertig euro leefgeld per week (zie kader). Met geld kan ze niet goed omgaan, zegt ze onbeschroomd, en dat heeft deels te maken met haar lichte verstandelijke beperking. Daarom vindt ze het fijn dat een bewindvoerder zich ontfermt over haar vaste lasten. Maar een onverwacht bezoek aan de dierenarts zou haar en haar dieren potentieel in de problemen kunnen brengen. En dat wil ze dolgraag voorkomen. “Een spaarpotje voor een mogelijk dierenartsbezoek zou veel voor me betekenen. Nu lig ik er soms wakker van.”

Mantelzorg

Ook het verlies van haar grote liefde houdt haar ’s nachts bij tijd en wijle wakker. Maar daar wil Van Kuyk het niet te veel over hebben, want ‘ik word zo verdrietig als ik aan hem denk’. Ze waren niet getrouwd, maar die plannen waren er wel en dus noemt ze hem liefkozend haar man. Ze deelden veertien jaar lief en leed, hadden het goed samen. Twee jaar geleden overleed hij plotseling, een hartstilstand werd hem fataal. Sindsdien is ze best eenzaam, geeft ze toe. Daarom geniet ze ook zo van het trouwe gezelschap van haar viervoeters.

Naast het dagelijkse rondje met Mousie en Ollie gaat Van Kuyk met grote regelmaat bij haar moeder langs. Ze is haar mantelzorger, doet boodschappen en houdt haar gezelschap. Van Kuyks zussen wonen verder weg, dus haar 71-jarige moeder is met name op haar aangewezen. “Ik probeer zo vaak mogelijk bij haar langs te gaan, maar vooral de ov-kosten zijn een probleem. Het liefst zou ik haar elke dag zien, maar dat kan ik me niet veroorloven.” Een extra zakcentje om de bus te betalen, zou best welkom zijn. “Ik wil haar bezoeken zolang het nog kan.”

Een grootscheepse renovatie van haar huizenblok staat op de planning, die tijd moet ze elders overbruggen. Terug wil ze eigenlijk niet. “Er kleven te veel verdrietige herinneringen aan dit huis. De hondjes en ik hebben het goed hoor, ik wil niet klagen, maar een benedenwoning zou ons goed doen.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl.

Curatele, bewind of mentorschap

Voor mensen die vanwege een geestelijke handicap, verslaving of ziekte zelf niet goed kunnen beslissen over hun financiën of verzorging zijn op institutioneel niveau verschillende maatregelen in het leven geroepen om hen te beschermen tegen bijvoorbeeld schulden. Iemand die onder curatele staat is handelingsonbekwaam, de curator treedt op als diens wettelijk vertegenwoordiger. Van hetzelfde kaliber maar net een slag anders is de rol van de bewindvoerder, die de goederen van de betrokkene beheert. Een mentor ontfermt zich over de belangen van een cliënt die handelingsonbevoegd is, maar de mentor heeft de plicht diegene zo veel mogelijk zelf te laten beslissen.

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Sandra Wouters hulp bij het financieren van een aangepaste keuken zodat zij weer kan koken. Daniëlle van den Bos doneert.

Sandra Wouters (54) heeft een rits aan gezondheidsproblemen, waardoor ze voortdurend pijn heeft. Ze lijdt onder meer aan artrose in haar rug, een maaghernia en het carpaletunnelsyndroom. Ze kan nog geen 100 meter lopen en vrijwel niet staan. Binnenshuis beweegt Wouters met behulp van een stoel op wieltjes. “Kort gezegd: mijn lichaam is op. Door stress, verkeerd bewegen, te veel bewegen.”

Wouters werkte twintig jaar in de kinderopvang en zorgde daarnaast voor haar mindervalide zus. In 2017 kreeg ze zelf een hartinfarct, niet lang daarna overleed haar zus aan de gevolgen van kanker.

Ze gaat er nog op uit met vrienden, maar zelfstandig koken zit er niet meer in vanwege de pijn. Wouters leeft momenteel van boterhammen en kant-en-klaarmaaltijden, maar als haar keuken aangepast kan worden, zou ze zittend bij het aanrecht kunnen en haar eigen kostje klaarmaken.

Daniëlle van den Bos (45) vindt het absurd dat de woningbouw de verbouwing niet financiert omdat het niet noodzakelijk zou zijn, en springt daarom bij. “Ik hou zelf heel erg van koken, doe dat elke dag met veel plezier. Het werkt ontspannend en levert gezonde, verse maaltijden op.”

De docent op een middelbare school zou het vreselijk vinden als ze door lichamelijke gebreken het koken zou moeten opgeven. “Ik gun Sandra een fijne, toegankelijke keuken plus een basispakket met al haar favoriete kruiden en goede olie zodat ze meteen aan de slag kan.”

Daniëlle van den Bos. Beeld Eva Plevier
Daniëlle van den Bos.Beeld Eva Plevier

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2023 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden