Tuğrul Çirakoğlu. Beeld Nosh Neneh
Tuğrul Çirakoğlu.Beeld Nosh Neneh

Haar balkons waren ernstig vervuild geraakt door jarenlange duivenpoepopbouw

PlusTuğrul Çirakoğlu

Tijdens mijn dagelijkse werkzaamheden zie ik enorm veel menselijk leed. Gelukkig mag ik af en toe ook mooie momenten aanschouwen. Hoewel ze vaak de uitzondering op de regel zijn, zorgen deze momenten ervoor dat ik mijn hoop in de mensheid niet verlies. Hoop dat er in het huidige ik-tijdperk nog wij-denkers zijn. Mensen die begrijpen dat je van geven niet armer wordt.

Deze hoop werd laatst weer bij me aangewakkerd. Ik moest vier balkons ontdoen van jarenlange duivenpoepopbouw. De bewoonster, een 90-jarige mevrouw, had al jaren niemand meer binnengelaten. Door haar leeftijd redde zij het niet meer alleen; daarom had ze met tegenzin haar nichtje toestemming gegeven om een of twee keer per week in huis te helpen.

Haar balkons waren zo ernstig vervuild geraakt dat er structurele schade was ­ontstaan aan het beton. Op sommige ­plekken zorgde de kleinste aanraking er al voor dat het beton in stukken afbrokkelde. De rest van de woning zag er niet veel beter uit.

Ik kon zien dat de bewoonster het wel probeerde bij te houden, maar dat dit door haar leeftijd niet meer ging. Hulp in huis wilde ze niet en verhuizen naar een verzorgingshuis was absoluut uit den boze.

Ze oogde compleet verschrompeld en onverzorgd. Moeizaam schuifelde ze achter haar rollator over de vloer. Het deed me verdriet om haar zo te zien. Maar wat kun je betekenen voor iemand die geen hulp accepteert en niemand binnenlaat?

Tijdens mijn schoonmaakwerkzaamheden observeerde ik de interactie tussen de twee dames. Haar nichtje bleef constant naast haar zitten en luisterde met het grootste geduld naar haar oude, demen­terende tante. Ze kletsten, lachten, en ­discussieerden over van alles en nog wat. Met iedere minuut die passeerde zag ik de bewoonster verder opbloeien.

Helaas zijn er velen in onze maatschappij die in een dergelijk isolement leven. Zo vertelde laatst iemand tegen mijn vrouw: “Ik kijk naar Friends, want dan voelt het alsof ik vrienden heb.” Mijn hart brak toen ik dit hoorde.

Als we hier verandering in willen brengen, moeten we op het meest basale niveau beginnen: met een groet. Onze maatschappij zit vol met mensen die zich eenzaam en depressief voelen. Een spontane groet of glimlach kan hen doen opleven en hoop bieden. Hoewel het onbeduidend lijken kan, draagt iedere positieve daad uiteindelijk bij aan een mooiere en betere maatschappij.

Tuğrul Çirakoğlu maakt met zijn bedrijf schoon in extreme ­situaties. Hij vertelt de verhalen achter het vuil. Lees al zijn verhalen hier terug.

null Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Beeld Tuğrul Çirakoğlu
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden