PlusFilmrecensie

Gli anni più belli steekt bleek af bij voorgangers

Claudio Santamaria (l), Pierfrancesco Favino (m) en Kim Stuart Rossi zijn voor de tweede keer ­samen in één film te zien.Beeld Andrea Miconi

Grote woorden in de officiële synopsis van het romantisch drama Gli anni più belli. Niets minder dan ‘het verhaal van Italië’ wordt verteld via de levens van vier vrienden ‘gedurende veertig jaar van liefdes, ambities, successen en mislukkingen’.

Het zijn woorden die deze zorgeloze zomerfilm niet waar weet te maken. Strikt gezien klopt het. We volgen veertig jaar uit de levens van Giulio, Paolo, Riccardo en Gemma, van 1982 tot nu. En zo af en toe wordt inderdaad de geschiedenis met een grote G even aangestipt – de val van de Berlijnse Muur, de grootscheepse onderzoeken naar corruptie in het Italië van de jaren negentig, de aanslagen van 11 september 2001. Maar de grote geschiedenis blijft hangen op de achtergrond, op tv-schermen in hoeken van kamers, terwijl de personages op de voorgrond met hun kleine besognes bezig zijn. Grote historische gebeurtenissen zijn in Gli anni più belli slechts tijdsmarkeringen, pijlers om aan te geven waar we ons ongeveer bevinden op de tijdlijn van de levens van dit viertal.

Of eigenlijk: dit drietal, want hoewel actrice Micaela Ramazzotti prominent op de filmposter staat, speelt zij uiteindelijk meer een bijrol in de mannenlevens. Al zou je kunnen zeggen dat geen van de vier personages boven het niveau van een bijfiguur uitstijgt in het van de hak op de tak springende scenario.

Gli anni più belli presenteert zich als het verhaal van hun vriendschap. Die begint als de 16-jarige Paolo en Giulio het leven van Riccardo redden. Hij raakt gewond tijdens studenten­rellen, waar sensatiebeluste tieners als toeschouwer bij staan. Vanaf dat moment draagt Riccardo de bijnaam ‘sopravvissuto’, oftewel ‘overlever’, en zijn de drie jongens een zomer lang onafscheidelijk. Het is de mooiste zomer van hun leven, vertelt de volwassen Giulio recht in de camera: Paolo vindt zijn grote liefde in Gemma en Giulio knapt een oude Mercedes op waarin de vier avonturen kunnen beleven.

Die dromen spatten uiteen, door de wreedheid van het lot en inmenging van hardvochtige volwassenen. Over die Mercedes wordt vervolgens niet meer gerept, maar de grote liefde van Paolo en Gemma wordt, met flink wat zijpaden, een tweede rode draad in het verhaal.

In die eerste scènes worden de hoofdpersonages nog gespeeld door jonge acteurs, maar vanaf hun vroege twintiger jaren nemen volwassen acteurs het over, geholpen door weinig overtuigende special effects. Blijkbaar woog de herkenbaarheid van deze vier grootheden van de hedendaagse Italiaanse cinema voor regisseur Gabriele Muccino zwaarder dan de geloofwaardigheid.

Pierfrancesco Favino speelt Giulio, die zich opwerkt tot topadvocaat in de Romeinse elite, Kim Rossi Stuart de bedachtzame Paolo, die een carrière als docent ambieert, en Claudio Santamaria is de richtingsloze Riccardo. Het is een sterk staaltje star power, want dat trio was pas eenmaal eerder samen in één film te zien, in de maffiafilm Romanzo criminale van Michele Placido uit 2005 – ook een decennia omspannend epos. Zo verwijst Muccino naar nog wel meer voorgangers, met Fellini’s La dolce vita als meest in het oog springende. Met Ettore Scola’s klassieker C’eravamo tanto amati uit 1974 deelt de film zelfs zoveel dna dat Muccino de remakerechten verworf. Al die zelfbewuste referenties maken vooral duidelijk hoe bleekjes Gli anni più belli afsteekt bij die voorgangers.

De interessantste en frustrerendste rol is voor Micaela Ramazzotti als Gemma. Zij wordt achteloos terzijde geschoven, net zoals de drie vrienden dat doen, die haar elk op hun eigen manier eerst aanbidden en dan afwijzen. En dat terwijl dit personage in feite de grootste ontwikkeling doormaakt. Meer aandacht voor haar perspectief had de film goed gedaan.

Gli anni più belli

Regie Gabriele Muccino
Met Pierfrancesco Favino, Kim Rossi Stuart, Claudio Santamaria
Te zien in Cinecenter, Filmhallen, Pathé City, Pathé Tuschinski, Studio/K

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden