PlusOuder & Kind

Gerda: ‘Elf maanden heeft ze hier op een stretcher geslapen’

Toen Nancy ging scheiden, werd de band met haar moeder Gerda nog hechter. ‘Het doet je hart zeer om je kind verdriet te zien hebben, maar uiteindelijk komt het altijd goed.

Gerda (L) en Nancy.Beeld Harmen De Jong

Nancy Kooijman (51)

“Iedereen is altijd welkom bij mijn moeder. Dat was vroeger zo en nu nog steeds. Toen ik jong was woonden we in Oost, tegenover een coffeeshop. Mijn ouders zeiden altijd: ‘We hebben liever dat jullie bij ons zitten dan aan de overkant.’ Dus dan nam er een vriend kroketten mee, eentje nam broodjes mee, een ander een kratje bier en dan zaten we met zijn allen bij ons thuis.

Mijn moeder en ik lijken erg op elkaar. We zorgen allebei graag voor mensen. Als er een buurvrouw ziek is, nemen wij even de zorg voor de kinderen op ons. Geef ons een probleem, en we zoeken een oplossing. Dat doorzetten, dat heb ik van haar geleerd. Mijn ouders hebben behoorlijk wat meegemaakt en toch zijn ze, ondanks hun gezondheidsproblemen, altijd maar doorgegaan. Dat vind ik heel bewonderenswaardig.

Ik ben wel wat moderner dan mijn moeder. We keken eens naar een tv-programma waar een travestiet in voorkwam. Mijn moeder zei: je broer zal maar zo binnenkomen! Toen zei ik: nou ja, als hij zo gelukkig is maakt dat toch niet uit? Mijn dochter valt op meisjes, dat is voor mijn moeder verder geen probleem.

Ze is een enorme bemoeial. Nadat mijn vader vier jaar geleden een hartinfarct kreeg, veranderde zijn karakter. Daar kan ze behoorlijk op zitten vitten, dat ik denk: laat hem nou gewoon even. Maar ze doet het ook als iemand langs het huis loopt en afval op de grond gooit. Dan gaat ze gewoon naar buiten om er wat van te zeggen. Voor hetzelfde geld is het de volgende keer iemand die daar geen zin in heeft en geweld gaat gebruiken. Ik zeg ook weleens tegen haar: doe dat nou gewoon niet.

We hebben altijd een hele goede band gehad. Mijn moeder is en was behalve mijn moeder ook echt een vriendin. Als ik vroeger zin had om naar de Albert Cuyp te gaan, dan vroeg ik mijn moeder mee, en niet een vriendin. Er is weinig wat ik niet met haar deel.

Ik heb zoveel mooie, leuke dingen met haar gedaan en meegemaakt. Alle avonden met vrienden thuis, maar ook dat ze mijn bruiloft heeft mogen meemaken, en de geboorte van mijn dochter hebben we ook echt samen gedaan. Ik had moeite met een bepaalde houding, dus mijn moeder stond naast me aan mijn been te trekken. Uiteindelijk werd het een keizersnee, en het was mijn moeder die tijdens die keizersnee naast me stond.”

Gerda Kooijman (72)

“Nancy kan van een baksteen een stuk goud maken. Ze heeft ongelooflijk veel doorzettingsvermogen. Als ze iets in haar hoofd heeft, krijgt ze het voor elkaar, of dat nou kort of lang duurt.

Ze doet het heel goed als alleenstaande moeder, met een dochter met ADHD. Nadat ze van haar man scheidde, is ze van een rijk naar een moeilijk leven gegaan. Ze woonde in een groot huis, vervolgens heeft ze elf maanden hier op een stretcher geslapen. Het doet je hart zeer om je kind verdriet te zien hebben, maar uiteindelijk komt het altijd goed. Dat heb ik haar ook altijd gezegd.

Ik kom zelf uit een groot gezin en had niet de makkelijkste jeugd. Men zegt weleens dat als je zelf een lastige jeugd hebt gehad, je eigen kinderen altijd makkelijk zijn. Nancy was echt een gigamakkelijk kind, altijd vrolijk. Ook van de puberteit heeft ze geen last gehad.

Ons huis was en is altijd open voor iedereen en zat altijd vol met vrienden van Nance. Ik vind dat heerlijk, allemaal kinderen om me heen. Zeker omdat ze niet allemaal een even warm thuis hadden. Ik weet nog een keer met oud en nieuw, dat er werd aangebeld. Dat waren vrienden van Nancy. Ze vroegen of ze bij ons oud en nieuw mochten vieren, hun ouders waren weg en ze wisten niet eens waar.

We zijn altijd een hecht gezin geweest. Toen haar dochter nog op de basisschool zat, was Nancy hier bijna zeven dagen in de week, ze at regelmatig bij ons en was bijna vaker hier dan thuis. Maar Nancy staat nog steeds altijd voor ons klaar, ze is heel erg behulpzaam. Als ik iets app staat ze meteen voor de deur. Ze is altijd goed voor anderen, maar dat wordt helaas niet altijd gewaardeerd.

We zijn naast moeder en dochter ook vriendinnen, zeker vroeger deden we alles samen. Sinds haar scheiding is onze band veranderd,

hij is nog sterker geworden. Alles is bespreekbaar bij ons, dat is ook heel fijn. Het is mooi dat ze geheimen met me wil delen.

Nancy was vroeger gek op dansen. Jazzballet, dat genre. Op feestjes stond ze aan een stuk door te dansen. Ze trad ook op, dan zit je in zo’n grote zaal, te kijken naar je meisje. Het enige wat je dan kan denken is ‘wauw’. Ja, we zijn altijd trots op haar geweest en dat zijn we nu nog steeds.” 

Gerda Kooijman (72), gepensioneerd, was postsorteerder en hulp in de huishouding.
Ton Kooijman (72), gepensioneerd, werkte in het Bosmuseum in het Amsterdamse Bos.
Nancy Kooijman (51), pedagogisch medewerker BSO
Noëlle de Croon (19), student verpleegkunde

Nancy en Noëlle wonen in een maisonette­woning in de Van der Pekbuurt in Noord.
Gerda en Ton wonen in de Bloemenbuurt in Noord.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden