Recensie

Gepolijst en kwetsbaar hartzeer op nieuw Coldplay-album (***)

Er zijn Coldplayliefhebbers en Coldplayhaters en beiden kunnen hun geluk op met de nieuwe plaat, 'Ghost Stories.' Van gepolijste en kwetsbare nummers over het liefdesverdriet van zanger Chris Martin, tot boertige handjes-in-de-lucht house.

Coldplay in New York, begin deze maandBeeld Drew Gurian

'Muziek voor bedplassers' noemde de legendarische labelbaas Alan McGee het werk van Coldplay. Als dat inderdaad het geval is, moet er sprake zijn van een aanhoudende, mondiale epidemie, want Coldplay heeft in vijftien jaar tijd een slordige zeventig miljoen albums verkocht. Dat zijn een hoop natte lakens. En de teller stopt vooralsnog niet.

'Ghost stories,' het zesde album van de Britse band, werd door de Nederlandse platenhandel zo enthousiast ingekocht dat het goed was voor een gouden plaat nog vóór het in de winkels lag.

Universele zeggingskracht
De release van het album werd een maand of wat geleden voorafgegaan door de mededeling dat Chris Martin en zijn vrouw, filmster Gwyneth Paltrow, hun huwelijk zouden ontbinden. Dat ging niet, zoals bij gewone stervelingen, gepaard met slaande deuren en bittere juridische gevechten waarbij alle vuile was buiten werd gehangen. Nee, Martin en Paltrow, 'ontkoppelden bewust' (con­sciously uncouple), zoals ze in een persbericht lieten weten. Menigeen zal bij het lezen van die mededeling in het achterhoofd Alan McGee hebben horen gniffelen.

Hartzeer is de onuitputtelijk bron van de mooiste (pop)muziek en scheidingen zijn in de loop der decennia de inspiratie geweest voor talloze meesterwerken. Dylans 'Blood on the tracks', 'For Emma, forever ago' van Bon Iver, Abba's 'The visitors,' 'Rumours' van Fleetwood Mac: in het subgenre van het break-up-album zijn het stuk voor stuk tijdloze klassiekers, waarop rauwe, diep intieme ervaringen universele zeggingskracht krijgen.

Coldplay, de band van het grote gebaar, mag het universum graag in al zijn onmetelijke grandeur oproepen, maar is daarentegen nooit rauw of persoonlijk. 'Ghost stories' is daarop geen uitzondering. Dat wil zeggen: Chris Martin is geen scherp observerende songschrijver die met een paar raak gekozen woorden of situatieschetsen de kern weet te raken. Hij neemt, als de eerste de beste veertienjarige met liefdesverdriet, genoegen met machteloze algemeenheden als 'I love you so much, it hurts'. Maar waar de taal kennelijk tekort schiet, weten Martin c.s. muzikaal veel meer zeggingskracht aan de dag te leggen.

Boertige house
De jubelende signatuur die Coldplays beste werk typeert, heeft op 'Ghost stories' plaatsgemaakt voor ingetogen, goeddeels elektronische soundscapes. Drummer Will Champion mocht tijdens de opnames thuis blijven, daar alle beats uit de computer komen, en ook gitarist Jonny Buckland had dit keer weinig omhanden. Al sinds Brian Eno zich op 'Viva la vida' met het groepsgeluid bemoeide, schuift Coldplay voorzichtig op van het analoge naar het digitale domein. Maar niet eerder nam de synthesizer zo'n dominante plek in. De beste nummers op 'Ghost stories' laten een James Blake-achtige verstilling horen.

Zo zingt Martin op Midnight met vervormde stem, begeleid door een repeterend motiefje dat gaandeweg de hartenklop van een (dansbare) vierkwartsmaat krijgt. Helaas wordt het sobere karakter dat het album typeert ruw doorbroken op 'A sky full of stars,' waarop Coldplay in samenwerking met superster-dj Avicii ineens op boertige handjes-in-de-lucht-house overschakelt. Dat zou je een concious uncoupling kunnen noemen, maar het detoneert vooral nadrukkelijk met het gepolijste, maar kwetsbare karakter van 'Ghost stories.'

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden