Plus

Geen ruimte voor nostalgie bij Massive Attack in HMH

De drie albums die Massive Attack uitbracht in de jaren negentig zijn klassiekers. Maar in de Heineken Music Hall lag de nadruk op het repertoire dat de groep na de jaren negentig uitbracht.

Massive Attack in de HMH. Beeld Anjali Ramnandanlall

De jaren negentig waren een muzikaal geweldig tijdperk. Of het nou ging om britpop, dance, grunge of rap, overal knetterde het van de creativiteit. En heel mooi: naar bijna al die muziek van toen valt nu nog heel goed te luisteren. Ook naar triphop, de muzikale stroming die ontstond in het Engelse Bristol en waarvan de groep Massive Attack het vlaggenschip was.

Hiphopbeats in slow motion, een bas die deed denken aan reggae, elektronische zweefgeluiden en soulvolle vocalen waren de voornaamste ingrediënten van de sound van Massive Attack. De drie albums die de groep in de jaren negentig uitbracht, zijn klassiekers. In het trip­hopgenre, maar ook ver daarbuiten. Draai ze en je bent, zonder dat de muziek ook maar enigszins verouderd aandoet, weer terug bij 'toen'.

Geen nostalgie
Maar de veertigers die uit nostalgische overwegingen naar het concert van Massive Attack zijn gekomen, zijn in de Heineken Music Hall geheel aan het verkeerde adres. De nadruk ligt bij het concert op het repertoire dat de groep na de jaren negentig uitbracht. Groot was hun productie niet de afgelopen vijftien jaar, maar op de twee albums die in die tijd verschenen, zette de groep grote stappen. De eerder zo relaxte muziek werd donker en vooral politiek.

Politiek is ook de rode draad bij het Amsterdamse optreden, dat opent met United Snakes. Wie die 'slangen' zijn, wordt duidelijk op het videoscherm achter het podium, waarop in razend tempo logo's van multinationals voorbijschieten. Is het speciaal voor deze avond dat er nogal wat Nederlandse bedrijven tussen zitten?

Wat: Massive Attack
Wanneer: 25/02
Waar: Heineken Music Hall

Zeker wel speciaal voor ons zijn de Nederlandse teksten die de rest van de avond op het scherm voorbij komen: feiten over vluchtelingen, de uitputting van de aarde, armoede en nog veel meer ellende. En dan ineens de mededeling: 'Georgina Verbaan is weer vrijgezel'. De muziek klinkt ondertussen zwaar, hard en meestal traag. Dieper dan vanavond lijken basgeluiden niet te kunnen zijn.

Donker
De muzikanten doen hun werk grotendeels in het donker. Worden ze belicht, dan zie je vooral silhouetten. Wie met eigen ogen wil vaststellen dat tussen die lui ook Robert Del Naja en Daddy G staan, de kernleden van de groep, moet zich daarvoor tot dichtbij het podium worstelen.

Het concert is al een uur op weg als met Teardrop een nummer van het 'oude' Massive Attack klinkt. Op het album Mezzanine werd het gezongen door Elizabeth Fraser van Cocteau Twins. Live worden bij Massive Attack tegenwoordig de vrouwenvocalen verzorgd door Martina Topley-Bird, ooit de vaste zangeres van Tricky (over de nineties gesproken).

Voor de mannenzang is er als vanouds Horace Andy, de reggaezanger met de mooi bibberige stem. Maar in de toegiften zingen ook de drie hip­hoppers van voorprogramma Young Fathers mee, zoals ze dat ook deden op de onlangs verschenen EP Ritual spirit. Meerstemmige zang, het geeft de sound van Massive Attack een nieuwe, spannende draai.

Maar onverminderd meeslepend klinkt helemaal aan het einde van het optreden ook nog altijd Unfinished Sympathy, het nummer waarmee de groep 25 jaar geleden (oef) doorbrak.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden