PlusAchtergond

Geen ironman? Deze sporters bedachten een eigen uitdaging

Wat doe je als duursporter als er door corona geen wedstrijden zijn? Eigen uitdagingen bedenken. Jaap Schilperoort (43) zwom, fietste en rende een rondje door de polder.

Jaap Schilperoort komt over de finish na zijn ‘privé-ironman’.Beeld Dingena Mol

Zijn moeder loopt rond met een zak stoepkrijt, zijn vrienden drinken een glas wijn op het terras van restaurant De Voetangel in de polder tussen Ouderkerk aan de Amstel en Abcoude, heel ontspannen allemaal. Aan de overkant, bij een ophaalbrug over de Angstel, is het eindpunt. Daar ­oefenen een neef en nichtje de finish alvast. Ze houden een rood-wit lint over de weg. “Gewoon laten vallen straks,” zegt hun vader. “Hij moet niet struikelen.”

‘Hij’ is Jaap Schilperoort, kinderarts in het OLVG, die ­anderhalf jaar voor de ironman trainde, zijn eerste. Een paar weken voor de grote dag in het Italiaanse Cervia werd die afgelast, en zijn maat haakte ook al geblesseerd af. ­Allemaal erg jammer, maar voor een man als Schilperoort geen halszaak. Hij rent deze zaterdag in september ­gewoon een privé-ironman: een stuk zwemmen in de ­Waver, een zijtak van de Amstel, dan elf keer een ‘Rondje Hoep’ van elf kilometer op de fiets en ten slotte vier rondjes van tien kilometer door de polder.

Vreugdekreten

Waar is het misgegaan met die jongen? Moeder Els Schilperoort: “Ik denk, bij de geboorte. Hij is altijd al heel ­levenslustig geweest.”

Zijn vrienden, even verderop aan het bier, noemen het liever ‘bloedfanatiek’. Martin Groenewold: “Jaap wil altijd de hoogst haalbare uitdagingen in zijn leven. Hij deed niet één universitaire studie, hij deed er drie.” En Steffen Greup: “Een ironman is al randje van gek.”

Het is 19.00 uur geweest. In de verte komt Schilperoort aan, een kleine posse om hem heen. Bij de finish wordt een spandoek met ‘Finish’ omhooggehouden. “Japie! Japie!” roept zijn moeder.

Twee armen in de lucht en Schilperoort rent door het rood-witte lint. Onmiddellijk daarna doet hij wat elke duursporter dan als allereerste doet. Hij kijkt op zijn stopwatch: 11 uur, 40 minuten en 20 seconden. Hij is niet ontevreden. Daarna heeft hij nog kracht over voor enkele vreugdekreten.

Daar komen de glazen champagne, en nog meer vreugdekreten. En een high five voor alle aanwezigen. Er zit nog opmerkelijk veel energie in Jaap Schilperoort.

“Moet ik nu speechen, of hoe gaat dat?”

Die man had nog kunnen doorrennen tot Utrecht.

Schilperoort, die naast zijn werk 13 uur per week traint, dankt zijn moeder en vooral zijn vriendin Ankie die elke keer weer dat gezeur over die ironman moest aanhoren. “En tegen de rest van het zooitje: ­bedankt! Zullen we een biertje gaan halen? Maar ik moet eerst nog even de pers te woord te staan. Vervelend, maar het hoort erbij, hè.”

Blijven trainen

Even later zit hij na te genieten aan een terrastafeltje, ­inderdaad met een biertje. “Dit haalt een hoop jus die je denkt te missen wel terug. Hier staan 35 vrienden me aan te moedigen, in plaats van 5 in Italië. Dat maakt een hoop goed.”

Toch even een vraag: wat bezielt hem in hemelsnaam? Grote grijns: “Misschien is het een vervroegde midlife-­crisis. Ik vind fietsen best leuk en de marathon van New York is ook prima, maar die heb ik al gedaan. Dan zoek je een nieuwe uitdaging, en de ironman is het ultieme doel.”

Schilperoort hield er al vanaf maart rekening mee dat die niet door zou gaan. “Het was ingecalculeerde teleurstelling. Ik hield steeds een slag om de arm. Maar je moet al die maanden wel blijven trainen, vijf dagen per week. Dus ik wilde het sowieso doen, desnoods in mijn uppie in de polder.”

Dat deed hij: 1,5 uur zwemmen, 6,5 uur fietsen en ruim 4 uur hardlopen. Welbeschouwd een indrukwekkend ­ommetje door de Rondehoep, maar geen officiële ironman. “Mijn vrienden zijn nu nog onverwacht mild, maar met de tijd komt er onherroepelijk: ‘Zeg Jaap, jij hebt toch nog nooit een ironman gedaan?’ Dat hoort erbij.”

Sophie Geelen (31).Beeld Privé

Sophie Geelen (31), partner bij Cnote Customer Experience, trainde voor het EK halve triatlon in Slowakije. Om haar energie toch kwijt te raken, wilde ze dan maar naar Zweden fietsen.

“Ik ben een heel fanatieke amateur. Noem een sport, en ik heb het gedaan. Sinds twee jaar doe ik triatlon. Had ik dat maar geweten op mijn achttiende. Na mijn tweede wedstrijd stond ik al op het podium, het smaakte naar meer.

Voor het EK is Yvonne van Vlerken me gaan coachen. Dat is alsof je met Ronald Koeman werkt. Ik heb twee maanden geknald, en toen liep dat door corona in de soep. Dat was een supergrote teleurstelling, maar het is niet dat ik drie dagen onder een dekbed heb gelegen. Ik ben ook gewoon blijven trainen, maar je mist toch de spanningsboog naar een wedstrijd.

Eigenlijk vind ik het best een beetje flauw dat het niet doorging. In het water spreidt het zich meteen, tijdens het fietsen is er ook genoeg afstand en tijdens het hardlopen ligt het veld al uit elkaar. Er doen vaak niet meer dan 2000 mensen mee, geen 60.000 zoals bij een marathon.

Ik moest toch mijn energie kwijt, dus ik zocht een nieuwe uitdaging. Ik wilde in mijn eentje op een gravelbike naar Zweden fietsen. Een vriendin woont in Zweden, je kunt daar allemaal prachtige paadjes volgen. Maar eind juli ging ik door mijn enkel. Gewoon, tijdens het warmlopen bij het Olympisch Stadion: op drie plekken mijn enkelbanden gescheurd. Mijn eerste gedachte was: dit is goed mis. Mijn tweede gedachte was: wat ben ik blij, stel je voor dat het EK half augustus wel was doorgegaan.”

Marc Wiewel (58)Beeld Frank Schoevaart

Marc Wiewel (58), renner voor het goede doel, zou zijn Big Six voltooien, maar de marathon van Boston ging niet door. Daarom rende Wiewel maar van de Dappermarkt naar Amersfoort, ook 42 kilometer.

“Op mijn vijftigste heb ik mijn eerste marathon gelopen. In 2015 liep ik de New York City marathon, en daarna die van Tokio, Chicago, Londen en Berlijn, allemaal om geld in te zamelen voor Kika. Ik hoefde alleen Boston nog voor de Big Six, maar ik werd uitgeloot. Dit jaar had ik een startbewijs, maar in april werd het uitgesteld.

Ik had juist zo goed getraind, voor mijn doen. Als je mijn hardloopstatistieken bekijkt, zie je dat ik vooral fondsenwerver ben. Ik ben van nature geen ­langeafstandsloper.”

Op 14 september werd de marathon van Boston uiteindelijk virtueel gelopen. Ik liep met mijn trainingsmaatje Cindy vanaf de Dappermarkt naar haar woonplaats, Amersfoort. Dat is ook weleens leuk, een marathon 50 meter van je huis beginnen. Normaal heb je een jetlag.

Ik heb nu met de Big Six 91.000 euro opgehaald voor Kika, waarvan 23.000 euro voor de virtuele Boston marathon. De opbrengst uit een veiling en een benefietdiner komen nog. Ik ga ervan uit dat de echte marathon in Boston ook in 2021 niet doorgaat, maar ik heb daar niet zo’n last van, ik blijf lekker lopen. Wat is een marathon vergeleken met het leed dat veel mensen overkomt, alleen al in de horeca of in de evenementenbranche? Ik heb ook oog voor anderen. Daarom zet ik me in voor het goede doel. Het lopen van een marathon is al zo’n egoding.”

Ironman

Een klassieke, ofwel hele triatlon bestaat uit drie volwaardige duursportwedstrijden achter elkaar: eerst 3,8 kilometer zwemmen, dan 180 kilometer fietsen en ten slotte een hele marathon, 42,2 kilometer.

In de jaren twintig van de vorige eeuw werden in Frankrijk al triatlons georganiseerd, maar de sport kreeg pas wereldwijde bekendheid na een ­triatlon op Hawaï in 1978, genaamd Ironman Hawaï.

Sinds 2000 staat de triatlon op het programma van de Olympische Spelen, maar dan met zogenaamde olympische afstanden: 1,5 kilometer zwemmen, 40 kilometer fietsen en 10 kilometer hardlopen. Indrukwekkend, maar geen ironman.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2020 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden