James Worthy Beeld Agata Nowicka

Game of Thrones is pas een paar uurtjes dood

Plus

Ik kijk voor de laatste keer naar de aftiteling. De namen vliegen voorbij. Ik hoop dat de letters de leegte kunnen vullen, dat het onvulbare gat gevuld kan worden, maar het lukt niet. Ik kijk de steile diepte in. Maar niet te lang. Een uitspraak van Nietzsche echoot rond in mijn hoofd: ‘Wanneer je te lang in de afgrond kijkt, begint de afgrond ook in jou te kijken.’

Het gat is zo groot dat het zich verveelt. Ik kan het horen gapen.

Een gevoel van schaamte maakt zich van me meester. Ik kan mijn hart voelen blozen. “Het is maar een serie,” fluister ik, terwijl ik mijn laptop dichtklap. Het is maar een serie.

Ik ken dit gevoel maar al te goed. Ik voelde het ook na de laatste aflevering van The Sopranos. En die van ­Dexter. En die van Boardwalk Empire. Breaking Bad. The Wire. Six Feet Under. Girls. Californication. The Newsroom. En na het einde van Banshee voelde ik het ook. Het uit moeten zwaaien van televisieseries is het nieuwe liefdesverdriet.

De series zijn te goed geworden. Soms zijn ze zelfs ­beter dan mensen. En als een serie dan opeens is afgelopen, begint het rouwen. Of Game of Thrones de beste serie ooit is, durf ik nog niet te zeggen. De serie is pas een paar uurtjes dood. Eerst begraven, dan ophemelen.

In 4 havo ben ik op werkweek naar Polen gegaan. Van de week zelf weet ik niet heel veel meer, maar ik weet wel nog hoe ik me voelde toen ik weer thuis was. Eenzaam. Ik wist heel goed dat ik die week nooit meer over zou kunnen doen. Weken passen helaas niet onder de deksel van een kopieerapparaat. Ik zat die dag op mijn kamer. Afgezonderd. Alle boten ter wereld waren gezonken en ik was een eiland.

Het is maar een serie. Ik blijf het herhalen, maar ik weet dat het veel meer is. Game of Thrones is een vriend. Een vriend begraven is nooit leuk. En natuurlijk was het laatste seizoen van onze vriendschap ietwat voorspelbaar, maar voorspelbaarheid is niet altijd de vijand. Kennis maakt voorspelbaar. Als je iemand te goed kent, als je een wetenschap van iemand hebt gemaakt, maak je het voor die persoon vrijwel onmogelijk om je nog te kunnen verrassen. Dit is nu eenmaal de prijs die we moeten betalen voor aanbidding. Iets of ­iemand als je broekzak kennen, is pure bewondering, maar bewondering verandert vaak al snel in de demper van spontaniteit.

Nog nooit heb ik de Bijbel gelezen, maar Game of Thrones voelt voor mij aan als een soort verfilming van de Bijbel. Macht, leugens, meedogenloosheid. Iedereen heeft een broertje dood aan broederschap. En dan de wraak. Die heerlijke wraak. De echte zuurstof van de mens. Niet liefde maar vergelding zorgt ervoor dat we willen blijven ademen.

Ik kijk voor de laatste keer naar de aftiteling. Of misschien komt de serie ooit nog terug. Nee, alles wat mooi is, is geen boemerang.

En als het wel terugkomt, is het meteen niet mooi meer. Gemis en hunkering zijn de beste conserveringsmiddelen.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden