Ga maar vast een visje bakken

Spanje, het derde wijnland ter wereld, heeft het heel lang niet van wit moeten hebben. Tenminste, niet van het soort wit dat door wijnliefhebbers begeerd wordt. Alledaagse slobber is er in overvloed natuurlijk. Van de airén, de meest aangeplante druif in Spanje - en naar verluidt ook ter wereld - wordt simpele vino de mesa, tafelwijn, gemaakt. Meer heeft de druif ook niet in zijn mars.

Dan is ook de viura populair bij de massaproducenten. Niet alleen heeft hij een dubbele naam (de druif bedient zich tevens van het alias macabeo), hij speelt tevens een dubbelrol. Zo verwerken de Catalaanse cavamakers 'm - samen met de xarel-lo en de parellada - tot schuimwijn. Maar in Navarra en Rioja mag de viura alleen de bühne op in de voorstelling Stil wit. Een solo-optreden dat wel volle zalen trekt, maar alleen met liefhebbers van 'een keurige wijn'. Inmiddels mag in beide regio's trouwens ook met chardonnay gewerkt worden, maar de inzet van deze international leidt eveneens niet tot grote beroering onder de connaisseurs.

Eigen druiven dan maar weer? De merseguera bijvoorbeeld. Komt niet verder dan supermarktwit van de onderste plank. En de al eerder genoemde parellada blijkt niet veel ambitieuzer. Nee, voor echt 'groot' wit moeten we richting de speciaalwijnen. Zoals sherry bijvoorbeeld, gemaakt van de palomino. Of het rijke, donkere zoet waar de pedro ximénez (PX) voor tekent. Helaas voor Spanje zijn dat nu juist weer geen wijnen die bijdragen aan een reputatie als 'modern' wijnland. Sherry en PX worden toch echt een beetje als 'old school' gezien.

Bovendien beschouwt de hedendaagse drinker de eerst genoemde niet als wijn, alle communicatie-inspanningen van de pr-bureaus ten spijt die graag zien dat wij geen sherry meer bestellen maar een 'vino de Jerez'. Dan is PX natuurlijk een toetjeswijn en die slaan we nimmer in grote hoeveelheden achterover. En dan zijn beide wijnen standaard ook nog eens uitgevoerd met een stevig alcoholpercentage (boven de vijftien procent), net nu de vraag naar wijnen met een lager alcoholpercentage toeneemt.

Nu is Spaanse wijnindustrie niet achterover gaan leunen. Behalve indrukwekkend rood moest toch ook dito wit gemaakt kunnen worden? En het liefst natuurlijk met autochtone druiven, de manier om onderscheid en eigenheid mee te creëren.

Eerst richtte de aandacht zich op Rueda, de wijnstreek in het noordwesten net onder Valladolid. Daar leed de plaatselijke verdejodruif al duizend jaar een slaperig bestaan. Totdat Marqués de Riscal uit Rioja in de jaren zeventig Rueda introk en de verdejo wist te transformeren van een slome, saaie, lobbige bleekneus tot een pittige, opwindende en energieke blanco. De successtory is inmiddels genoegzaam bekend. Rueda is hét witte wijngebied van Spanje geworden. Met de laatste jaren exporttoename van soms wel honderden procenten. Puntje van zorg: het managen van de groei. Ik krijg namelijk steeds regelmatiger matige Rueda's op de proeftafel. Haastig klaargestoomd om met een laag prijskaartje de supermarktbezoeker te verleiden. Veelal ging het hier dan overigens wel fiftyfifty blends van verdejo en viura. En dat zijn vaak niet de fraaiste.

Wat duurder, maar vaak ook veel lekkerder zijn de pure verdejo's. Zoals de Tramoya 2006. Zacht en toch strak. Rijpe granny smith, een vleugje abrikoos zorgt voor wat ronde vulling, kruisbes, witte bessen, groene kruidigheid, limoen en wat roze peperkorreltjes. (¿ 7,50). Een wijn zoals de Marqués 'm ooit bedoeld moet hebben.

En heeft u nog budget? Maak dan een uitstapje naar Rias Baixas aan de kust van Galicië, net boven de noordgrens met Portugal. Heeft sedert 1988 denominación de origenstatus en is zonder meer Spanjes tweede witte wijnbouwgebied van allure.

Neem dan vooral een fles Aires de Arosa 2006 (¿ 9,00) mee. Gemaakt van de albariño. Een snerpend frisse witte die doet denken aan een citrusrijke riesling, met perzik, honing en wat ziltigheid. Ga maar vast een visje bakken. (HAROLD HAMERSMA)

Wijnhandel de Logie
Beethovenstraat 27
020-662 62 08

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden