PlusMijn Amsterdam

Fotograaf Peggy Kuiper: ‘Ik ben echt een saaie doos, haha’

Fotograaf Peggy Kuiper (34) begon in 2019 met schilderen en is nu in gesprek met galeries in New York en Londen. Ze ­wandelt graag met hond Balou in het Amsterdamse Bos en koopt ­mannenbloezen op de Noordermarkt.

Peggy Kuiper: ‘Bij een kunstenaar denk je misschien: die doet drugs en drinkt veel, maar wat dat betreft ben ik een saaie doos.’ Beeld Nina Schollaardt
Peggy Kuiper: ‘Bij een kunstenaar denk je misschien: die doet drugs en drinkt veel, maar wat dat betreft ben ik een saaie doos.’Beeld Nina Schollaardt

Eerste keer in Amsterdam

“Ik kwam hier negen jaar geleden wonen en weet nog dat ik van mijn oude werk in de Spinhuissteeg naar huis liep, verrast om me heen keek en dacht: jezus, iedereen flirt! Niet per se met mij, maar gewoon met elkaar, zowel mannen als vrouwen. Een heel leuke kennismaking met de stad.”

Park

“Het Amsterdamse Bos, dat is net een park. Sinds twee jaar heb ik mijn hond Balou, die ik soms wel vijf keer per dag uitlaat. Hij gaat overal mee naartoe en is echt mijn maatje. Elke ochtend gaan we twee uur wandelen, dan pak ik de auto naar het bos of de duinen bij IJmuiderslag.”

Het Amsterdamse Bos. Beeld Nina Schollaardt
Het Amsterdamse Bos.Beeld Nina Schollaardt

Mijn buurt

“Ik woon aan de Jacob van Lennepkade, in een oude houtwerkplaats annex garage. Een heel fijne, rustige plek, waar veel creatieve mensen wonen. Iedereen kent elkaar, op straat maakt iedereen een praatje en de buren halen suiker bij elkaar.”

Markt

“De Noordermarkt, en dan op maandagochtend. Dat is voor mij een nieuwe ontmoetingsplek geworden in coronatijd. Als ik ernaartoe ga, kom ik er altijd bekenden tegen. En je hebt er veel mooie vintage ­kleding, daar word ik heel gelukkig van. Meestal kom ik dan thuis met tweedehands mannenbloezen, die draag ik bijna elke dag. Ik ga ook weleens naar Marbles, We Are Vintage in de Kinkerstraat en ­Vintage 2.0 in de Spaarndammerstraat.”

Legendarische Amsterdammer

“Anthon Beeke, bij wie ik stage liep in 2009. Hij was meer kunstenaar dan grafisch ontwerper, bekend van zijn naakt-alfabet. Ik zag hem als voorbeeld. Hij was briljant, maar ook grof, vulgair soms, en had de geweldigste verhalen. Van hem heb ik meer geleerd dan op de hele kunstacademie. Hij was heel autonoom, dat wilde ik ook zijn. Daarom heb ik in 2013 mijn baan opgezegd en mezelf leren fotograferen door YouTube-filmpjes te kijken. Twee jaar geleden ben ik gaan schilderen, omdat ik eens iets wilde maken dat helemaal uit mezelf kwam. Dat is een beetje uit de hand gelopen: ik doe niets anders meer.”

Koffietent

“Trakteren, in de Jan Pieter Heijestraat. Daar heb ik heel veel leuke mensen ontmoet die nieuwe vrienden zijn geworden. Als je je koffie op dat bankje voor de deur opdrinkt, komt er altijd wel iemand naast je zitten voor een praatje.”

Trakteren in de Jan Pieter Heijestraat Beeld Nina Schollaardt
Trakteren in de Jan Pieter HeijestraatBeeld Nina Schollaardt

Voertuig

“Dat was mijn motor. Vroeger ging ik altijd bij m’n pa achterop, dat vond ik heel leuk. In 2017 haalde ik mijn motorrijbewijs, geïnspireerd door een vriend die veel motorreed. Ik vond het heerlijk, die vrijheid, en nam dat ding overal mee naartoe. Tot die vriend omkwam bij een motor­ongeluk. Daardoor werd ik geconfronteerd met hoe kwetsbaar je eigenlijk bent op zo’n motor. Sindsdien rijd ik niet meer lekker. Met heel veel pijn in mijn hart heb ik besloten dat ik ’m weg ga doen.”

Mooiste kunstwerk

“Die grote muurschildering van Keith Haring op het koelhuis van het Food Center Amsterdam. Het is uitgesproken en dat grote fabeldier heeft iets kinderlijks. Een mooi contrast met die grauwe omgeving.”

De muurschildering van Keith Haring op het koelhuis van het Food Center Amsterdam. Beeld Nina Schollaardt
De muurschildering van Keith Haring op het koelhuis van het Food Center Amsterdam.Beeld Nina Schollaardt

Uitgaan

“Dat mis ik niet echt. Bij een kunstenaar denk je misschien: die is wild, doet drugs en drinkt veel, maar ik ben wat dat betreft echt een saaie doos, haha. Ik hou niet van drukte en heb me altijd ongemakkelijk gevoeld in groepen. Ik ging wel graag naar The Golden Brown Bar. Een hapje eten en dan wat langer blijven hangen.”

Werkplek

“Ik heb veel geluk gehad met het atelier dat ik sinds anderhalf jaar antikraak huur in het Museumkwartier. Het is een oude balletstudio en boven en beneden werken vrienden van me, supergezellig. Elke dag sta ik daar als een bezetene te schilderen. Sinds een jaar verkoop ik ook. Via Instagram is mijn werk opgepikt door kunstkenners in de VS. Grappig hoe dat gaat. Laatst kreeg ik een mailtje en googelde ik de afzender: was het de regisseur van de Netflixserie The End of the F***ing World! Ik ben ook in gesprek met galeries in ­Londen en New York die mijn werk willen exposeren, maar er is nog niets concreet.”

Dansen

“Dat heb ik tot mijn 17de ge­daan. Als basis had ik klassiek ballet, maar ik deed van alles: freestyle, jazzballet, buikdansen. Toen ik me jaren geleden inschreef bij Amsterdam Dance Centre hoopte ik op niveau te kunnen beginnen, maar van mijn oude conditie was weinig over. Bij dansen voel ik nul gêne. Ik doe het rustig in mijn eentje op een huisfeest. En op de oude balletvloer van mijn atelier, natuurlijk.”

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden