Fons mag niets te weten komen

Hans Dekkers: Lady Di en de verwildering
Contact, 19,95.

Hans Dekkers (1954) is een Nederlandse schrijver die gestaag doorschrijft aan een oeuvre dat op zijn minst opmerkelijk kan worden genoemd. Het grote publiek of de jury's van prijzen laten nog even op zich wachten. Maar is dat belangrijk? Vanuit persoonlijk financieel oogpunt van een auteur natuurlijk wel, maar publiek en jury's hebben toch de neiging de literatuur op een ongezonde wijze te versmallen - schrijvers die echt goed zijn, lijken als vanzelfsprekend uit de boot te moeten vallen.

Dekkers is zo'n auteur; ik lees hem graag. Maar daar schiet Dekkers niet zo veel mee op, meer mensen zouden hem graag moeten lezen.

Lady Di en de verwildering is de titel van zijn vijfde roman. Ook publiceerde hij verhalen, poëzie en de tekst van een toneelstuk. Dekkers' ontwikkeling lijkt daarbij meer en meer een verhalende kant op te gaan. Het experiment was van begin af aan een element van zijn werk, maar Lady Di en de verwildering is tot op zekere hoogte een wonder van begrijpelijkheid en toegankelijkheid.

Waarmee niet gezegd is dat het een gemakkelijke roman is. Er staan nogal wat stukken in die onrustig stemmen. Zo is er een Lolita-achtige verhaallijn: oudere man wordt verliefd op en dóét het uiteindelijk ook echt met een wel heel jong meisje.

Dekkers laat zijn roman in de vier delen ervan door verschillende vertellers vertellen - en ook bínnen een deel wisselt het gezichtspunt soms. Dat is wel vaker vertoond en doet misschien zelfs een beetje ouderwets aan. De gedachte is meestal dat je laat zien dat iedereen zo z'n eigen kijk op iets heeft en dat mensen die je goed meende te kennen, grote geheimen voor je kunnen hebben.

Dat is bij Dekkers inderdaad het geval.

De roman begint met Fons, die geobsedeerd is door de dood van Lady Di in 1997. In het verlengde hiervan legt hij een fascinatie aan de dag voor snelle auto's. Die Fons is op een geestelijke manier op de vlucht voor iets, denk je dan al gauw, en dan kom je niet bedrogen uit: zijn vriendin Marcella heeft om voor hem onbegrijpelijke redenen zelfmoord gepleegd. Fons komt er niet achter waarom ze dat heeft gedaan.

Wij als lezers komen in de delen die volgen, meer te weten, want niet alleen laat Dekkers een oude universitaire docent van Marcella aan het woord, een man die voor haar wel meer blijkt te zijn geweest dan een docent, ook Marcella zelf ontpopt zich als één van de vertellers. Haar voornaamste inzet lijkt overigens de volgende te zijn: 'Fons mag hier nooit en dan ook nooit iets over te weten komen.'

Ze heeft inderdaad nogal wat te verbergen: een sm-achtige relatie buiten Fons om en het feit dat haar ouders actieve RAF-leden waren.

Het is duidelijk dat Dekkers veel overhoophaalt, zoals hij dat in eerdere boeken ook deed. Intrigerend daaraan is in elk geval dat het persoonlijke leven van zijn personages opmerkelijke verbanden aangaat met de politieke wereld om hen heen. Daarbij schakelt Dekkers gemakkelijk heen en weer tussen het revolutionaire Nijmegen van de jaren zeventig van de vorige eeuw en de complottheorieën die zijn ontwikkeld rond de dood van de prinses die zo dicht bij het volk stond.

Dat alles doet hij in een soepele stijl. En dat is het opmerkelijkst: als je het boek uit hebt, heb je tóch niet het gevoel dat het allemaal te veel is geweest. Aan het eind zijn weliswaar niet alle raadsels opgelost - niet voor Fons en ook niet voor de lezer - maar het is wel precies mooi geweest zo.

Ik dacht: dit alles gaan we even rustig herkauwen. (ARIE STORM)

null Beeld
null Beeld
Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2022 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden