Plus

Fischers Lord of the Flies is een sterke eigentijdse versie van de klassieker

Fischers Lord of the Flies is een catchy en eigentijdse versie van Goldings leeslijstklassieker en bevat bovendien sterk spel van de tien jonge acteurs.

'Milieuvervuiling en klimaatverandering zijn onderdeel van de enscenering geworden' Beeld NTJong

The Terrible Disease of Being Human, dat was wat William Golding wilde laten zien in zijn robinsonade Lord of the Flies (1954). In de dystopische roman crasht een vliegtuig met schooljongens op een onbewoond eiland waarna beschaving en onschuld het afleggen tegen oerdriften en geweld. In elke mens schuilt een beest, of zoals een van de jongens het zegt: "Eén harde landing en we veranderen in een stel primitieve apen."

Lang gold Goldings roman als een leeslijstklassieker, en met een kijk­cijferhit als Expeditie Robinson mag je verwachten dat het boek nog altijd aanspreekt. Bij die gedachte haakt regisseur Noël Fischer slim aan met haar toneelbewerking bij NTJong, een samenwerking met De Veen­fabriek. Op haar eiland staan videocamera's waarvoor de jongens zich rechtstreeks tot het publiek richten.

"Wij gaan hier dingen meemaken," zeggen twee van hen aan het begin met glinsterende ogen. En: "Als je ons niet liket of subscribet: twee dikke plakken stront in je nek."

In de vertaling van Jibbe Willems klinkt het allemaal lekker catchy en eigentijds, versterkt door het op­zwepende drumspel van Antoine Josselin. Ook van deze tijd: het decor. Goldings onbedorven eiland is getransformeerd tot een giftige berg rotzooi vol aangespoeld plastic.

Brallen
Milieuvervuiling en klimaatverandering zijn onderdeel van de enscenering geworden. Tegen die achtergrond gaan de jongens de strijd aan: om de macht, om het leiderschap. Waren Goldings personages pre­pubers, nog niet bezig met seks, ­Fischer schroefde de leeftijd op en laat ze brallen en tongen in een hoekje. In de geweldsorgie die volgt lijkt zelfs sprake te zijn van verkrachting.

Lord of the Flies, 12+

Door NTJong en De Veenfabriek
Gezien 17/3, Den Haag

Nee, vrolijk is het niet, wat hier gebeurt. Goldings slot, waarin de volwassenen terugkeren en de verwilderde jongens in een oogwenk veranderen in de keurige kinderen die ze ooit waren, liet Fischer niet voor niets achterwege. Dit is wat je krijgt als de beschaving wegvalt, pepert ze haar publiek in: een bende losgeslagen woestelingen. Mooi dat ze daarbij een toon aanslaat die de duisterheid lange tijd compenseert.

Natte bamischeet
Fischers Lord of the Flies is soms ronduit geestig, met dank aan het sterke spel van de tien jonge acteurs. Stuk voor stuk zijn ze vertegenwoordigd: de meelopers, de buitenstaanders, de zonderling die al snel tot pispaal verwordt.

Mattias Van de Vijver en Bram Suijker zijn aan elkaar gewaagd als de jongens die een greep doen naar het leiderschap: de één verzoenend, aftastend, een bouwer; de ander slechts geïnteresseerd in wapens en macht. Ook hier is de actualiteit niet ver weg.

Naast hen speelt Phi Nguyen een aandoenlijke rol als brildragend betwetertje dat hakkelend pleit voor inachtneming van de regels. Rukwind, schaamhaar, natte bamischeet, repliceren de anderen. Hij is het tweede slachtoffer dat sterft.

"Het is een spel," probeert een van hen de moorden later te rechtvaardigen. "Een spel op leven en dood, maar het blijft een spel." Zijn aarzelende stem verraadt dat hij het zelf ook niet gelooft. The nature of the brute heeft definitief gewonnen.

Lord of the Flies op 28, 29 en 30 maart in de Stadsschouwburg

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden