Plus Interview

Film­maker Pablo Trapero: ‘Zeker, Argentinië heeft zwarte bladzijden’

Pablo Trapero: ‘Argentinië heeft zwarte bladzijden in zijn geschiedenis.’

Na filmfestivalhit The Clan komt de Argentijnse film­maker Pablo Trapero opnieuw met een familiedrama. La Quietud (‘de stilte’) gaat over de relatie tussen zussen Mia en Eugenia, die herenigd worden als hun vader een beroerte krijgt.

Mia en Eugenia lijken sprekend op elkaar. Hoe heeft u deze rollen gecast?

‘Vanaf het begin wist ik dat de gelijkenis tussen de twee zussen één van de hoofddoelen van dit project was. Ik heb de film specifiek geschreven voor Martina Gusman en Bérénice Bejoin [Mia en Eugenia], en de plot is losjes geïnspireerd op het leven van de actrices.’

‘Lijken Martina en Bérénice van zichzelf al erg op elkaar, met behulp van make-up, kleding en handig camerawerk konden we hun gelijkenis nog versterken. Daarmee wordt een spiegeleffect gecreëerd.’

‘De zussen hebben een symbiotische relatie. In het begin hebben we het bewust moeilijk gemaakt om ze uit elkaar te houden. Zo worden ze op dezelfde manier geïntroduceerd, geschoten vanaf de achterkant.’

De film gaat niet alleen over de relatie tussen de twee zussen. Hoe heeft u alle verhaallijnen in één verhaal verweven?

‘De zussen vormen de kern van de film, maar ze zijn verbonden door hun moeder, de matriarch van het gezin. Zij heeft de sleutelrol. Haar verleden beïnvloedt de relatie tussen de twee. Maar het is niet alleen haar persoonlijke verleden dat uitwerkt in de familierelaties, het is ook het verleden van Argentinië en daardoor wordt de film breder getrokken dan alleen dit gezin.’

Is historische context belangrijk bij het maken van films?

‘Zeker, Argentinië heeft zwarte bladzijden in zijn geschiedenis. Het is onmogelijk om een dergelijke film te maken zonder deze geschiedenis erbij te betrekken. Die beslaat niet alleen de verdwijningen die plaatsvonden tijdens de dictatuur, maar ook het stelen van eigendom, waaronder landgoed. Dit alles heeft uitwerkingen op het heden, ook al is de huidige generatie daar niet van bewust.’

Niets is wat het lijkt in de film. Hoe heb je deze atmosfeer van schone schijn gecreëerd?

‘Enerzijds is dat te danken aan de acteurs. Ik werkte met een geweldige cast die de sudderende geheimen goed over kon brengen. Anderzijds is dat door het productieontwerp en het camerawerk.’

‘Het landgoed is ook een karakter in de film en legt stilletjes de verborgen geheimen bloot. Denk bijvoorbeeld aan de naam van het landgoed: La Quietud (De stilte). Wordt het zo genoemd omdat het huis inderdaad zo stil is, of omdat het om stilte schreeuwt? Of het ironisch is weet ik niet. Argentinië heeft veel van deze landgoederen en de meeste hebben – geloof het of niet – namen als vrede, rust, stilte, kalmte. Ondanks de geschiedenis die veel van deze landgoederen kleurt.’

Wat is de rol van de soundtrack in deze film?

‘Behalve dat hij van esthetisch belang is, gebruik ik de muziek om aanwijzingen te geven over het gezin. Bijvoorbeeld wanneer de drie vrouwen een gesprek voeren in het donker en de muziek dat gesprek becommentarieert. Er zit absoluut zwarte humor in de film. Dat krijg je als je melodrama en surrealisme mixt.’

Lees ook het oordeel van onze recensent: Serene stilte verbergt geheim in La Quietud. 

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright. Linken kan altijd, eventueel met de intro van het stuk erboven.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2019 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden