Amsterdammer helpt Amsterdammer

Fatima: ‘Er werd in mijn thuisland op me gejaagd, ik moest daar weg’

Na veel omzwervingen wil Fatima maar één ding: tot rust komen en zich settelen met haar kinderen. Een opknapbeurt van haar huurwoning, die in slechte staat verkeert, zou helpen. Kosten: 600 euro.

Fatima: ‘Ik wil dat mijn kind een plek heeft waar het zich thuisvoelt en zich kan concentreren op het schoolwerk.’  Beeld Eva Plevier
Fatima: ‘Ik wil dat mijn kind een plek heeft waar het zich thuisvoelt en zich kan concentreren op het schoolwerk.’Beeld Eva Plevier

‘Mensen stellen weleens de vraag waar je jezelf over vijf jaar ziet, of over tien jaar. Ik heb geen idee. En ik durf me er ook geen voorstelling meer van te maken,” zegt Fatima in een buurtcentrum in Oost, waar ze vrijwilligerswerk doet. Omdat Fatima te maken heeft gehad met huiselijk geweld, wil ze uit veiligheidsover­wegingen onherkenbaar blijven in de krant. “Het lot heeft mijn leven volledig overgenomen en zonder mijn toestemming van koers veranderd. Alles is anders gegaan dan ik me had voorgesteld, dan ik had gehoopt.”

Fatima werd geboren in Noord-Afrika en groeide op aan de Middellandse Zee. “Wij hadden een grote familie en ik was gelukkig. Mijn familie was ongelooflijk belangrijk voor mij,” zegt ze. “Als mijn vriendinnen tripjes boekten, zegde ik altijd op het laatste moment af, omdat ik niet weg wilde bij mijn familie.”

‘Wie stilzit, gaat nadenken’

Vooral Fatima’s vader speelde een belangrijke rol in haar leven. “Hij zei altijd: ‘Ik kan niet ’s ochtends mijn koffie drinken, als mijn dochter niet naast mij zit.’ Ik heb hem geen gedag kunnen zeggen, wat mij veel pijn doet.”

Door grote politieke onrust in haar thuisland en omdat Fatima voor de overheid werkte, moest zij in 1998 haar thuis verlaten. “Omdat ik ambtenaar was kon ik een visum aanvragen voor een land in Midden-Europa, maar toen ik de aanvraag deed, was ik zwanger en kon ik het kind nog niet op het visum laten zetten. Een week na de bevalling moest ik echt weg omdat er op me werd gejaagd, maar toen stond mijn zoon nog niet in mijn paspoort.”

Fatima kon haar kind daardoor niet meenemen het vliegtuig in en moest haar zoon achterlaten bij kennissen. “Toen dacht ik nog dat ik hem maximaal een halfjaar niet zou zien.”

Na een tussenstop in Midden-Europa kwam Fatima in Nederland terecht, waar ze vijf jaar van azc naar azc verhuisde en moest wachten op een verblijfsvergunning. “Die tijd was verschrikkelijk, omdat ik niks mocht doen. Ik kon me niet eens opgeven voor een cursus Nederlands of beginnen met inburgeren, omdat ik nog geen status had. En ik had net veel naars meegemaakt, maar kon geen afleiding zoeken. Wie stilzit, gaat nadenken.”

Na 15 jaar herenigd met zoon

In die periode kreeg Fatima een relatie met een man die in landelijk Noord woonde. “Ik voelde me nog steeds zo onveilig. Hij gaf me het gevoel dat hij me zou beschermen, maar het tegendeel bleek waar,” zegt ze. Fatima’s partner mishandelde haar, ze ontvluchtte de woning.

Bijna acht jaar na haar vlucht uit Noord-Afrika kreeg Fatima een woning in Amsterdam toegewezen. In die periode kreeg ze een nieuwe relatie, en een tweede zoon. Ondertussen was ze verwikkeld in een procedure bij de IND voor een hereniging met haar oudste kind. “Na al die tijd die met de procedures gemoeid was, oordeelde een commissie dat de band tussen mij en mijn zoon verbroken was geraakt, omdat we al zoveel jaar gescheiden waren. Ongelooflijk was dat.” Toen het na meerdere beroepen toch lukte hem hierheen te halen, was hij al 15 jaar.

Ondanks alles lukte het Fatima een opleiding te volgen en werk te vinden. Eerst als administratief medewerker en later als floormanager bij een hotel. Maar de jaren van stress begonnen hun tol te eisen en in 2017 kreeg ze een burn-out. “Het was heel hard werken in het hotel, met veel overuren. Dat ging niet meer.”

Sindsdien werkt Fatima als vrijwilliger bij verschillende organisaties, waar ze maaltijden kookt en een weggeefwinkel runt. Echt ontspannen lukt haar amper, omdat het huis waar zij en haar jongste zoon wonen – haar oudste kind woont elders – in zeer slechte staat verkeert. Vanwege haar krappe beurs heeft ze geen geld voor een opknapbeurt, daarom zou zij enorm geholpen zijn met een donatie.

“Ik zou willen dat mijn kind een plek had waar hij zich thuis voelde. Waar hij vrienden kon uitnodigen en zich goed kon concentreren op zijn schoolwerk – zodat hij de leerachterstand die hij door corona heeft opgelopen, kan inhalen. Ik wil voor mijn zoons een beter leven.”

Stuur uw reactie met vermelding van telefoonnummer naar aha@parool.nl. Meer info: amsterdammerhelptamsterdammer.nl

Hulp voor slachtoffers van huiselijk geweld

Partnergeweld heeft meestal plaats achter gesloten deuren en slachtoffers vinden het vaak moeilijk erover te praten. Ze voelen soms schaamte of zelfs schuldgevoelens over wat hun is overkomen en zien vaak geen uitweg uit de situatie. Huiselijk geweld kan leiden tot ernstige traumagerelateerde klachten, zoals PTSS, een depressie of een minderwaardigheidscomplex. Er zijn organisaties die kunnen helpen het geweld te stoppen en gespecialiseerd zijn in het behandelen van de gevolgen van huiselijk geweld. In Amsterdam gaat het om Veilig Thuis (www.020veiligthuis.nl). Ook de buurtteams van Amsterdam zetten zich in tegen huiselijk geweld.

Op www.slachtofferwijzer.nl is een overzicht van landelijke hulporganisaties te vinden.

De wens van vorige week

Vorige week vroeg Sara Tareke om een bakfiets, zodat ze niet meer alles lopend hoeft te doen en met haar drie kinderen op stap kan. Louise ­Elffers doneert.

Sara Tareke groeide op in Ethiopië, maar verhuisde op elfjarige leeftijd naar Nederland om bij haar moeder te gaan wonen. Als jongvolwassene werkte Tareke in cafés en bars. Ze bleef niet altijd op het rechte pad, maar met de hulp van haar familie en gooide ze het roer om. Sinds de komst van haar jongste twee kinderen, een tweeling, is ze voltijd moeder. Tot vorig jaar woonde Tareke met haar kinderen op vier hoog, wat door al het gesjouw erg onhandig was, zeker omdat Tareke een chronische knieblessure heeft en de zware tweelingzwangerschap zijn sporen heeft achtergelaten. Via een urgentieverklaring kon ze gelukkig naar een appartement op de eerste verdieping verhuizen.

Dat heeft het leven van Tareke aanzienlijk makkelijker gemaakt, maar omdat ze geen vervoermiddel heeft, is haar actieradius erg beperkt. Een bakfiets zou een uitkomst zijn.

Louise Elffers (43) en haar partner weten hoe handig een bakfiets kan zijn en doneren daarom graag. “Net als Sara hebben wij drie kinderen. En ook wij hebben een tweeling van twee jaar. We weten hoe pittig dat kan zijn en dat zonder vervoermiddel je bewegingsvrijheid erg beperkt is. Toevallig hadden we net zelf ook een bakfiets gekocht om dat te ondervangen. We gunnen Sara er ook een, zodat ze wat meer deel kan nemen aan het leven in de stad.”

Een andere lezer bood een tweedehands laptop aan, zodat Sara’s oudste makkelijker zijn huiswerk kan maken.

Meer over

Wilt u belangrijke informatie delen met Het Parool?

Tip hier onze journalisten


Op alle verhalen van Het Parool rust uiteraard copyright.
Wil je tekst overnemen of een video(fragment), foto of illustratie gebruiken, mail dan naar copyright@parool .nl.
© 2021 DPG Media B.V. - alle rechten voorbehouden